Gomenasai

t.A.T.u.

  • Tatu (ros. Тату), stylizowane na t.A.T.u. – rosyjski duet pop-rockowy, założony w 1999 roku w Moskwie. W jego skład wchodziły Julia Wołkowa i Lena Katina.

    Zespół rozpoczął swoją międzynarodową karierę w 2000 roku od wydania singla „Nas nie dogoniat”, który przez kolejne miesiące zdobywał popularność w krajach Europy Wschodniej i Centralnej, docierając do szczytów list przebojów m.in. w Rosji, na Ukrainie, Słowacji, w Czechach, Polsce oraz Niemczech. Po wydaniu debiutanckiego rosyjskojęzycznego albumu pt. 200 po wstriecznoj grupa nagrała drugi album (200 km/h in the Wrong Lane), przeznaczony do ogólnoświatowej dystrybucji, na którym znalazła się m.in. angielska wersja „Nas nie dogoniat” – „Not Gonna Get Us” oraz najpopularniejszy singiel t.A.T.u. – „All the Things She Said” (w wersji rosyjskiej – „Ja soszła s uma”), który trafił na pierwsze miejsca światowych list przebojów (m.in. w Australii).

    Do 2008 roku t.A.T.u. wydało łącznie sześć albumów studyjnych (trzy rosyjsko- i trzy angielskojęzyczne), z których pochodzą również single takie jak „How Soon Is Now?”, „Ludi inwalidy”, „All About Us”, „Gomenasai” czy „Biełyj płaszczik”. Łącznie zespół sprzedał ponad 27 milionów sztuk płyt, za które otrzymał wiele certyfikatów m.in. w Europie, Stanach Zjednoczonych, Ameryce Południowej czy Japonii. Dodatkowo, pierwsze wydawnictwo – 200 po wstriecznoj/200 km/h in the Wrong Lane – zyskało od Międzynarodowej Federacji Przemysłu Fonograficznego (IFPI) status platynowej płyty w Europie za uzyskanie wyniku ponad miliona sprzedanych egzemplarzy, zarówno w wersji rosyjskiej, jak i angielskiej, dzięki czemu t.A.T.u. stał się pierwszym zespołem, który otrzymał certyfikat za album w dwóch różnych wersjach językowych.

    W 2003 roku t.A.T.u. reprezentowało Rosję podczas 48. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Nie wier', nie bojsia”, z którym ostatecznie zajął trzecie miejsce. W grudniu 2012 wokalistki wystąpiły w finale programu The Voice of Romania, gdzie zaprezentowały dwa ze swoich największych przebojów („All the Things She Said” oraz „All About Us”), co było pierwszym od wielu lat wspólnym występem t.A.T.u. w dużym programie rozrywkowym, a w 2013 roku okazjonalnie występowały razem na pojedynczych koncertach.

    Rok później poinformowano o powrocie do współpracy po występie podczas ceremonii otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 organizowanych w Soczi, gdzie zespół zaśpiewał utwór „Nas nie dogoniat”, jednak już kilka dni później wycofano się z tej decyzji ze względu na brak porozumienia między wokalistkami.

    Historia

    1999–2000: Początki

    Przed wspólnym występowaniem pod nazwą t.A.T.u. Jelena Katina i Julija Wołkowa śpiewały w dziecięcym zespole muzycznym Nieposiedy razem z Sergiejem Łazariewem i Władem Topałowem. Po pojawieniu się nieprawdziwych komentarzy o wyrzuceniu Wołkowej ze składu (z powodu jej niewłaściwego zachowania – palenia papierosów, spożywania alkoholu) i rzekomych kłótniach z pozostałymi członkami grupy, wokalistki postanowiły zakończyć współpracę z zespołem.

    W 1999 roku producent Iwan Szapowałow oraz jego partner biznesowy i przyjaciel Aleksander Wojtyńskij planowali stworzyć projekt muzyczny w Rosji, na którego potrzeby przeprowadzili przesłuchania w poszukiwaniu wokalistek. Po wybraniu dziesięciu potencjalnych kandydatek, do współpracy została zaproszona Katina, a pierwszym nagrywanym przez nią utworem został „Yugoslavia”, będący piosenką-protestem wobec agresji NATO na Jugosławię.

    Przez kolejny rok Katina i Wołkowa nagrywały utwory na swój pierwszy album studyjny. Jego współproducentką została Elena Kiper, z którą Szapowałow podpisał umowę po zrezygnowaniu Wojtyńskiego z pracy nad projektem. Oprócz Kiper do współpracy zaproszony został również Trevor Horn, który pomógł wyprodukować płytę oraz napisał anglojęzyczną wersję singla „All the Things She Said”.

