Keep On Moving

Bob Marley & The Wailers

  • Bob Marley & The Wailers (w latach 1963–73 The Wailers) – jamajska grupa muzyczna wykonująca muzykę reggae, a w początkowym okresie działalności ska i rocksteady; założona na początku 1963 roku w Kingston przez Boba Marleya, Bunny'ego Livingstona, Petera Tosha, Juniora Braithwaite'a, Beverley Kelso oraz Cherry Green.

    Twórczość formacji powszechnie uważana jest za klasykę muzyki roots reggae. Skład zespołu ulegał na przestrzeni lat wielokrotnym zmianom, jednak jego niekwestionowanym liderem niemal nieprzerwanie pozostawał Marley; z tego powodu wszystkie najpopularniejsze utwory Wailersów, niejednokrotnie notowane w czołówkach brytyjskich i amerykańskich list przebojów, kojarzone są zazwyczaj wyłącznie z jego nazwiskiem. Po śmierci Marleya w roku 1981, część instrumentalistów postanowiła kontynuować tradycje zespołu i do dziś nagrywa i koncertuje jako The Wailers Band.

    Historia

    The Wailers (1963–1973)

    Początki formacji sięgają roku 1962, kiedy to Marley, Tosh i Livingston (przyjaciele z Trenchtown, największych slumsów stolicy Jamajki) spotykali się na organizowanych przez Joego Higgsa darmowych warsztatach muzycznych dla początkujących wokalistów.

    Tymczasem wkrótce po uzyskaniu przez Jamajkę niepodległości w sierpniu 1962 roku, jeden z najważniejszych producentów muzycznych na wyspie, Clement "Sir Coxsone" Dodd, otworzył swoje własne studio nagraniowe, znane odtąd jako Studio One.

    Na debiutancki singel grupy Sir Coxsone wybrał "Simmer Down", wydając go pod koniec 1963 roku w nakładzie 300 sztuk.

    Jesienią 1964 roku grupę opuścił 15-letni wówczas Braithwaite, który wyemigrował z Jamajki aby dołączyć do mieszkających w Chicago rodziców.

    Podczas gdy Marley imał się różnych prac dorywczych w USA, grupa kontynuowała nagrania dla Dodda, szybko adaptując się do wymuszonych zmian w składzie; rola głównego wokalisty przypadła Bunny'emu, drugi wokal objął Tosh, natomiast w chórkach udzielała się żona Boba, Rita, i jej kuzyn Constantine "Dream" Walker (zarówno Beverley Kelso, jak i Cherry Green odeszły w międzyczasie z różnych powodów).

    W październiku 1966 roku na Jamajkę niespodziewanie powrócił Marley, przerażony otrzymaniem wezwania na amerykańską wojskową komisję poborową i prawdopodobnym w konsekwencji wysłaniem na wojnę w Wietnamie.

    Widząc w słabnącym zainteresowaniu Sir Coxsone'a szansę na rozwój artystyczny, Marley nawiązał współpracę z innym znanym producentem, Clancym Ecclesem, operującym w Dynamic Sounds Studio.

    Zrujnowana reputacja Wailersów sprawiła, że jedynym producentem, jaki chciał podjąć się wydania nowego materiału zespołu, okazał się być Leslie Kong, który niegdyś oszukał początkującego Marleya, odmawiając mu zapłaty za kilka nagrań.

    Mniej więcej w tym samym czasie Studio One opuścił także pracujący dla Dodda producent i kierownik Coxsonowskiego sound systemu Downbeat, Lee "Scratch" Perry, cieszący się złą sławą nieprzewidywalnego człowieka bez zahamowań i awanturnika (odchodząc, wydał dwa mściwe single pod adresem byłego pracodawcy; oba stały się bestsellerami).

    Kierując dalszą karierą The Wailers, Perry ukierunkował brzmienie zespołu w stronę reggae, stawiając na ostre brzmienie gitary rytmicznej, perkusyjny one-drop style i dominujący bas, całkowicie natomiast rezygnując z sekcji dętej.

    Jako lider zespołu, Marley zyskał status gwiazdy na Jamajce, pozostawał jednak zupełnie nieznany na amerykańskim i brytyjskim rynku muzycznym.

    Album ten, zatytułowany I Can See Clearly Now, ujrzał światło dzienne w lipcu 1972 roku i zebrał znakomite recenzje, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych.

    Dzięki uzyskanym w ten sposób pieniądzom Wailersi powrócili do Kingston, gdzie natychmiast wynajęli czas studyjny w Dynamic Sounds Studio i pod kierunkiem Marleya zabrali się do pracy nad materiałem na płytę dla Island.

