Sex Pistols

  • Sex Pistols – zespół rockowy utworzony w 1975 roku w Londynie, który jest uważany za inicjatora ruchu punk i muzyki punkrockowej w Wielkiej Brytanii, a w następstwie rozwoju muzyki alternatywnej.

    Wstęp

    Jego pierwszy okres działalności trwał niecałe dwa i pół roku. W tym czasie muzycy nagrali cztery single i album, uważany za jeden z najbardziej wpływowych w dalszym rozwoju muzyki rockowej (i nie tylko).

    W styczniu 1978 pod koniec burzliwego tournée po Stanach Zjednoczonych Rotten opuścił zespół i ogłosił jego koniec. Pomimo tego pozostali członkowie: Jones, Vicious, Cook oraz menedżer McLaren, kontynuowali działalność, aż do zakończenia prac nad biograficznym filmem The Great Rock'n'Roll Swindle (1980, reż. Julien Temple). W lutym 1979 Vicious zmarł w wyniku przedawkowania heroiny. Cisza potrwała do 1996 roku, kiedy muzycy reaktywowali Sex Pistols w oryginalnym składzie (Rotten, Jones, Matlock, Cook), aby zagrać światową trasę "Filthy Lucre Tour". Po jej zakończeniu zespół ponownie zrobił przerwę, a od 2002 nadal sporadycznie występuje na żywo. W 2006 grupa została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.

    Historia

    1973-1975: Początki

    Początki Sex Pistols sięgają roku 1973, kiedy w Londynie powstał zespół The Strand (czasem używający nazwy The Swankers), założony przez trzech nastolatków, wywodzących się z klasy robotniczej: wokalisty Steve'a Jonesa, gitarzysty Wally'ego Nightingale oraz perkusisty Paula Cooka oraz "Too Fast to Live, Too Young to Die" prowadzonego przez Malcolma McLarena do spółki z Vivienne Westwood.

    McLaren i Westwood otworzyli sklep w 1971 roku pod nazwą "Let It Rock", który skupiał członków Tedy Boy – subkultury wywodzącej się z lat 50. Z upływem czasu (w zależności od panującej wówczas mody) nazwa sklepu ulegała zmianie: najpierw z "Let It Rock" na "Too Fast to Live, Too Young to Die", a w 1975 na "SEX".

    Na początku 1974 Steve Jones zwrócił się do McLarena o pomoc finansową dla The Strand. McLaren przystał na to, opłacając wynajem miejsca prób. Glen Matlock, który wówczas pracował w "Too Fast to Live, Too Young to Die" jako sprzedawca, został nowym basistą zespołu (na miejsce Nunesa).

    1975: Johnny Rotten

    W sierpniu 1975 Bernard Rhodes – ówczesny współpracownik McLarena (późniejszy menedżer The Clash) – spotkał spacerującego po King's Road Johna Lydona. Lydon wyróżniał się z tłumu przede wszystkim swoim wyglądem: miał zielone włosy i nosił poszarpany T-shirt zespołu Pink Floyd z ręcznie domalowanym dopiskiem "I Hate".

    John Lydon z powodu fatalnego stanu uzębienia dostał od Jonesa przezwisko "Johnny Rotten".

    Pierwszy występ publiczny Sex Pistols miał miejsce 6 listopada 1975.

    1976: Anarchy in the U.K.

    Po występie w Saint Martins College nastąpiły kolejne w Londynie i jego okolicach. Zespół zyskał wówczas swoich pierwszych fanów, którzy niewiele później tworzyli zwartą grupę zwaną "Bromley Contingent" (nazwa wymyślona przez dziennikarkę Caroline Coon), biorącą udział w jego koncertach. Z tej grupy wywodzili się później ludzie, którzy wywarli duży wpływ na tworzenie się sceny punkrockowej w Wielkiej Brytanii m.in.: Siouxsie Sioux, Billy Idol i Shane McGowan.

