Mylene Farmer

  • Mylène Farmer, właściwie Mylène Gautier (ur. 12 września 1961 w Pierrefonds w prowincji Quebec, obecnie część Montrealu. Swój pseudonim zaczerpnęła od nazwiska amerykańskiej aktorki Frances Farmer.

    Biografia

    Jej rodzice, Francuzi, osiedlili się w Kanadzie na przedmieściach Montrealu, a gdy Mylène miała osiem lat, rodzina zamieszkała ponownie we Francji – najpierw w Ville-d'Avray, a następnie w Chaville. Obecnie Mylène Farmer dzieli swój czas między Paryżem a Los Angeles.

    Piosenki, które śpiewa, to pop, czasem połączony z elementami rocka. Jej twórczość mieści się w tradycji klasycznej piosenki francuskiej, tzw. Variété Française.

    Śpiewa charakterystycznie wysokim, zmysłowym głosem, z półszeptami włącznie. Ma w swoim repertuarze rytmy dyskotekowe, np. piosenka „Sans contrefaçon”, jak i nastrojowe melodie, np. „Ainsi soit je...”. Sama pisze do nich teksty, a sporadycznie także komponuje.

    Kompozytorem większości jej piosenek jest Laurent Boutonnat. On też odkrył ją i wylansował, oraz wyreżyserował większość jej teledysków. Przez wiele lat był jej towarzyszem życia.

    Teledyski Mylène Farmer są często kilkunastominutowymi filmami o wieloznacznej fabule. Są wśród nich barwne kostiumowe opowieści z czasów Ludwika XV, libertyńskie i antywojenne, np. „Libertine” lub „Pourvu Qu'elles Soient Douces”; parafrazy znanych utworów literackich, np. Pinokia w przypadku „Sans contrefaçon” czy Królewny Śnieżki w przypadku utworu „Tristana”; manifesty dotyczące odwiecznej walki płci, np. alegoria sparingu bokserskiego w „Je t'aime mélancolie” lub korridy w „Sans logique”; nawiązania do twórców i dzieł XX wieku, np. do George'a Orwella w „Désenchantée” czy Krzysztofa Kieślowskiego w przypadku utworu „California”; skecze niczym z Monty Pythona, np. „Que mon cœur lâche”; nastrojowe obrazy, np. wśród płomieni w „Souviens-toi du jour...”; jest też obraz podsumowujący, „A quoi je sers”, w którym bohaterka płynie łodzią na drugi brzeg rzeki, spotykając tam postacie ze swoich wcześniejszych teledysków: przewoźnik okazuje się być Charonem. Również w teledysku „Pardonne-moi” w reżyserii Laurenta Boutonnata można zauważyć elementy odnoszące się do jej poprzednich wideoklipów.

    Dużo jest w jej teledyskach odniesień do tradycji europejskiego kina, od Ingmara Bergmana począwszy, na Federico Fellinim skończywszy. Większość z nich reżyserował Laurent Boutonnat, ale niektóre m.in. Luc Besson, np. „Que mon cœur lâche,” lub Abel Ferrara, np. „California”. Większość teledysków Mylène Farmer, wydano na trzech płytach DVD, Music Videos I, Music Videos II & III i "Music Videos IV. Rysunkowy teledysk „C'est une belle journée” powstał na podstawie szkiców wykonanych przez samą artystkę.

    Mylène Farmer i Laurent Boutonnat zrealizowali pełnometrażowy fabularny film Giorgino, jednak był on porażką zarówno w opinii krytyków jak i pod względem komercyjnym. Film był utrzymany w mrocznej tonacji, bez żywej akcji, co w połączeniu z jego długością, 3 godziny, spowodowało, że nie był dziełem łatwym w odbiorze. Przy budżecie 80 milionów franków film obejrzało zaledwie 60000 widzów. Mylène Farmer zagrała w Giorgino rolę drugoplanową. Jej późniejszą przygodą z kinem był dubbing frankofońskiej wersji autorskiej trylogii Luca Bessona o Arturze i Minimkach (podkładała głos księżniczki Selenii – którą w autorskiej wersji anglojęzycznej dubbingowała Madonna).

    Mylène Farmer ma za sobą pięć wielkich tras koncertowych. Ostatnia zakończyła się 19 września 2009 koncertem na Stadionie Króla Baudouina I w Brukseli. Poprzednia, która trwała od 13 do 29 stycznia 2006, była nietypowa, w tym, że wszystkie 13 koncertów odbyły się wyłącznie w Paryżu. Jej show charakteryzuje żywiołowy kontakt z publicznością i barwna widowiskowość. Dla potrzeb trasy Mylenium Tour 1999-2000 scenografię zaprojektował znany szwajcarski surrealista H. R. Giger, m.in. twórca postaci Obcego z filmu Ridleya Scotta.

    We wrześniu 2008 roku wydała kolejną płytę studyjną: Point de Suture. Następnym wydawnictwem artystki jest koncertowy album No 5 On Tour, wydany 7 grudnia 2009. Został on nagrany w czerwcu 2009, podczas koncertów w Lyonie. W kwietniu 2010 wydany został koncertowy zestaw Stade de France (DVD lub Bluray), zawierający rejestrację koncertu ze stadionu Stade de France z Paryża, z września 2009 roku.

    W grudniu 2010 roku ukazał się studyjny album Bleu Noir, do którego utwory skomponowali m.in. Red One, Moby, Archive. To pierwszy album w dyskografii Mylene, na który żadnego z utworów nie skomponował Laurent Boutonnat.

