Hollow

Alice In Chains

  • Alice in Chains – amerykańska grupa muzyczna utworzona w 1987 roku z inicjatywy wokalisty Layne’a Staleya oraz gitarzysty Jerry’ego Cantrella.

    Grupa zdobyła międzynarodową sławę za sprawą albumu Dirt oraz pierwszego singla promującego płytę, „Would?” (1992) stając się przy tym jednym z popularniejszych przedstawicieli muzyki rockowej lat 90. Łączny nakład sprzedanych albumów wynosi ponad 25 milionów na całym świecie.

    Grupa nigdy oficjalnie nie została rozwiązana, lecz z powodu śmierci wokalisty Layne’a Staleya w kwietniu 2002.

    Nazwa

    Pomysłodawcą nazwy Alice in Chains jest Russ Klatt, wokalista występujący wówczas w zespole Slaughterhouse Five.

    Historia

    Wczesny okres (1984–1989)

    W roku 1984 uczniowie Shorewood High School Johnny Bacolas, Zoli Semanate, Byron Hansen oraz James Bergstrom utworzyli grupę muzyczną Sleze.

    W czasie swojej dwunastomiesięcznej aktywności, grupa zarejestrowała dwa albumy demo. Pierwszy z nich został nagrany w 1986 w London Bridge Studio w Seattle. Producentem został Timothy „Tim” Branom. Materiał został zmiksowany w Triad Studios w miejscowości Redmond w stanie Waszyngton. Inżynierem dźwięku został Peter Barnes. Pełnił lokalnie istotną funkcję rozwoju artystycznego dla początkujących muzyków.

    W roku 1987 Nick Pollock poznał ze sobą Staleya i gitarzystę Jerry’ego Cantrella podczas jednej z odbywających się imprez na terenie północnego Seattle. Gitarzysta zamieszkał w kompleksie Music Bank. Po obejrzeniu koncertu Alice N' Chains w Tacoma Little Theater, który odbył się 1 maja 1987, Cantrell z propozycją objęcia funkcji wokalisty zwrócił się do Staleya, który w międzyczasie dołączył do efemerycznej grupy muzycznej prezentującej muzykę z pogranicza industrial i funk.

    Wokalista zgodził się dołączyć do formacji Cantrella, pod warunkiem, że ten wystąpi w roli sidemana w jego zespole.

    W składzie Staley (śpiew), Cantrell (gitara), Starr (gitara basowa) oraz Kinney (perkusja), grupa z dużym powodzeniem zaczęła grać w klubach położonych na północno-zachodnim wybrzeżu.

    W roku 1988 miejscowy promotor nagrań Randy Hauser, dowiedział się o zespole podczas jednego z koncertów. Wraz z Kenem Deansem umożliwił on grupie profesjonalne nagranie albumu demo.

    Facelift oraz Sap (1990–1992)

    Dzięki licznym koncertom oraz pierwszej trasie koncertowej 1989-1990 United States Tour, zespół stał się jednym z ważniejszych wykonawców wytwórni. W grudniu 1989 grupa rozpoczęła sesję nagraniową w London Bridge Studio, mającą na celu nagranie debiutanckiego albumu. Część nagrań zrealizowano także w Capitol Recording Studio na terenie Hollywood. Zespół był wspomagany przez Dave’a Jerdena, który zarazem wcielił się w rolę producenta muzycznego. Miało to na celu promowanie zbliżającego się albumu, jak i samego zespołu.

    1 czerwca koncertem w Seattle, zespół rozpoczął oficjalne tournée Facelift Tour, które rozpoczęło się występem w holenderskim Isehal Aadschokdag 10 marca. W ramach trasy, zespół wystąpił między innymi na terenie Francji, Niemczech, Szwajcarii oraz Wielkiej Brytanii. Koncertem w Point Theatre w Dublinie 1 kwietnia, europejska część występów została zakończona.

    16 maja grupa wzięła udział w amerykańskiej edycji tournée Clash of the Titans, gdzie wystąpiła w roli supportu przed zespołami Anthrax, Megadeth oraz Slayer. Trasa liczyła łącznie 48 koncertów i odbyła się w miastach Ameryki Północnej.

    Jeszcze w trakcie trwania trasy For Unlawful Carnal Knowledge Tour, zespół rozpoczął pracę nad nagrywaniem materiału demo na drugi album studyjny. Materiał o roboczym tytule Dirt Demos wypełniło łącznie 10 kompozycji. Kilka utworów, które zarejestrowano, grupa postanowiła wyselekcjonować i nagrać ponownie.