    2000–2001: 200 po wstriecznoj

    Pierwszy singel zespołu – „Ja soszła s uma” – miał swoją premierę jesienią 2000 roku, natomiast w wersji fizycznej został wydany w grudniu tego samego roku. Do utworu powstał teledysk, który wywołał kontrowersje z powodu poruszenia w nim tematyki homoseksualnej oraz ukazania całujących się wokalistek. Klip otrzymał tytuł Teledysku roku od telewizji MTV Russia.

    2002–2003: 200 km/h in the Wrong Lane, Konkurs Piosenki Eurowizji i kontrowersje

    W grudniu 2002 roku ukazała się angielska wersja debiutanckiego albumu – 200 km/h in the Wrong Lane. Płyta trafiła na listę dziesięciu najchętniej kupowanych płyt w krajach europejskich – łącznie sprzedano ponad 5 milionów sztuk.

    Kolejny singel t.A.T.u. – „Not Gonna Get Us” – został wydany w maju 2003 roku. W tym samym miesiącu Szapowałow został aresztowany za kręcenie teledysku do innego utworu zespołu – „Show Me Love” – na terenie moskiewskiego Placu Czerwonego, ponieważ nie miał na to pozwolenia od władz miasta.

    W maju 2003 roku t.A.T.u. został wybrany wewnętrznie przez rosyjskiego nadawcę publicznego (Pierwyj kanał) na reprezentanta Rosji podczas 48. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Nie wier', nie bojsia” autorstwa Marsa Łazara, Iwana Szapowałowa i Walerija Polijenki.

    Chociaż reprezentantki Rosji były faworytkami bukmacherów do wygrania konkursu.

    Sześć lat po finale konkursu Jelena Katina udzieliła wywiadu w rosyjskim programie telewizyjnym, w którym przyznała, że kraj rzekomo otrzymał od łotewskiego nadawcy ofertę kupna pierwszego miejsca.

    W tym samym miesiącu t.A.T.u. zmienił datę swojej niemieckiej trasy koncertowej z powodu gościnnego występu podczas ceremonii wręczenia nagród MTV Movie Awards 2003. Miesiąc później zespół odwołał koncert w Rydze oraz czerwcowy występ w Japonii, za co otrzymał karę grzywny w wysokości 180 tysięcy dolarów.

    2003–2004: Koniec współpracy z Szapowałowem, ciąża Wołkowej

    Pod koniec września 2003 roku zespół wydał swój debiutancki album kompilacyjny pt. Remixes, a dwa miesiące później – rozszerzoną wersję płyty, zawierającą dwa nowe utwory („Prostyje dwiżenija” i eurowizyjna propozycja „Nie wier', nie bojsia”) oraz teledyski.

    Na początku 2004 roku duet rozwiązał umowę z Szapowałowem oraz wytwórnią Neformat. Jak wyznały wokalistki, producent był bardziej zainteresowany skandalami wokół artystek niż nagrywaniem kolejnych utworów.

    2005–2007: Udany powrót, Ludi inwalidy, Dangerous and Moving

    W połowie 2004 roku Wołkowa i Katina wyjechały do Londynu, gdzie rozpoczęły nagrywanie materiału na nowy album studyjny wraz z nowym menedżerem, Sergiejem Gałojanem. Niedługo po premierze teledysku do piosenki, perkusista grający z zespołem na koncertach – Roman Ratiej – został zastąpiony przez Steve'a „Boomsticka” Wilsona. Do składu grupy dołączył także basista Domen Vajevec. 25 marca 2006 roku t.A.T.u. otrzymał nagrodę TRL w kategorii Najlepszy zespół. Miesiąc później zespół nakręcił kolejny program typu reality show pt. t.A.T.u. Expedition, który transmitował rosyjski kanał muzyczny Muz TV. Podczas dokumentu pokazane zostały fragmenty przygotowań premiery drugiej płyty oraz nagrania teledysku do trzeciego singla – „Gomenasai”. W kwietniu grupa wyruszyła w trasę koncertową Dangerous and Moving Tour, a sierpniu poinformowała o odejściu wokalistek z wytwórni Universal/Interscope z powodu różnicy zdań w sprawie wyboru poszczególnych utworów na single.

