Teenage Frankenstein

Alice Cooper

  • Alice Cooper (właściwie Vincent Damon Furnier, ur. 4 lutego 1948) – amerykański wokalista i muzyk hardrockowy. Sławę zdobył w latach 70. Jeden z twórców shock-rocka i horror rocka. Największe hity Alice Coopera to School's Out, No More Mr. Nice Guy, I'm Eighteen i Poison. Sporadycznie nagrywał on także utwory należące do gatunku chrześcijańskiego rocka (My God, Stolen Prayer, I am made of You).

    W 2006 r. piosenkarz został sklasyfikowany na 32. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według Hit Parader.

    Biografia

    Młodość, początki kariery artystycznej

    Muzyk urodził się 4 lutego 1948 r. w Detroit w stanie Michigan. Shep Gordon został menadżerem zespołu.

    Początki zespołu Alice Cooper

    Zespół Alice Cooper regularnie otwierał koncerty większych sław kalifornijskiego rocka, m.in. The Doors, z którego muzykami Alice się przyjaźnił. Wystąpił też w Kanadzie. Nagrał 3 płyty dla małej firmy Straight Records, którą stworzył Frank Zappa.

    Nowy producent Bob Ezrin nadał jej muzyce oryginalny i przebojowy charakter i brzmienie. Wytwórnia Warner Bros. zainteresowała się grupą i podpisała z nią kontrakt. Wznowiono zaraz album Love It to Death (czerwiec 1971), a grupa w swym klasycznym składzie w krótkim czasie nagrała z Ezrinem 4 albumy: Killer (grudzień 1971), School's Out (czerwiec 1972), Billion Dollar Babies (marzec 1973, nagrana z udziałem wielu gości) i Muscle of Love (grudzień 1973). Ezrin produkował płyty Alice’a Coopera do lat 80.

    Cooper wymyślił bulwersującą formę prezentacji swej muzyki, do skrajności doprowadzając wcześniejsze próby operowania skandalem, np. przez The Rolling Stones, The Doors czy Jimiego Hendrixa. Estetyce rockowej lat 60. przeciwstawił makabryczny show sceniczny i prowokacyjne teksty, pełne przemocy, śmierci i seksualnych aberracji.

    Popularność zespołu Alice Cooper

    W 1971 r. zespół po raz pierwszy zagrał w Europie, a w latach 1972-74 wylansował 5 przebojów, zarówno w Stanach, jak i na całym świecie: School's Out, Elected, Hello Hooray, No More Mr. Nice Guy i Teenage Lament ‘74 (kompozycja A. Coopera i perkusisty N. Smitha). Pierwszy z nich w sierpniu 1972 r. spędził 3 tygodnie na szczycie brytyjskiej listy przebojów i jest do dziś najpopularniejszym utworem artysty. Cooper wykorzystał w nim chórek dziecięcy, podobnie jak przed nim zrobił to Keith West w utworze An Excerpt from The Teenage Opera, a po nim zespół Pink Floyd w przeboju Another Brick in the Wall Part 2. W 1986 r. koncertowa wersja School's Out znalazła się na odwrocie singla Teenage Frankenstein, promującego album Constrictor. Do oryginalnego utworu powstało wideo, podobnie jak do następnych singli. W utworze No More Mr. Nice Guy gościnnie wystąpił Donovan.

    W sierpniu 1974 r. Alice Cooper podsumował swą karierę albumem z największymi przebojami. Nakręcono też film Good to See You Again i wydano reportaż Billion Dollar Baby. Po wielkim światowym tournée muzyk rozstał się jednak ze swoim wypalonym zespołem, który w jego odczuciu ograniczał też jego sceniczną inwencję. Oficjalnie został muzykiem solowym, ale w jego nowej grupie pod starą nazwą grali: renomowani gitarzyści Dick Wagner i Steve Hunter, basista Prakash John, perkusista Penti Glan i klawiszowiec Josef Chirowski. Z nimi Alice Cooper stworzył swój największy sceniczny show Welcome to My Nightmare, promujący concept album pod tym samym tytułem, nagrany z udziałem licznych gości, jak Tony Levin, wydany w lutym 1975 r., a potem sfilmowany. Zawierał on dramatyczne utwory, jak Steven, Only Women Bleed czy Department of Youth, które stały się znakiem rozpoznawczym muzyka i jego zespołu. Estetykę tę kontynuował na płycie Alice Cooper Goes To Hell (czerwiec 1976). Najbardziej udane na niej utwory to Go to Hell i Wake Me Gently. Równocześnie muzyk opublikował swą autobiografię pt. Me Alice. W maju 1977 r. wyszła kolejna taka próba na płycie Lace and Whiskey, nawiązującej tytułem do sztuki Agathy Christie.