    Nagrania rozpoczęły się 20 listopada 1991 w London Bridge Studio.

    Minialbum nazwano Sap. Jak mówi jedna z historii, powodem jego nagrania oraz nazwy, był sen jaki miał perkusista grupy Sean Kinney. Muzykowi przyśniło się, że zespół nagrał kilka utworów i zamieścił je na akustycznym minialbumie Sap. Następnego dnia perkusista opowiedział o tym pomyśle reszcie zespołu i materiał został nagrany w przeciągu niespełna tygodnia.

    W tym samym roku grupa otrzymała swoją pierwszą nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance za utwór „Man in the Box”. Zespół przegrał jednak rywalizację z Van Halen.

    Dirt (1992–1993)

    W lutym 1992 grupa rozpoczęła przygotowania do sesji nagraniowej do kolejnego albumu. Nowe kompozycje zostały w głównej mierze napisane w przerwie pomiędzy trasami koncertowymi.

    17 września zespół rozpoczął pierwszy etap oficjalnego tournée promującego album Dirt – Down in Your Hole Tour.

    Recenzent Steve Huey z serwisu AllMusic stwierdził, że album to „arcydzieło”. Odnosząc się do motywu przewodniego płyty, Huey napisał: „album ze względu na ukazane uzależnienie stanowi jeden z najbardziej wstrząsających koncepcyjnych wydawnictw w historii. Nie wszystkie utwory zawarte na albumie opowiadają o heroinie. Teksty pisane przez Cantrella, mimo iż skupiają się na relacjach osobistych, to jednak zachowują spójność tematyczną. Prawie każdy utwór nasycony jest samo obrzydzeniem i rezygnacją. To czyni, że świadomość jest jeszcze bardziej bezsilna”.

    12 listopada 1992 koncertem w Tampa grupa rozpoczęła własne występy w ramach Down in Your Hole Tour.

    Zespół tłumaczył później w wywiadach, że zmiana była spowodowana chęcią intensywnego koncertowania, podczas gdy Starr wolał więcej odpoczynku od tras.

    Jar of Flies (1993–1994)

    Przed rozpoczęciem kolejnego etapu trasy Down in Your Hole Tour, muzycy pod koniec sierpnia zostali zmuszeni do opuszczenia swoich mieszkań, za niepłacenie rachunków.

    24 sierpnia zespół wystąpił w Cal Expo Amphitheatre w Sacramento w charakterze gościa specjalnego, podczas koncertu Van Halen w ramach Right Here Right Now Tour.

    7 stycznia 1994 grupa zagrała ostatni publiczny koncert przed zawieszeniem działalności koncertowej. Miało to miejsce w Hollywood Palladium, podczas benefisu Johna Norwooda Fishera z grupy Fishbone.

    25 stycznia 1994 wytwórnia Columbia wydała trzeci minialbum w dyskografii zespołu.

    Grupa odwołała także swój występ podczas ceremonii Rock and Roll Hall of Fame.

    Alice in Chains, Unplugged (1995–1996)

    Podczas przerwy w działalności zespołu, Staley w drugiej połowie 1994 dołączył do supergrupy Mad Season. W jej skład weszli ponadto: perkusista Barrett Martin (Screaming Trees), John Baker Saunders (gitara basowa) oraz gitarzysta Mike McCready (Pearl Jam).

    W styczniu 1995 Cantrell wraz Inezem oraz Kinney’em rozpoczęli wspólne jamowanie. Gitarzysta początkowo przymierzał się do nagrania solowego projektu, dlatego współpracował między innymi z Joshem Sniderem – perkusistą grupy TAD czy Normanem Scottem z grupy Gruntruch. Następnie nad materiałem pracował z Inezem oraz Kinney’em, więc materiał trafił do Alice in Chains. Muzycy pracowali wspólnie od stycznia do kwietnia 1995. W marcu i kwietniu Cantrell spędził w studiu dużo czasu, rejestrując przy tym kilka nowych pomysłów. W końcu zarezerwował studio Bad Animals na trzy miesiące i rozpoczął wraz z kolegami pracę nad nową płytą. Wiosną do zespołu zaproszony został Layne Staley. W jednym z wywiadów wokalista przyznał, że rozstanie w zespole spowodowało, że „wszyscy czuliśmy się rozbici i mieliśmy poczucie jakbyśmy się nawzajem zdradzili”.

    W kwietniu w Bad Animals Studio grupa rozpoczęła sesję nagraniową trzeciego studyjnego albumu. W roli producenta muzycznego zasiadł Toby Wright, który wcześniej współpracował z takimi zespołami jak Corrosion of Conformity czy Slayer.