    Przed rozwiązaniem kontraktu, ukazał się ostatni singel z drugiej płyty t.A.T.u. – „Loves Me Not”. Zakończył on ostatecznie współpracę z Universalem i promocję albumu Dangerous and Moving. Wokalistki założyły wówczas swoją własną wytwórnię muzyczną – T.A. Music.

    2007–2009: Happy Smiles

    W 2007 roku pojawiły się pierwsze informacje o nowym albumie, zapowiedziano wydanie go własnym nakładem, bez odgórnych nacisków na zespół. Tworzenie materiału rozpoczęło się na przełomie 2006 i 2007 roku, a pierwsze dema nagrano już w styczniu, w Niemczech. Kolejne partie zaczęto dogrywać wiosną – 13 kwietnia wokalistki wyleciały do Los Angeles, by kontynuować sesję nagraniową. W tym samym roku realizowany był film You and I (znany także jako Finding t.A.T.u.) opowiadający historię dwóch fanek zespołu, które poznały się na jednym z koncertów grupy. Budżet filmu wynosił 12 milionów dolarów, a jedną z głównych ról zagrała w nim popularna amerykańska aktorka Mischa Barton, znana m.in. z serialu Życie na fali. Premiera produkcji miała miejsce wiosną 2008 roku na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes.

    Na początku października wokalistki po raz kolejny wyleciały do Los Angeles, aby nakręcić tam teledysk do singla „Biełyj płaszczik”, będącego pierwszym utworem promującym nowy album. Prace nad klipem, które odbyły się w Hyperion Treatment Plant, zakończono 10 października, a 29 listopada na rosyjskim kanale MTV odbyła się premiera teledysku.

    Na początku 2008 roku pojawiła się informacja, że dystrybucją nadchodzącego albumu w Rosji zajmie się wytwórnia T.A. Music. W marcu okazało się jednak, że przygotowany materiał – maxi-singel „Biełyj płaszczik” – będzie dystrybuowany przez rosyjską wytwórnię Soyuz. Na płycie znalazł się także utwór „220”, będący drugim singlem promującym płytę.

    Z początkiem września rosyjskie sklepy rozpoczęły przedsprzedaż nowego albumu t.A.T.u. Kilka dni później na oficjalnej stronie t.A.T.u. pojawiła się oficjalna informacja o dacie premiery oraz nowej nazwie – Wiesiołyje ułybki – i wyglądzie okładki. Wytłumaczono, że ironiczna nazwa ma związek z faktem, iż rosyjskie media nie chciały grać singli t.A.T.u. uważając je za zbyt drastyczne i poważne. Międzynarodowa wersja płyty – Happy Smiles – trafiła do sprzedaży internetowej na iTunes, natomiast jego premiera odbyła się 21 października.

    2009–2011: Koniec t.A.T.u.

    21 marca 2009 roku na oficjalnym blogu zespołu pojawił się komunikat informujący, że po 10 latach na scenie sprawy związane z projektem t.A.T.u. zostają zawieszone, a wokalistki skupią się w najbliższym czasie na solowych karierach.

    10 maja zespół t.A.T.u. zaśpiewał podczas ceremonii otwarciu 54. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbywał się w Moskwie. Wokalistki zaprezentowały swój eurowizyjny utwór z 2003 roku – „Nie wier', nie bojsia”. Dwa dni później duet wystąpił gościnnie podczas pierwszego koncertu półfinałowego konkursu, podczas którego zaśpiewał singel „Not Gonna Get Us” razem z Chórem Aleksandrowa.

    W lipcu management t.A.T.u. niespodziewanie poinformował, że międzynarodowa wersja singla „Sniegopady” (wersja ang.: „Snowfalls”) odbędzie się 13 lipca na antenie MTV Baltic. Tego samego dnia utwór umieszczono na oficjalnych kanałach grupy w YouTube, MySpace oraz iLike.

    W listopadzie 2009 roku na antenie MTV Brazil ukazał się teledysk do singla „White Robe”. W tym samym miesiącu poinformowano, że premiera albumu Waste Management odbędzie się 15 grudnia 2009 na terenie Brazylii, Argentyny i Chile. Album został też wydany w Rosji oraz w formie elektronicznej w Stanach Zjednoczonych i Europie (za pośrednictwem iTunes).

    W 2011 roku Katina oraz były management t.A.T.u. ogłosili konkurs na remiksy z dwóch ostatnich albumów. Wybrane w drodze głosowania propozycje wydano na płycie Waste Management Remixes. Oficjalna strona tatu.ru nazwała Waste Management Remixes ostatnim wydawnictwem w historii zespołu.