    Pierwszy koncert, który przykuł szerszą uwagę zarówno mediów jak i publiczności, odbył się 12 lutego 1976 roku w londyńskim klubie "The Marquee", któremu towarzyszyło małe zamieszanie (m.in. krzesła latające w powietrzu).

    30 marca zespół po raz pierwszy wystąpił w 100 Club na Oxford Street.

    Od 11 maja w każdy wtorek przez następne cztery tygodnie zespół występował w "100 Club".

    3 września zespół dał swój pierwszy zagraniczny koncert. Wystąpił podczas otwarcia dyskoteki Chalet du Lac w Paryżu.

    8 października Sex Pistols podpisali dwuletni kontrakt z firmą EMI.

    1 grudnia muzycy Sex Pistols wraz z kilkoma osobami z "Contingent Bromley" (m.in. Siouxsie Sioux) zostali zaproszeni do udziału w programie "Today" telewizji Thames, emitowanego na żywo. W trakcie wywiadu gospodarz programu Bill Grundy (będący pod wpływem alkoholu) prowokacyjnie zachęcał swoich gości do niecenzuralnych wypowiedzi. Na domiar złego wdał się w krótki flirt słowny z Siouxie, za co został obrzucony przez Steve'a Jonesa najgorszymi wyzwiskami ("You dirty sod", "You dirty old man", "You dirty bastard", "You dirty fucker").

    Wywiad z Grundy'm rozsławił Sex Pistols na cały kraj. W grudniu zorganizowano trasę "Anarchy Tour", w której udział wzięli również The Clash, The Damned i zespół Johnny'ego Thundersa (ex New York Dolls) The Heartbreakers. Z zaplanowanych ok. 20 koncertów, odbyło się tylko ok. 7. Związane to było z bojkotem ze strony organizatorów i władz.

    1977: Sid Vicious, God Save the Queen, Pretty Vacant, Holidays in the Sun, Never Mind the Bollocks

    4 stycznia 1977 zespół udał się na trzy koncerty do Holandii. Jeszcze przed odlotem na lotnisku Heathrow doszło do niejasnego incydentu. Według gazety "Evening News", któryś z członków zespołu miał tam zwymiotować.

    Koncerty w Holandii okazały się również ostatnimi występami Glena Matlocka w Sex Pistols. W lutym opuścił szeregi zespołu (Rotten i Jones twierdzą, że został wyrzucony).

    10 marca odbyła się (z udziałem mediów) przed Pałacem Buckingham w Londynie publiczna ceremonia podpisania kontraktu przez członków Sex Pistols z firmą A&M (w rzeczywistości zawarcie umowy miało miejsce dzień wcześniej w bardziej kameralnych warunkach). Po ceremonii zespół udał się do siedziby A&M, gdzie pijani muzycy swoim zachowaniem obrazili pracowników firmy.

    28 marca Sid Vicious zagrał swój pierwszy występ z zespołem w londyńskim Notre Dame Hall.

    W tym okresie zespół i jego otoczenie stali się obiektami ataków: Rotten został zraniony nożem w pobliżu pubu "Pegasus" w Islington, a trzy dni później zostali pobici Paul Cook i Jamie Reid (grafik – autor logo nazwy zespołu, a także okładek płyt i singli).

    Od wiosny 1977 Rotten, Jones i Cook pracowali w studiu Wessex w Londynie (z krótszymi bądź dłuższymi przerwami) z producentem Chrisem Thomasem nad nagraniami na debiutancki album. Początkowo płyta miała nosić nazwę God Save the Sex Pistols, ale już latem było wiadome, że tutuł będzie brzmiał Never Mind the Bollocks).

    W lecie i na jesieni ukazały się kolejne single promujące płytę: Pretty Vacant (1 lipca).

