Nobody's Home

Deep Purple

  • Deep Purple – brytyjska grupa rockowa. Grupa powstała w Hertfordshire w 1968 początkowo pod nazwą Roundabout w następującym składzie: Ritchie Blackmore, Jon Lord, Nick Simper, Ian Paice oraz Rod Evans. Wspólnie z Led Zeppelin i Black Sabbath jest uważana za pioniera hard rocka i heavy metalu, chociaż niektórzy członkowie zespołu uważają, iż ich muzyki nie da się ściśle zaszufladkować do konkretnego gatunku. Jeden z pierwszych i najbardziej wpływowych zespołów grających hard rock.

    W trakcie swojej działalności zespół przeszedł wiele zmian personalnych, zaś w latach 1976-1984 był rozwiązany. Największy sukces odniósł drugi skład zespołu, zwany Mark II w skład którego wchodzili: Ian Gillan, Ritchie Blackmore, Roger Glover, Jon Lord i Ian Paice. Ta linia była aktywna od roku 1969 do 1973, następnie od 1984 do 1989 i ponownie w 1993, gdy to współpraca na linii Blackmore-reszta zespołu wydała się niemożliwa. Obecnie skład Deep Purple jest bardzo stabilny (od momentu dołączenia do zespołu Steve'a Morse'a). Do roszad doszło jedynie na pozycji klawiszowca, gdy w 2002 roku Jon Lord, który postanowił poświęcić się muzyce poważnej, został zastąpiony przez Dona Aireya. Od tego momentu Ian Paice jest jedynym członkiem zespołu występującym w nim nieprzerwanie od jego założenia.

    Działalność

    1967-1969

    Powstanie Deep Purple wiąże się z osobą Chrisa Curtisa, członka zespołu The Searchers. Formowanie zespołu rozpoczęło się na jesieni 1967 roku, wtedy to Curtis zaczął wysyłać telegramy do znajdującego się w Hamburgu Ritchiego Blackmore’a. Mniej więcej rok wcześniej na jednym ze spotkań towarzyskich Curtis poznaje Tony’ego Edwardsa, początkującego biznesmana branży muzycznej. W 1967 odświeża znajomość z Edwardsem, przedstawiając mu propozycję menedżera powstającej właśnie grupy o nazwie Roundabout. Edwards bardzo przejęty nowym projektem do pomocy dobiera sobie Johna Colettę, szefa agencji reklamowej Castle, Chappel and Partners. Mając już zapewnioną opiekę menedżera Curtis zabrał się za tworzenie składu grupy. Pierwszą osobą wybraną do zespołu został współlokator Curtisa, organista Jon Lord. W międzyczasie dzięki telegramom do Anglii udało się również ściągnąć gitarzystę Ritchiego Blackmore’a. Sam Curtis przewidywał dla siebie rolę wokalisty. W tym składzie opracowali wersje utworów takich jak „Strawberry Fields Forever” The Beatles i „You Keep Me Hanging On” The Supremes. Blackmore dodał też własny utwór instrumentalny „And the Address”. Jednocześnie Chris Curtis zaczął wpadać na coraz dziwniejsze pomysły – chociażby propozycję zatrudnienia w zespole Paula McCartneya, czy granie koncertów na karuzeli – co prawie doprowadziło do zakończenia działalności Roundabout. Skutkiem tych zachowań było usunięcie Curtisa z Roundabout. W lutym 1968 zatrudniono w roli basisty Nicka Simpera, znajomego Jona Lorda z The Flowerpot Men. Jednocześnie rolę perkusisty dostał zarekomendowany przez Blackmore’a Bobby Woodman. W tym momencie kluczową sprawą stała się kwestia wyboru wokalisty. Jednym z kandydatów był… Ian Gillan, który będąc związany z Episode Six, odmówił. Kolejnym kandydatem był Mick Angus, który polecił zespołowi perkusistę Iana Paice'a, będącego jego zdaniem o niebo lepszym od Bobby Woodmana. Oznaczało to też pożegnanie z tym drugim. Ostatecznie wokalistą został Rod Evans, znajomy... Angusa. Tak zakończył się proces formowania pierwszego składu – Mark I, wtedy jeszcze Roundabout. Wokalistą był Rod Evans, gitarzystą Ritchie Blackmore, basistą Nick Simper, klawiszowcem Jon Lord, a perkusistą Ian Paice. Nazwa Deep Purple została przyjęta w kwietniu 1968, a inspiracją był standard muzyczny o tej samej nazwie, uwielbiany przez dziadków Ritchie'ego.