    7 listopada 1995 wytwórnia Columbia wydała trzeci studyjny album zespołu zatytułowany Alice in Chains.

    W roku 1996 singlowy utwór „Grind” otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance, lecz przegrał rywalizację z kompozycją „Spin the Black Circle” Pearl Jam.

    10 kwietnia 1996 grupa zagrała swój pierwszy publiczny występ od 7 stycznia 1994. Odbył się on w ramach serii cyklu koncertów MTV Unplugged w Brooklyn Academy of Music w Majestic Theater w Nowym Jorku.

    Zawieszenie działalności oraz śmierć Staleya (1996–2002)

    W październiku 1996 walka Staleya z uzależnieniem narkotykowym całkowicie osłabła, po tym jak jego wieloletnia partnerka Demri Lara Parrott, zmarła z powodu infekcyjnego zapalenia wsierdzia. W udzielonym w 1996 wywiadzie dla dwutygodnika Rolling Stone stwierdził:

    Następnie wokalista wycofał się z życia publicznego, stając się typem samotnika i osoby głęboko zamkniętej w sobie. Pierwszy raz pokazał się dopiero 26 lutego 1997, kiedy to pojawił się wraz z zespołem na gali rozdania nagród Grammy (zespół uzyskał wówczas nominację za utwór „Again”).

    Na przełomie września i października, zespół powrócił do studia w pełnym składzie, w celu zarejestrowania dwóch nowych utworów na potrzeby albumu kompilacyjnego. Projekt zakończył działalność w 2002.

    Pod koniec 2001 Cantrell przystąpił do pracy nad drugim albumem solowym. Gitarzystę w pracach nad płytą wspomagali m.in. Robert Trujillo (gitara basowa) oraz Mike Bordin (perkusja).

    Po dziesięciu latach walki z uzależnieniem narkotykowym, 19 kwietnia 2002 w swojej posiadłości w Seattle, został znaleziony przez policję martwy Layne Staley. W swoim ostatnim wywiadzie udzielonym na trzy miesiące przed śmiercią, Staley wyznał:

    Okres zawieszenia działalności (2002–2005)

    18 czerwca 2002 gitarzysta Jerry Cantrell wydał swój drugi solowy album zatytułowany Degradation Trip.

    Po wydaniu albumu, Cantrell udał się w trasę koncertową, gdzie występował u boku takich zespołów jak Creed oraz Nickelback.

    Pod koniec 2001 do zespołu Black Label Society dołączył basista Mike Inez, który zastąpił Steve’a Gibba. Wystąpił on z zespołem podczas trasy koncertowej po Japonii, a jeden z występów został zarejestrowany i ukazał się na albumie DVD Boozed, Broozed, and Broken-Boned. W 2002 Inez brał udział w przesłuchaniach na nowego basistę grupy Metallica, po odejściu Jasona Newsteda.

    W roku 2004 Cantrell współpracował z grupą The Cult. Wraz z gitarzystą zespołu Billym Duffy założył cover band o nazwie Cardboard Vampyres. Kwintet grywał głównie wzdłuż Zachodniego Wybrzeża.

    Reaktywacja (2005–2007)

    Pod koniec stycznia 2005 perkusista Sean Kinney, zainicjował pomysł charytatywnego koncertu Alice in Chains na rzecz ofiar Tsunami z 2004 roku. „Wszyscy widzieliśmy co się stało. To była ogromna tragedia. Zadzwoniłem więc do Jerry’ego i Mike’a i zdaliśmy sobie sprawę, że naprawdę możemy pomóc niektórym z tych osób” – przyznał muzyk.

    Black Gives Way to Blue (2008–2012)

    Wortal internetowy blabbermouth.net poinformował we wrześniu 2008, że Alice in Chains wejdzie do studia w październiku aby nagrać materiał na nowy album, który będzie wydany w lecie 2009.

    29 września 2009 odbyła się premiera czwartego studyjnego albumu zespołu – Black Gives Way to Blue.

    W dniu premiery, grupa wystąpiła w programie Jimmy Kimmel Live!, prezentując na żywo cztery utwory – „Check My Brain”, „Would?”, „Man in the Box” oraz „Rooster”.

    10 listopada zespół wystąpił w programie Later... with Jools Holland, gdzie wykonał utwory „Check My Brain”, „Black Gives Way to Blue” oraz „Lesson Learned” (pierwszy raz na żywo).