    Pod koniec roku, od koncertów w Holandii, zespół rozpoczął międzynarodową trasę "Never Mind the Bans". Z ośmiu zaplanowanych grudniowych występów w Wielkiej Brytanii odbyły się tylko cztery, reszta została odwołana m.in. z powodu nacisków politycznych. W Boże Narodzenie Sex Pistols zagrali dwukrotnie w Ivanhoe w Huddersfield: przed południem wystąpili na imprezie zorganizowanej dla dzieci strajkujących strażaków, a wieczorem na regularnym koncercie.

    1978: Trasa po U.S.A. i rozpad zespołu.

    W styczniu 1978 Sex Pistols rozpoczęli tournée po USA, szczególnie po jego południowej części. Jej początek pierwotnie planowano tuż przed końcem roku, lecz termin został przesunięty wskutek problemów z uzyskaniem amerykańskiej wizy dla muzyków, którzy wcześniej byli wielokrotnie notowani.

    Przebieg trasy był chaotyczny, głównie za sprawą samych muzyków, a szczególnie basisty zespołu – Sida Viciousa, który w tym czasie był silnie uzależniony od heroiny. Już na samym początku znalazł się w szpitalu po tym, jak wyciął sobie brzytwą na klatce piersiowej słowa: "Gimmie a fix". Podczas koncertu w San Antonio (Teksas) nazwał fanów: "zgrają fiutów" ("a bunch of faggots") i uderzył gitarą w głowę mężczyznę, który próbował wdrapać się na scenę.

    Rotten, który w tym czasie cierpiał z powodu grypy.

    17 stycznia muzycy oddzielnie udali się do Los Angeles – McLaren, Cook i Jones zaczęli przygotowania do wyjazdu do Rio de Janeiro, natomiast Vicious, który znajdował się złym stanie, został zabrany przez znajomego do Nowego Jorku, gdzie natychmiast został hospitalizowany.

    Po odejściu Johnny'ego Rottena – Cook, Jones i Vicious więcej razem nie zagrali. W ciągu kilku następnych miesięcy McLaren zlecił nagrania nowych utworów w Brazylii (Jones i Cook), Paryżu (Vicious) oraz w Londynie. Nagrywane utwory stały się później częścią ścieżki dźwiękowej w biograficznym filmie jego autorstwa pt. The Great Rock 'n' Roll Swindle (reż. Julien Temple).

    30 czerwca ukazał się singel No One Is Innocent, który zawierał dwie nowe piosenki: tytułową, zaśpiewaną przez ukrywającego się w Brazylii Ronniego Biggsa (uczestnika napadu stulecia), oraz "My Way" (autorstwa Paula Anki, spopularyzowaną przez Franka Sinatrę), zaśpiewaną przez Sida Viciousa.

    W sierpniu Vicious nagrał w Londynie dodatkowo (po raz ostatni pod nazwą Sex Pistols) dwa covery Eddiego Cochrana: "Something Else" i "C'mon Everybody".

    1978-1980: Koniec

    Latem 1978 Johnny Rotten (już jako John Lydon) wraz z Keithem Levene'em (ex – The Clash) i szkolnym kolegą Jahem Wobble'em utworzył zespół Public Image Ltd., z którym występował do 1992.

    Vicious po powrocie do Nowego Jorku (wrzesień) kontynuował karierę, występując solowo (towarzyszyli mu m.in. Arthur Kane i Jerry Nolan, byli członkowie New York Dolls). W październiku został aresztowany i oskarżony o zamordowanie swojej dziewczyny Nancy Spungen. Wkrótce został zwolniony z więzienia za kaucją, którą wpłacił McLaren.

    7 lutego w Londynie Johnny Rotten (John Lydon) złożył pozew do sądu przeciwko McLarenowi, zarzucając mu defraudację pieniędzy zarobionych przez Sex Pistols. Jones i Cook początkowo opowiedzieli się po stronie McLarena i działo się tak, dopóki nie zostały przedstawione przed sądem dowody, które ujawniły, że wszystkie pieniądze zarobione przez zespół zostały utopione przez menedżera w projekcie filmowym (The Great Rock 'n' Roll Swindle). 14 lutego decyzją sądu McLaren został pozbawiony kontroli i praw nad powstającym filmem – wszystko zostało przekazane byłym członkom zespołu.