    Początkowo zespół grał typowy rock głównego nurtu, inspirowany dokonaniami Vanilla Fudge. Pierwsze dwa albumy, choć nieźle sprzedające się w USA, pozostały niezauważone w Wielkiej Brytanii. Evans i Simper po nagraniu trzeciego albumu, Deep Purple, odeszli z grupy. Zastąpili ich wcześniej już wspomniany Gillan jako wokalista i Roger Glover jako basista. Stery w grupie przejmował wtedy Jon Lord, z którego inicjatywy w 1969 zespół spróbował swych sił w repertuarze progresywnym, nagrywając koncert na orkiestrę i grupę rockową. W lipcu 1969 roku zespół rozpoczął trasę koncertową Deep Purple European Tour.

    1970-1983

    Prawdziwa sława grupy rozpoczęła się w roku 1970, kiedy to ostatecznie wykształciło się charakterystyczne brzmienie. Niektórzy krytycy twierdzą, że cały ruch heavymetalowy wywodzi się od płyty Deep Purple in Rock wydanej w tym roku. Była ona oparta na rozbudowanych solówkach gitarowych i organowych, złożonych z melodyjnych riffów, oraz częstych imitacjach, charakterystycznym śpiewie i 'solidnie' grającej sekcji rytmicznej. Deep Purple znalazło złoty środek pomiędzy prostym brzmieniem ówczesnego hard rocka a wybujałym rockiem progresywnym. Z lat 1970–1973 pochodzi większość przebojów grupy. 1971 to czasy wydania krążka pt. Fireball i singla z przebojem Strange Kind of Woman, który znalazł się na amerykańskiej wersji albumu. Fireball uzyskał, jako pierwszy album "Purpli" szczyt notowań UK Albums Chart. W roku 1972 zespół wydał album Machine Head, który uznawany jest za największe dokonanie grupy. To właśnie z tego albumu pochodzi najbardziej rozpoznawany utwór zespołu — Smoke on the Water. Innymi hitami z płyty są m.in. "Highway Star" i "Space Truckin'". Muzycy praktycznie cały czas spędzali w trasie koncertowej. Tournée obejmujące Amerykę Północną i Japonię stało się przyczynkiem do nagrania koncertowego albumu — Made in Japan. Do dziś płyta ta pozostaje jednym z najbardziej popularnych koncertowych wydawnictw w muzyce rozrywkowej. Na początku następnego roku do sklepów trafiła ich nowa płyta — Who Do We Think We Are, zawierająca przebój Woman from Tokyo. Mordercze tempo pracy przełożyło się na stosunki panujące wewnątrz zespołu. W lecie 1973 roku, Gillan, w wyniku kłótni z Blackmorem, opuścił zespół. To samo uczynił trzymający stronę wokalisty w tym konflikcie Glover. Zespół rozpoczął poszukiwanie nowego wokalisty. Został nim nikomu wówczas nieznany David Coverdale. Miejsce Glovera zajął śpiewający basista Glenn Hughes. W ten sposób narodził się tzw. trzeci skład Deep Purple. W tym zestawieniu zespół wydał w lutym 1974 roku blues-rockowy album Burn. Brzmienie zespołu zyskało nową przestrzeń i zostało wzbogacone duetem wokalnym, a także elementami funku szczególnie słyszalnymi na kolejnym krążku Stormbringer. Stacje radiowe chętnie puszczały utwór tytułowy, The Gypsy i Soldier Of Fortune. Obydwa albumy, podobnie jak poprzednie, odniosły sukces, ale Blackmore nie krył swojego niezadowolenia z tego, że muzyka formacji zmierza w kierunku funky i soul. Wiosną 1975 roku opuścił Deep Purple i wspólnie z wokalistą Ronniem Jamesem Dio założył grupę – Blackmore's Rainbow, która po wydaniu pierwszego albumu skróciła nazwę do Rainbow. Reszta zespołu nie chciała kończyć kariery i do współpracy zaprosiła amerykańskiego gitarzystę Tommy’ego Bolina. W październiku 1975 roku powstał album Come Taste the Band. Zespół postawił na jeszcze bardziej funkowe brzmienie połączone z hard rockiem. Nasilające się uzależnienie gitarzysty od narkotyków i nierówny poziom poszczególnych koncertów spowodowały, że przyszłość formacji znów była zagrożona. Kolejny kryzys nadszedł podczas tournée w marcu 1976 roku. Coverdale odszedł z zespołu po koncercie w Liverpool Empire Theatre. Decyzja o jego odejściu utrzymywana była w tajemnicy do końca trasy. Opinia publiczna została o tym fakcie oficjalnie poinformowana dopiero w lipcu tego samego roku. Pół roku później, na skutek przedawkowania narkotyków zmarł Bolin. Zespół rozpadł się w 1976. Muzycy grupy współpracowali z innymi zespołami, jak Rainbow, Whitesnake, Black Sabbath i Gillan. W 1980 roku, bez porozumienia z resztą członków zespołu, Evans reaktywował Deep Purple. Sprawa trafiła do sądu – muzyk przegrał i został zobowiązany do zapłacenia grzywny w wysokości ponad 600 tys. dolarów za bezprawne używanie nazwy.