    Zarobione dzięki współpracy z Blackwellem pieniądze pozwoliły Marleyowi na otwarcie przy King Street 127 w Kingston własnej wytwórni muzycznej, nazwanej od jego pseudonimu Tuff Gong; od tej pory wydawał jej nakładem produkcje Wailersów na Jamajce.

    Wydarzenia te uznano za oficjalne powody odejścia Tosha i Livingstona z The Wailers na początku 1974 roku.

    Bob Marley & The Wailers (1974–1981)

    Odejście Tosha i Livingstona nie wywarło większego wrażenia na Marleyu, który szybko zorganizował zespół na nowo, tym razem już oficjalnie pod nazwą Bob Marley & The Wailers.

    4 października 1975 roku Don Taylor, nowy menedżer Marleya i zespołu z ramienia Island, zorganizował na Stadionie Narodowym w Kingston wspólny koncert charytatywny The Wailers i Steviego Wondera, amerykańskiej gwiazdy muzyki pop.

    W grudniu 1976 roku Marley został postrzelony w ramię w wyniku zamachu, zorganizowanego przez nieznanych zleceniodawców.

    Wiosną 1978 roku ukazała się dziesiąta już płyta formacji pt. Kaya, niemal w całości poświęcona tematyce miłosnej.

    Październik 1979 roku to premiera kolejnego albumu studyjnego – Survival; stanowił on pierwszą część planowanej przez Marleya muzycznej trylogii.

    20 września 1980 roku, wkrótce po rozpoczęciu amerykańskiej części trasy, Marley zasłabł podczas porannego joggingu w nowojorskim Central Parku; pomocy udzielił mu biegnący razem z nim przyjaciel, Alan "Skilly" Cole.

    Skład zespołu

    Członkowie założyciele

    • Bob Marley – wokal, gitara rytmiczna (1963–1965 oraz 1967–1981)
    • Bunny Wailer – wokal, chórki, perkusja, konga, bongosy (1963–1973)
    • Peter Tosh – wokal, chórki, gitara, instrumenty klawiszowe (1963–1973)
    • Junior Braithwaite – wokal, chórki (1963–1964)
    • Beverley Kelso – chórki (1963–1965)
    • Cherry Green – chórki (1963–1965)

    Późniejsi członkowie

    • Constantine "Dream" Walker – chórki (1966)
    • Rita Marley – chórki (1966 oraz 1974–1981)
    • Judy Mowatt – chórki (1974–1981)
    • Marcia Griffiths – chórki (1974–1981)
    • Alva "Reggie" Lewis – gitara (1970–1971)
    • Al Anderson – gitara (1974–1976 oraz 1978–1981)
    • Donald Kinsey – gitara (1976)
    • Earl "Chinna" Smith – gitara (1976)
    • Junior Marvin – gitara (1977–1981)
    • Aston "Family Man" Barrett – gitara basowa (1970–1981)
    • Carlton "Carly" Barrett – perkusja (1970–1981)
    • Alvin "Seeco" Patterson – perkusja (1974–1981)
    • Glen "Capo" Adams – instrumenty klawiszowe (1970–1971)
    • Earl "Wire" Lindo – instrumenty klawiszowe (1973 oraz 1978–1981)
    • Tyrone "Organ D" Downie – instrumenty klawiszowe (1976–1981)

    Dyskografia

    • 1965: The Wailing Wailers (Studio One)
    • 1970: Soul Rebels (Upsetter / Trojan)
    • 1971: Soul Revolution (Upsetter / Trojan)
    • 1971: The Best of the Wailers (Beverley's)
    • 1973: Catch a Fire (Island / Tuff Gong)
    • 1973: Burnin' (Island / Tuff Gong)
    • 1974: Natty Dread (Island / Tuff Gong)
    • 1976: Rastaman Vibration (Island / Tuff Gong)
    • 1977: Exodus (Island / Tuff Gong)
    • 1978: Kaya (Island / Tuff Gong)
    • 1979: Survival (Island / Tuff Gong)
    • 1980: Uprising (Island / Tuff Gong)
    • 1983: Confrontation (Island / Tuff Gong)

    Przypisy

    Bibliografia

    • Timothy White: Catch a Fire. Bob Marley – życie. Wyd. II uzup. Warszawa: Axis Mundi, 2011. ISBN 978-83-61432-11-1.
    • William Ruhlmann: Bob Marley & The Wailers: Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2012-11-26].

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience

adform