    W 2011 roku Farmer wystąpiła na NRJ Music Awards 2011 promując piosenkę „Oui mais... non”. Ukazała się także kompilacja Best of 2001-2011 i dwa nowe single „Sois Moi – Be Me” i „Du Temps”

    W 2012 roku Farmer wydała album studyjny pt. Monkey Me i wystąpiła ponownie na NRJ z piosenką „Du Temps”

    W 2013 roku powstały klipy do piosenek „Je te dis tout” i „Monkey Me”. Tego samego roku Farmer wystąpiła na NRJ z piosenką „Je te dis tout”. Rozpoczęła również przygotowania do trasy koncertowej Time3less (Timeless 2013).

    Film koncertowy Timeless 2013: Le Film osiągnął status potrójnie diamentowej płyty.

    W 2014 roku ukazała się kompilacja Mylène Farmer 30 ans de carrière 1984-2014.

    15 maja 2015 premierę będzie miała książka Mylène Farmer pt. Fragile ilustrowana zdjęciami autorstwa Sylvie Lancrenon.

    Farmer nie stroni od współpracy z innymi artystami. Nagrała duety z piosenkarzem gatunku rai Khaledem („La poupée qui fait non”), Jean-Louisem Muratem („Regrets”), z Sealem („Les mots”) i z Moby'm („Slipping away”/„Crier la vie”); tylko fatalny splot wydarzeń spowodował jej rezygnację z jednego z koncertów cyklu Pavarotti and Friends (Pavarotti i Przyjaciele). Ponadto Mylène Famer i Laurent Boutonnat odkryli i wylansowali młodą Korsykankę Alizée, dla której napisali wspólnie teksty i muzykę na jej dwa pierwsze albumy. Alizée umieściła na swoim albumie Blonde zadedykowaną piosenkę o nazwie „Mylène Farmer”. Dwa wielkie przeboje z dawniejszych płyt Mylène Farmer, „Désenchantée” i „Libertine”, włączyła do swego repertuaru Kate Ryan; znalazły się one na liście najpopularniejszych piosenek także w Polsce.

    Dotychczas wydano o Mylène Farmer kilka pozycji książkowych, a także ukazuje się regularnie we Francji co najmniej jedno drukowane czasopismo jej poświęcone, Mylène Farmer et vous.

    Dyskografia

    Albumy studyjne

    • 1986 Cendres de lune
    • 1988 Ainsi soit je...
    • 1991 L'autre...
    • 1995 Anamorphosée
    • 1999 Innamoramento
    • 2005 Avant que l'ombre...
    • 2008 Point de Suture
    • 2010 Bleu Noir
    • 2012 Monkey me

    Albumy koncertowe

    • 1989 En concert
    • 1997 Live à Bercy
    • 2000 Mylenium Tour
    • 2006 Avant que l'ombre... à Bercy
    • 2009 N°5 on Tour
    • 2013 Timeless 2013

    Kompilacje

    • 1992 Dance Remixes
    • 2001 Les mots
    • 2003 RemixeS
    • 2011 Best of 2001-2011
    • 2013 Monkey Me Remixes
    • 2014 Timeless 2013: Le Film

    Single

    1984

    • „Maman a tort”
    • „My Mum Is Wrong”

    1985

    • „On est tous des imbéciles”
    • „Plus grandir”

    1986

    • „We'll never die” (Kanada)
    • „Libertine”

    1987

    • „Tristana”
    • „Sans contrefaçon”

    1988

    • „Ainsi soit je...”
    • „Pourvu qu'elles soient douces”
    • „Pourvu Qu'elles Soient Douces” („Douces” – na rynek niemiecki)

    1989

    • „Sans logique”
    • „A quoi je sers”

    1990

    • „Allan (live)”
    • „Plus grandir (live)”

    1991

    • „Désenchantée”
    • „Regrets”
    • „Je t'aime mélancolie”

    1992

    • „Beyond my control”
    • „Que mon cœur lâche”

    1993

    • „My Soul Is Slashed”

    1995

    • „XXL”
    • „L'instant X”

    1996

    • „California”
    • „Comme j'ai mal”
    • „Rêver”

    1997

    • „La poupée qui fait non (live)”
    • „Ainsi soit je (live)”

    1999

    • „L'Âme-Stram-Gram”
    • „Je te rends ton amour”
    • „Souviens-toi du jour...”

    2000

    • „Optimistique-moi”
    • „Innamoramento”
    • „Dessine-moi un mouton (live)”

    2001

    • „L'Histoire d'une fée, c'est...”
    • „Les mots”

    2002

    • „C'est une belle journée”
    • „Pardonne-moi”

    2005

    • „Fuck them all”
    • „Q.I”

    2006

    • „Redonne-moi”
    • „L'Amour n'est rien”
    • „Peut-être toi”
    • „Slipping away (Crier la vie)” z Mobym
    • „Avant que l'ombre... (live)”

    2007

    • „Déshabillez-moi (live)”

    2008

    • „Dégénération”
    • „Appelle Mon Numéro”

    2009

    • „Si j'avais au moins...”
    • „C'est dans l'air”
    • „Sextonik”
    • „C'est dans l'air (live) [E Version]”
    • „Paradis Inanimé (live)”

    2010

    • „Oui mais... Non”

    2011

    • „Bleu noir”
    • „Lonely Lisa”
    • „Du temps”

    2012

    • „A l'ombre”

    2013

    • „Je te dis tout”
    • „Monkey Me”
    • „Diabolique Mon Ange (Live)”

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience
google remarketing

adform