    Po 1984

    W 1984 formacja została reaktywowana i nagrała dwie płyty studyjne — Perfect Strangers oraz The House of Blue Light. W 1989 roku doszło do kolejnego rozłamu w zespole – narastający konflikt pomiędzy Gillanem i Blackmorem spowodował opuszczenie grupy przez wokalistę. Jego miejsce zajął Joe Lynn Turner, współpracujący wcześniej z Blackmorem w zespole Rainbow. Skład ten nagrał płytę Slaves & Masters. Album ten, odbiegający od wcześniejszych płyt Deep Purple, jest przez wielu uważany za jedną z najsłabszych płyt zespołu. Podczas pracy nad kolejnym albumem Joe Lynn został, z inicjatywy Lorda, Glovera i Paice'a, zastąpiony przez Gillana, co było sporym zaskoczeniem – Gillan w wywiadach zapowiadał, że jego przygoda z Deep Purple to już przeszłość. W tym, najbardziej znanym składzie, w 1993 roku została nagrana płyta The Battle Rages On... (Bitwa nadal wrze), którego tytuł znakomicie oddawał atmosferę napięcia między gitarzystą a wokalistą zespołu, która panowała już od pierwszego odejścia Iana Gillana z zespołu. Po tej właśnie płycie odszedł lider Ritchie Blackmore, zastąpiony na czas drugiej części trasy koncertowej przez Joe Satrianiego. Mimo dobrze układającej się współpracy Joe nie zdecydował się na dołączenie do Deep Purple na stałe. Stanowisko gitarzysty zespołu, jak się okazało już na stałe, objął Steve Morse – w 1994 roku zostaje oficjalnie gitarzystą „purpurowych”. W 2002 roku z zespołu odszedł organista Jon Lord, którego zastąpił Don Airey.