    Albumy te nie przyniosły wielkich przebojów i w grudniu 1977 r. wydano koncertową składankę dawnych przebojów zespołu. Artystyczno-muzyczny projekt Alice’a Coopera szybko się wypalił, choć pomysł stworzenia swoistych słuchowisk na płytach był potem często podejmowany i kontynuowany w muzyce popowej, rockowej, metalowej czy eksperymentalnej. Niepowodzeniom w karierze towarzyszyły problemy osobiste lidera. W 1978 r. poddał się on odwykowi alkoholowemu. Swoje doświadczenia z tym związane opisał na płycie From the Inside (grudzień 1978). Ponownie pojawił się na ekranie, m.in. w Muppetach i w filmie muzycznym Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (1978), wyświetlanym również u nas. Na leczenie wrócił w 1983 r. Rok później skończył się jego kontrakt z Warner Bros. i A. Cooper przerwał wtedy działalność nagraniową i koncertową. Przeżywał problemy rodzinne i osobiste.

    Balansowanie na granicy kiczu, typowe dla całej kariery Coopera i nie do końca rozumiane przez publiczność i media, zagroziło mu całkowitą kompromitacją. Ale choć niejednokrotnie bywał uznawany za bezguście, konsekwentnie wydawał kolejne płyty w swym stylu. Niektóre jego patenty sceniczne i muzyczne podchwycili muzycy punkowi, metalowi i nowofalowi, np. Marylin Manson. Jego dawne utwory nadal istniały w radiu i wśród fanów, kolejne płyty były odnotowywane, ukazywały się składanki i nagrania archiwalne (nawet z początków kariery) oraz wznowienia poprzednich albumów. Cooper ponownie trafił do filmu oraz na kasety wideo. W 1979 r. ukazała się pierwsza z nich The Strange Case of Alice Cooper, a potem wyszły m.in. The Nightmare (1983), The Nightmare Returns (1987), Alice Cooper Trashes the World (1990, po sukcesie płyty Trash) i Prime (1991, nagrania archiwalne). W Polskim Radiu jego nagrania i płyty przedstawiali m.in. Marek Niedźwiecki, Wojciech Mann, Janusz Kosiński i Tomasz Beksiński, fani Alice’a Coopera wśród polskich prezenterów radiowych.

    Lata 80.

    W drugiej połowie lat osiemdziesiątych Alice Cooper próbował przywrócić lata swej sławy z repertuarem heavymetalowym. Występował i nagrywał z zupełnie nowym zespołem, w którym grali: Johnny Dane - gitara, Paul Horovitz - klawisze, Steve Steele - bas, Ken Mary - perkusja, i Kane Roberts - gitara (kompozytor większości utworów). Płyty Constrictor (październik 1986) i Raise Your Fist and Yell (październik 1987) wydała MCA, a potem wokalista przeszedł do Epic Records. Jego prawdziwy wielki powrót nastąpił dopiero jesienią 1989 r., kiedy ukazała się płyta Trash, wyprodukowana we współpracy z twórcą największych hitów Bon Jovi i autorem comebacku zespołu Aerosmith – Desmondem Childem.

    Czasy najnowsze

    Nowy i trwały sukces, odniesiony w innej rzeczywistości, wyniósł Alice’a Coopera na wyżyny showbusinessu i zaowocował kolejnymi płytami, kosztownymi teledyskami, występami gościnnymi i kolaboracjami innych sław, jak Rob Zombie, Zodiac Mindwarp, Sammy Hagar czy Slash. Ułatwił wydawanie nowych nagrań i przywrócił do życia dawne przeboje. Jeszcze w 1989 r. ukazała się kompilacja The Beast of Alice Cooper, będąca praktycznie powieleniem składanki z 1974 r. Dalsze płyty przyniosły kilka mniejszych przebojów, jak Lost in America czy It’s Me z 1994 r. 24 czerwca 1997 r. Alice Cooper zagrał w klubie Colosseum w Warszawie swój pierwszy polski koncert. Miesięcznik Tylko Rock poświęcił mu w październiku obszerną wkładkę. Artysta powoli stał się klasykiem, ikoną i celebrytem. W 1999 r. po raz pierwszy od lat wystąpił ze swymi dawnymi muzykami. Ukazał się czteropłytowy box The Life and Crimes of Alice Cooper, zawierający też biografię muzyka. Książkę o zespole napisał także Michael Bruce.