    24 lutego została wydana płyta The Great Rock 'n' Roll Swindle, która stanowiła ścieżkę dźwiękową nieukończonego jeszcze wówczas filmu (film miał swoją premierę w 1980 r.). Na płytę weszły piosenki z różnego okresu działalności, śpiewane przez Rottena, Jonesa, Cooka, Viciousa, Biggsa, McLarena, a także Tenpole'a Tudora (który był rozpatrywany jako następca Rottena).

    21 listopada 1980 ukazał się ostatni singel sygnowany nazwą Sex Pistols: Black Leather, który został nagrany przez Jonesa i Cooka latem 1978.

    Jones i Cook w latach 1980-1982 tworzyli zespół The Professionals. Jones w drugiej połowie lat 80. nagrał z Iggy'm Popem kilka płyt, a także dwa albumy autorskie. Cook udzielał się m.in. w Bow Wow Wow, później towarzyszył Edwinowi Collinsowi w nagraniach i koncertach.

    Matlock po odejściu z Sex Pistols założył zespół Rich Kids, z którym grał do r. 1979. Później zagrał na płytach m.in. Iggy'ego Popa i Joan Jett. W 1990 opublikował wspomnienia "I Was a Teenage Sex Pistol".

    1996-obecnie: Powrót

    W 1996 doszło do reaktywacji zespołu w składzie Lydon, Jones, Matlock, Cook. Zespół zagrał w tym czasie światową trasę "Filthy Lucre Tour", obejmującą Europę, Amerykę Północną i Południową, a także Australię i Japonię. 29 lipca ukazała się płyta koncertowa Filthy Lucre Live nagrana miesiąc wcześniej podczas występu w Londynie.

    20 stycznia 2000 miała miejsce premiera kolejnego biograficznego filmu o zespole Sex Pistols: Wściekłość i brud (reż. Julien Temple).

    W 2002 roku (Złoty Jubileusz panowania królowej Elżbiety II) Sex Pistols zagrali w londyńskim Crystal Palace National Sports Centre. W 2003 wzięli udział w trwającej trzy tygodnie trasie po Ameryce Płn. ("Piss Off Tour").

    W listopadzie 2006 zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Obok nazwisk żyjących członków zespołu umieszczono tam także nazwisko Sida Viciousa.

    W listopadzie 2007 zespół wznowił działalność koncertową. W 2008 zagrał serię koncertów w Europie w ramach "Combine Harvester Tour". W sierpniu wystąpił m.in. na Sziget Festival w Budapeszcie oraz na Open'er Festival w Gdyni.

    Muzycy

    • Johnny Rotten – wokal (1975-1978, 1996, 2002-2003)
    • Steve Jones – gitara, wokal (1975-1978, 1996, 2002-2003)
    • Glen Matlock – gitara basowa (1975-1977, 1996, 2002-2003)
    • Paul Cook – perkusja (1975-1978, 1996, 2002-2003)
    • Sid Vicious – gitara basowa, wokal (1977-1978)

    Dyskografia

    • Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols (Virgin Records, 1977)
    • The Great Rock 'n' Roll Swindle (Virgin Records, 1979)
    • Some Product: Carri on Sex Pistols (Virgin Records, 1979)
    • Flogging a Dead Horse (Virgin Records, 1980)

    Filmografia

    • The Great Rock 'n' Roll Swindle (1980, reż. Julien Temple)
    • Sid i Nancy (1986, reż. Alex Cox)
    • Sex Pistols: Wściekłość i brud (2000, reż. Julien Temple)

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience

adform