    2012–2014: Po rozpadzie

    Wołkowa nie wykluczyła nagrywania w przyszłości pod szyldem t.A.T.u., jednak zastrzegła koniec współpracy z obecnym menedżmentem. Wokalistka pozostała w konflikcie z głównym producentem oraz menedżerem projektu – Borisem Renskim, który w wywiadzie w lipcu 2012 roku określił Wołkową jako „jedyne zło” w zespole t.A.T.u. i to ją oskarżył o winę za rozpad grupy oraz nieprofesjonalne zachowanie, powodujące opóźnienia w wydawaniu singli i albumów.

    12 listopada 2012 roku, czyli w dziesiątą rocznicę wydania debiutanckiego międzynarodowego albumu zespołu, ukazała się specjalna reedycja płyty 200 km/h in the Wrong Lane – 10th Anniversary Edition. Wydawnictwo zawierało nową okładkę, zremasterowane wersje wszystkich utworów, niepublikowany wcześniej utwór „A Simple Motion” oraz nowe remiksy singli „All the Things She Said” i „Show Me Love”. Album wydano nakładem wytwórni CherryTree Records w Stanach Zjednoczonych oraz Universal Music w Europie i Japonii. Pod koniec miesiąca poinformowano, że Katina zwolniła Borisa Renskiego z funkcji menedżera i producenta projektu.

    W grudniu wokalistki wystąpiły gościnnie w finale programu The Voice of Romania w celu promocji reedycji swojego debiutanckiego albumu. Był to pierwszy ich wspólny występ od ponad czterech lat. Dwa utwory – „All the Things She Said” oraz „All About Us” – zespół zaprezentował na żywo, pomimo niedyspozycji zdrowotnej Wołkowej, która kilka tygodni wcześniej przeszła operację strun głosowych.

    Ponad pół roku później, w październiku 2013 roku, wokalistki znowu pojawiły się razem, występując w japońskiej reklamie batonu Snickers. Spot był utrzymany w konwencji „Nie jesteś sobą, gdy jesteś głodny” i w ciągu tygodnia od premiery na oficjalnym kanale YouTube firmy Snickers Japan obejrzano go ponad 2 miliony razy.

    W lutym 2014 roku Jelena Katina i Julija Wołkowa potwierdziły powrót do współpracy po występie podczas ceremonii otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 organizowanych w Soczi.

    Wizerunek

    Sceniczny wizerunek t.A.T.u. od początku opierał się na wywoływaniu skandalu. Największą sławę zespołowi przyniósł debiutancki album, którego tematyka obracała się w większości na homoseksualnej miłości łączącej artystki. Podczas promocji drugiej płyty, Katina i Wołkowa przyznały, że był to zabieg promocyjny, a w rzeczywistości nie są lesbijkami. Pomimo tego oświadczenia, nie zrezygnowały ze swojego homoseksualnego wizerunku, publicznie deklarując swoją miłość podczas koncertów oraz uważając się za siostry. W wywiadzie udzielonym podczas dziesiątej rocznicy istnienia projektu, Katina poruszyła tę kwestię, mówiąc:

    Drugi album zespołu opowiadał o problemach międzyludzkich, a sam tytuł rosyjskiego wydania (Ludi inwalidy) budził kontrowersje wśród organizacji broniących praw niepełnosprawnych. Według nich nazwa płyty sugerowała, że inwalidzi nie żyją, tylko funkcjonują oraz cechują się tylko głupotą, okrucieństwem, zachłannością i skąpstwem. Według wokalistek przedstawiciele tych organizacji nie zrozumieli sensu i przesłania zarówno nazwy, jak i treści tytułowego singla. Jak tłumaczyły artystki, poruszyły one temat moralnych inwalidów, do których zaliczają także członków fundacji, którzy donieśli na zespół do moskiewskiej prokuratury.

    Trasy koncertowe

    • 2001–2002: 200 Po Wstriecznoj Tour
    • 2003: Show Me Love Tour
    • 2005–2007: Dangerous and Moving Tour

    Filmografia

    • 2003: Screaming for More
    • 2003: Anatomy of t.A.T.u.
    • 2003: Tatu w „Podniebiesnoj”
    • 2012: You and I

    Książki i publikacje

    • 2002: Wsio o Tatu
    • 2003: The Official Photobook
    • 2003: The Meaning Behind All That Things She Said: Love and Peace
    • 2006: Tatu Come Back

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience

adform