    Alice Cooper jest bohaterem komiksu Neila Gaimana „Ostatnie kuszenie” (1994). Ponadto wykonał piosenkę „King Herod's Song” z musicalu „Jesus Christ Superstar” na albumie z 1996 roku. Wystąpił gościnnie m.in. na albumie The Scarecrow zespołu Avantasia w utworze „The Toy Master” i w utworze Hands of Death (Burn Baby Burn) na płycie Roba Zombiego pt. Songs in the Key of X (1997). W poł. 1999 r. ukazała się składanka Humanary Stew: A Tribute to Alice Cooper, na której jego utwory wykonują m.in. Joe Elliott, Roger Daltrey, Ronnie James Dio i Vince Neil. Amerykański zespół Halo of Flies wziął swą nazwę od utworu z płyty Killer. W 2011 r. wprowadzono grupę Alice Cooper do Rock and Roll Hall of Fame. Artysta zebrał sporą garść rozmaitych honorowych tytułów i nagród. Doczekał się naśladowców typu Marilyn Manson.

    Po przerwie wrócił do studia nagraniowego, a od 2004 r. prowadzi także swój program radiowy. W 2007 r. wydał książkę Alice Cooper: Golf Monster.

    Alice Cooper pojawia się w tekście utworu  Speedy's Coming grupy Scorpions, wydanego na płycie Fly to the Rainbow.

    1 sierpnia 2013 r. z sukcesem wystąpił w Dolinie Charlotty k. Słupska na VII Festiwalu Legend Rocka.

    Życie prywatne

    Alice Cooper w życiu prywatnym deklaruje się od kilku lat jako chrześcijanin.

    Dyskografia

    Albumy studyjne

    • Pretties for You (1969)
    • Easy Action (1970)
    • Love It to Death (1971)
    • Killer (1971)
    • School's Out (1972)
    • Billion Dollar Babies (1973)
    • Muscle of Love (1973)
    • Welcome to My Nightmare (1975)
    • Alice Cooper Goes to Hell (1976)
    • Lace and Whiskey (1977)
    • From the Inside (1978)
    • Flush the Fashion (1980)
    • Special Forces (1981)
    • Zipper Catches Skin (1982)
    • DaDa (1983)
    • Constrictor (1986)
    • Raise Your Fist and Yell (1987)
    • Trash (1989)
    • Hey Stoopid (1991)
    • The Last Temptation (1994)
    • Brutal Planet (2000)
    • Dragontown (2001)
    • The Eyes of Alice Cooper (2003)
    • Dirty Diamonds (2005)
    • Along Came a Spider (2008)
    • Welcome 2 My Nightmare (2011)

    Albumy koncertowe

    • The Alice Cooper Show (1977)
    • A Fistful of Alice (1997)
    • Rock and Roll Revival: Toronto Live ‘69 (1984)
    • Live at the Whiskey 1969 (1992)
    • Alice Cooper: Brutally Live (2000)
    • Live at Montreux (2005)
    • No More Mr Nice Guy: Live (2012)

    Albumy kompilacyjne

    • Alice Cooper's Greatest Hits (1974)
    • Freakout Song (1986)
    • Ladies Man (1987)
    • He’s Back (1990)
    • Prince of Darkness (1990)
    • Nobody Likes... Live (1991)
    • Poison (1994)
    • Classicks (1995)
    • Freedom for Frankenstein: Hits and Pieces (1991)
    • Life and Crime (1996)
    • Super Hits (1999)
    • The Life and Crimes of Alice Cooper (1999)
    • Mascara and Monsters: The Best of Alice Cooper (2001)
    • The Definitive Alice Cooper (2001)
    • The Essentials: Alice Cooper (2002)
    • Hell Is (2002)

    Filmografia

    • Wayne's World (jako on sam, 1992, film komediowy, reżyseria: Penelope Spheeris)[12]
    • Metal: A Headbanger's Journey (2005, film dokumentalny, reżyseria: Sam Dunn, Scott McFayden)[13]
    • Lemmy (2010, film dokumentalny, reżyseria: Greg Olliver, Wes Orshoski)[14]
    • Dark Shadows (jako on sam, 2012, film fantasy, reżyseria: Tim Burton)[15]
    • Rock and Roll Roast of Dee Snider (jako on sam, 2013, film fabularny, reżyseria: Luke Harrison, Bryan Beasley)
    • Crystal Lake Memories: The Complete History of Friday the 13th (jako on sam, 2013, film dokumentalny, reżyseria: Daniel Farrands)

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience

adform