    2 lutego 2010 koncertem w Vancouver kwartet rozpoczął trzeci etap trasy, który trwał do 23 maja. 26 maja płyta Black Gives Way to Blue uzyskała w Stanach certyfikat złotej płyty, za sprzedaż 434,000 kopii.

    8 marca 2011 w wieku 44 lat zmarł były basista grupy Mike Starr. Przyczyną zgonu było przedawkowanie metadonu oraz leków przeciwlękowych, jakie muzyk zażył na kilka godzin przed śmiercią.

    W lipcu wokalistka grupy Heart Ann Wilson, w wywiadzie dla brytyjskiego magazynu Classic Rock wyznała, że odwiedziła zespół w studiu nagraniowym, gdzie trwają prace nad materiałem na nowy album. Wilson stwierdziła, że nowy materiał brzmi „niesamowicie”.

    13 sierpnia grupa wystąpiła na akustycznym koncercie w WinStar World Casino w Thackerville, gdzie po raz pierwszy na żywo wykonała utwór „Right Turn”, pochodzący z minialbumu Sap z 1992.

    The Devil Put Dinosaurs Here (od 2013)

    8 stycznia 2013 utwór „Hollow” oficjalnie ukazał się w dystrybucji cyfrowej.

    25 kwietnia koncertem w Miami Beach zespół rozpoczął oficjalną trasę koncertową The Devil Put Dinosaurs Here Tour, mającą na celu promocję nowego albumu studyjnego – The Devil Put Dinosaurs Here.

    28 maja nakładem wytwórni Capitol ukazał się album The Devil Put Dinosaurs Here.

    17 czerwca podczas uroczystości w londyńskiej indigO2, grupa została uhonorowana przez Jasona Newsteda statuetką Icon Award, podczas gali rozdania Metal Hammer Golden Gods Awards.

    Od 9 sierpnia do 15 września zespół występował na 25 koncertach, jako jedna z głównych gwiazd w ramach Uproar Festival. Grupa prezentowała się na scenie obok takich wykonawców jak Circa Survive, Coheed and Cambria oraz Jane's Addiction.

    18 stycznia 2015 zespół wystąpił podczas przerwy w meczu NFC Championship Game pomiędzy drużynami Seattle Seahawks a Green Bay Packers na stadionie CenturyLink Field w Seattle.

    Inspiracje, styl muzyczny, tematyka tekstów

    Powszechnie kategoryzowany jako przedstawiciel metalu alternatywnego, heavy metalu oraz rocka alternatywnego. Termin ten jednak nigdy nie był akceptowany przez zespół. Gitarzysta Jerry Cantrell zawsze określał styl prezentowany przez kwartet jako heavy metal. W wywiadzie udzielonemu w 1996 magazynowi Guitar World stwierdził:

    Muzyka zespołu cechuje się ciężkim, opartym na mocnych i powolnych partiach gitarowych riffów brzmieniem oraz rozbudowanej grze sekcji rytmicznej. Serwis muzyczny AllMusic określił zespół mianem „najbardziej metalowej grupy wywodzącej się z Seattle”. Recenzent Stephen Thomas Erlewine opisał brzmienie grupy słowami: „heavy metal z początku lat 90., pozostający pod wyraźnym wpływem ciężkich riffów spod znaku Van Halen, połączonych z mroczną odmianą post punku”. Recenzent zaznaczył, że zespół wypracował własny, rozpoznawalny styl, charakteryzujący się ponurym, nihilistycznym brzmieniem oraz niekonwencjonalnym stylem wokalnym.

    Kwartet został opisany przez krytyków jako „trudny dla fanów tradycyjnego heavy metalu, jednak mroczne brzmienie, połączone z dużą żywiołowością spod znaku punk, pozwala zaliczyć grupę do pierwszego szeregu zespołów wywodzących się z Seattle, zaliczanych do nurtu grunge”.

    W dawniejszym okresie, zespół znany był z odrębnych, zharmonizowanych linii wokalnych Staleya oraz Cantrella, które nakładając się na siebie tworzyły podwójny wokal.

    Wyróżnienia, wpływ na innych artystów

    Grupa Alice in Chains sprzedała ponad 25 milionów płyt na całym świecie.

    Ten sam magazyn w 2007, sklasyfikował solo gitarowe z utworu „Man in the Box” w wykonaniu Cantrella, na 77. pozycji zestawienia „100 najlepszych solówek gitarowych w historii”.

    Alice in Chains było wymieniane wśród zespołów mających znaczący wpływ na kształtowanie się muzyki rockowej w latach 90. Wielu wykonawców wskazywało zespół Alice in Chains jako jedno ze źródeł swoich inspiracji. Wśród muzyków, którzy powołują się na wpływ muzyki Alice in Chains na własną twórczość, znaleźli się między innymi: 3 Doors Down.