    Skład i dyskografia

    Albumy studyjne

    • Mk I
      • Shades of Deep Purple, wrzesień 1968 (UK)
      • The Book of Taliesyn, grudzień 1968 (USA)
      • Deep Purple, listopad 1969 (UK)
    • Mk IIa
      • Deep Purple in Rock, czerwiec 1970
      • Fireball, wrzesień 1971 (UK)
      • Machine Head, marzec 1972
      • Who Do We Think We Are, luty 1973 (UK)
    • Mk III
      • Burn, luty 1974
      • Stormbringer, listopad 1974
    • Mk IV
      • Come Taste the Band, październik 1975
    • Mk IIb, pierwsza reaktywacja zespołu
      • Perfect Strangers, listopad 1984
      • The House of Blue Light, styczeń 1987
    • Mk V
      • Slaves & Masters, październik 1990
    • Mk IIc, druga reaktywacja zespołu
      • The Battle Rages On..., lipiec 1993
    • Mk VII
      • Purpendicular, luty 1996
      • Abandon, maj 1998
    • Mk VIII
      • Bananas, sierpień 2003
      • Rapture of the Deep, październik 2005
      • Now What?!, kwiecień 2013

    Albumy koncertowe

    • Mk I
      • Inglewood, 1968 (wydany 2004)
    • Mk IIa
      • Concerto for Group and Orchestra, 1969
      • Kneel & Pray, 1969 (wydany 2004)
      • Gemini Suite Live, 1970 (wydany 1998)
      • Scandinavian Nights, 1970 (wydany 1988)
      • Space Vol 1 & 2 , 1970 (wydany 2004)
      • Made in Japan 1972
      • Deep Purple in Concert, 1970-1972 (wydany 1980)
      • Live in Denmark 1972, 1972 (wydany 2007)
    • Mk III
      • Made in Europe, 1975 (wydany 1976)
      • Live in London, 1974 (wydany 1982)
      • Just Might Take Your Life , 1974 (wydany 1996 | 2003)
      • Perks and Tit, 1974 (wydany 2004)
      • Mk III: The Final Concerts, 1975 (wydany 1996)
    • Mk IV
      • Last Concert in Japan, 1975 (wydany 1977)
      • King Biscuit Flower Hour Presents: Deep Purple in Concert, 1976 (wydany 1995)
      • This Time Around: Live in Tokyo, 1975 (wydany 2001)
    • Mk IIb, reaktywacja zespołu
      • Nobody's Perfect, 1987 (wydany 1988)
      • In the Absence of Pink, 1985 (wydany 1991)
    • Mk IIc
      • Come Hell or High Water, 1993, (wydany 1994)
      • Live in Europe 1993, 1993 (4-CD box set – wydany 2006)
    • Mk VII
      • Live at the Olympia '96, 1996 (wydany 1997)
      • Total Abandon: Live in Australia, 1999
      • Live at the Royal Albert Hall, 1999
      • Live At The Rotterdam Ahoy, 2000
      • The Soundboard Series, 2001
    • Mk VIII
      • They All Came Down to Montreux, 2007

    Koncerty na VHS, VCD i DVD

    • Mk IIa
      • Concerto for Group and Orchestra, 1969 (CD 1969, DVD 2003)
      • Doing Their Thing..., 1970 (VHS wydany 1992)
      • Scandinavian Nights (Live in Denmark), 1972 (VHS wydany 1992)
        • Machine Head Live 1972
      • Special Edition EP, 1969/1971/1972 (Reprint DVD 2002)
      • Live in Concert 72/73, 1972/1973 (Wydany 1988)
      • Masters From The Vaults, 1969/1971 (Wydany 2003)
    • Mk III
      • Live in California 74, 1974 (Wydany 1974, DVD Remastered 2006)
    • Mk IV
      • Rises Over Japan, 1985 (VHS)
      • Phoenix Rising, 2011 (CD/DVD)
    • Mk IIb
      • Deep Purple - The Videosingles, 1987 (VHS)
      • Bad Attitude, 1988 (VCD)
    • Mk IIc
      • Come Hell or High Water, 1993 (DVD Wydany 2001)
    • Mk IIa,V,VII
      • New, Live & Rare – The Video Collection 1984-2000, 2001
    • Mk VII
      • Bombay Calling, 1995
      • Live at Montreux 1996, 1996
      • In Concert with the London Symphony Orchestra, 1999
      • Total Abandon: Australia '99 , 1999
      • Around the World 1995-1999, 2000
      • Perihelion, 2001
      • Live Encounters, 2003
    • Mk VIII
      • They All Came Down to Montreux, 2007