    Wokalista formacji Godsmack Sully Erna, stwierdził, że Layne Staley miał wielki wpływ na jego styl śpiewu.

    Grupa Alice in Chains ma również znaczący wpływ na nowoczesny heavy metal. Utwory z repertuaru grupy są często prezentowane przez innych wykonawców, takich jak Dream Theater.

    Skład zespołu

    • Opracowano na podstawie materiału źródłowego[339]:
    • William DuVall – śpiew, gitara rytmiczna, wokal wspierający (od 2006)
    • Jerry Cantrell – śpiew, gitara prowadząca, wokal wspierający (1987–2002, od 2005)
    • Mike Inez – gitara basowa, wokal wspierający (1993–2002, od 2005)
    • Sean Kinney – perkusja (1987–2002, od 2005)
    • Layne Staley (zmarły) – śpiew, okazjonalnie gitara rytmiczna (1987–2002)
    • Mike Starr (zmarły) – gitara basowa, wokal wspierający (1987–1993)

    Obecność w kulturze popularnej

    Film

    Utwory z repertuaru grupy często są wykorzystywane na ścieżkach dźwiękowych do filmów oraz seriali. W roku 1991 zespół nagrał materiał demo na drugi album, który trafił w ręce reżysera filmu Singles Camerona Crowe. Spośród kilku kompozycji, reżyser wybrał utwór „Would?” jako promocję swojego filmu.

    Wiosną 1993 zespół nagrał dwie nowe kompozycje – „What the Hell Have I” oraz „A Little Bitter”, które zostały wykorzystane na ścieżce dźwiękowej do filmu Bohater ostatniej akcji. Obydwa utwory zostały wydane również na singlu, mającym na celu promocję filmu.

    W roku 1994 zespół wydał na singlu promocyjnym utwór „Got Me Wrong” pochodzący z minialbumu Sap, specjalnie na potrzeby filmu Clerks - Sprzedawcy w reżyserii Kevina Smitha.

    Także w 1994 utwory „Man in the Box”, „Them Bones” oraz „I Stay Away”, zostały wykorzystane w popularnym serialu animowanym Beavis i Butt-head.

    Gry komputerowe

    Utwory z repertuaru grupy są również często wykorzystywane na ścieżkach dźwiękowych do gier komputerowych. W roku 1994 kompozycja „Them Bones” pochodząca z albumu Dirt, została wykorzystana w drugiej części gier z serii Doom – Doom II: Hell on Earth.

    Muzyka Alice in Chains jest obecna również w ścieżce dźwiękowej do gry Grand Theft Auto: San Andreas wydanej w 2004 – utwór „Them Bones” można usłyszeć w stacji radiowej Radio X.

    Utwór „Would?” został wykorzystany w dwóch częściach gry z serii Burnout – Burnout Dominator z 2007.

    Utwory Alice in Chains można zagrać w serii Rock Band. „Would?” został wykorzystany w grze Rock Band Unplugged z 2009.

    Nagrody i wyróżnienia

    • 1993: MTV Video Music Awards w kategorii Best Video from a Film – Wygrana[111]
    • 2009: Kerrang! Awards w kategorii Icon Award – Wygrana[351]
    • 2010: Revolver Golden Gods Award w kategorii Album of the Year – Wygrana[254]
    • 2010: Revolver Golden Gods Award w kategorii Comeback of the Year – Wygrana[255]
    • 2010: Fryderyk w kategorii Fryderyki - najlepszy album zagraniczny – Wygrana[421]
    • 2013: Metal Hammer Golden Gods Award w kategorii Icon Award – Wygrana[303]

    Bibliografia

    • Holly George Warren: The Rolling Stone Encyclopedia of Rock & Roll. Nowy Jork: Simon & Schuster, 2001. ISBN 0743220552. (ang.)
    • Greg Prato: Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music. Toronto: ECW Press, 2009. ISBN 978-1550228779. (ang.)
    • Mark Yarm: Everybody Loves Our Town: An Oral History of Grunge. Nowy Jork: Three Rivers Press, 2012. ISBN 978-0307464446. (ang.)
    • Jake Brown: Alice in Chains In the Studio. Nashville: Rock N’ Roll Books, 2010. ISBN 0-9726142-6-5. (ang.)
    • Martin Popoff: The Top 500 Heavy Metal Albums of All Time. Toronto: ECW Press, 2004. ISBN 1-55022-600-2. (ang.)

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience

adform