    Składanki

    • Purple Passages, wrzesień 1972
    • Mark I & II, grudzień 1973
    • 24 Carat Purple, lipiec 1975
    • Powerhouse, grudzień 1977
    • When We Rock, We Rock, and When We Roll, We Roll, 1978
    • The Deep Purple Singles A's and B's, 1978
    • The Mark II Purple Singles, kwiecień 1979
    • Deepest Purple: The Very Best of Deep Purple, lipiec 1980
    • The Anthology, czerwiec 1985
    • Knocking at Your Back Door: The Best of Deep Purple in the 80's, 1992
    • 30: Very Best of Deep Purple, październik 1998
    • Smoke on the Water, 1998
    • Shades 1968–1998, 1999
    • The Very Best of Deep Purple, 2000
    • The 1975 California Rehearsals, volume 1 & 2, 2000
    • Listen, Learn, Read On, 29 października 2002 (6 cd box set)
    • Winning Combinations: Deep Purple and Rainbow, 2003
    • The Best of Deep Purple: Live in Europe, 2003
    • The Platinum Collection, 2005
    • Deep Purple and Friends: Child in Time, 2007
    • Space Truckin' Round the World: Live 1968-76, 2010
    • Singles & E.P. Anthology '68 - '80, 5 kwietnia 2010

    Tribute albumy

    • Smoke on the Water: A Tribute, 1994
    • Deep Purple Tribute, 2002
    • Re-Machined: A Tribute to Deep Purple's Machine Head, 2012

    Single

    • 1968 Hush
    • 1968 Help (cover The Beatles)
    • 1968 Mandrake Root
    • 1968 Prelude: Happiness / I'm So Glad
    • 1968 Love Help Me
    • 1968 Kentucky Woman
    • 1968 Wring that neck
    • 1969 River Deep – Mountain High
    • 1970 Black Night
    • 1971 Strange Kind of Woman
    • 1971 Fireball
    • 1972 Never Before
    • 1973 Smoke on the Water
    • 1973 Woman From Tokyo
    • 1974 Might Just Take Your Life
    • 1977 New Live and Rare EP
    • 1978 New Live and Rare EP Volume 2
    • 1980 Black Night (ponowne wydanie)
    • 1980 New Live and Rare EP Volume 3
    • 1985 Knocking at Your Back Door
    • 1985 Perfect Strangers
    • 1985 Knocking at Your Back Door / Perfect Strangers
    • 1988 Hush (ponowne nagranie)
    • 1990 King Of Dreams
    • 1991 Love Conquers All
    • 1995 Black Night" (ponowne wydanie)
    • 1996 Vavoom: Ted the Mechanic
    • 1998 Any Fule Kno That
    • 2003 Haunted
    • 2003 House of Pain / Contact Lost
    • 2013 Hell to Pay / All the Time in the World
    • 2013 Vincent Price / First Sign of Madness
    • 2013 Out of hand
    • 2013 A simple song

    Nagrody, pozycje na listach przebojów i rekordy

    • Piosenka "Smoke on the Water" została umieszczona na liście 500 piosenek które ukształtowały rock utworzonej przez Rock and Roll Hall of Fame
    • Grupa zaliczana jest do ścisłej czołówki najgłośniej grających zespołów rockowych.

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience

adform