Pull Up To the Bumper

Grace Jones

  • Grace Jones, właściwie Grace Mendoza (ur. 19 maja 1948 w Spanish Town na Jamajce) – amerykańska piosenkarka i aktorka, była modelka; ikona światowej popkultury lat 70. i 80., kojarzona z oryginalnym stylem i wyrafinowanym smakiem, symbol nocnego życia Nowego Jorku.

    Jej największe przeboje to "I've Seen That Face Before (Libertango)", "Slave to the Rhythm" i "Private Life", a najpopularniejszymi płytami są Nightclubbing, Slave to the Rhythm i Island Life. Artystka słynie ze swego oryginalnego, androgynicznego wizerunku. Jej styl od wielu lat służy jako inspiracja dla innych artystów, m.in. Annie Lennox i Lady Gaga.

    Kariera

    Przyszła na świat jako jedna z bliźniaków – ma brata Bishopa Noela. Jej ojciec był pastorem i politykiem. W 1962 roku wraz z rodzicami przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych. Studiowała w szkole teatralnej na Uniwersytecie w Syracuse, w stanie Nowy Jork. Podjęła następnie pracę jako szwaczka.

    Pod koniec lat 60. rozpoczęła karierę modelki. Amerykańska agencja modelek, dla której pracowała, wysłała ją do Europy, uznając, że jej uroda jest zbyt ostra jak na amerykańskie gusty. Jej kariera rozpoczęła się na wybiegach w Paryżu, gdzie pracowała dla najwybitniejszych projektantów mody i stylistów, m.in. Lagerfelda, Versace i Saint-Laurenta. W połowie lat 70. można ją było zobaczyć na okładkach francuskich wydań magazynów mody Elle i Vogue.

    W 1977 roku podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Island Records i nagrała swój debiutancki album Portfolio. Zawierał on taneczne przeboje disco: "Sorry", "I Need a Man" i stylową wersję piosenki "La vie en rose" z repertuaru Édith Piaf, która była motywem przewodnim filmu Roberta Altmana Prêt-à-porter (1994). W roku 1978 u boku Amandy Lear i Patty Pravo wzięła udział w bardzo kontrowersyjnym programie rozrywkowym Stryx, emitowanym we włoskiej telewizji. Pod koniec lat 70. nagrała jeszcze dwa albumy utrzymane w stylu disco: Fame i Muse.

    Wkrótce porzuciła wygląd królowej dyskoteki na rzecz charakterystycznej kanciastej fryzury, która stała się na wiele lat jej znakiem firmowym. Wystylizowana przez ówczesnego partnera, francuskiego kreatora mody Jean-Paula Goude, była prowokująca i ambiwalentna seksualnie. Za ostry image odwołujący się do estetyki zaczerpniętej z klubów sadomasochistycznych i androgyniczny wizerunek została obwołana "królową gejowskiego disco".

    Na początku lat 80. zaczęła nagrywać muzykę nowofalową i funkową, wówczas też odnosiła największe muzyczne sukcesy. Jej czwarta płyta, Warm Leatherette, zawierała własne wersje utworów m.in. The Pretenders i Roxy Music. Był to album przełomowy – dzięki pochodzącemu z niego przebojowi "Private Life" Grace Jones udało się przebić na brytyjskiej liście przebojów. W tym samym roku podczas programu telewizyjnego spoliczkowała na wizji prezentera Russella Harty'ego, twierdząc, że ją ignoruje.

    W 1981 roku nagrała album Nightclubbing, który zawierał covery piosenek takich wykonawców jak Iggy Pop, Flash and the Pan czy The Police. Album stał się dużym sukcesem, a singel "I've Seen That Face Before (Libertango)" stał się sztandarowym hitem Jones (utwór został wykorzystany przez Romana Polańskiego do filmu Frantic (1988) z Harrisonem Fordem). W tym samym roku rozpoczęła trasę koncertową po USA i Europie, w ramach której przedstawiała kultowe już widowisko A One Man Show. Następna płyta, Living My Life, ukazała się w 1982 roku i przyniosła przeboje "My Jamaican Guy" oraz "Nipple to the Bottle". W 1984 roku Jones po raz pierwszy wystąpiła w filmie – zagrała rolę agresywnej amazonki Zuli w filmie Conan Niszczyciel z odtwarzającym rolę tytułową Arnoldem Schwarzeneggerem. Za tę kreację rok później została nominowana do nagrody filmowej Saturn.

    Wraz z producentem Trevorem Hornem w 1985 roku zrealizowała dobrze przyjętą przez krytykę muzyczną płytę Slave to the Rhythm, gdzie zaprezentowała mieszankę popu, funku i rhythm and bluesa. Tytułowy singel stał się największym przebojem artystki. Płyta zawierała też fragmenty wywiadu, w których opowiadała o sobie. W przygotowaniu tego albumu brał udział także gitarzysta Pink Floyd, David Gilmour. W tym samym roku ukazała się kompilacja Island Life z największymi przebojami, a Grace Jones wystąpiła w czternastym z kolei oficjalnym filmie z cyklu o Jamesie Bondzie, Zabójczy widok, u boku Rogera Moore'a. Zagrała tam rolę niepokojącej, demonicznej May Day i przyćmiła prawdziwą dziewczynę Bonda graną przez Tanyę Roberts.

    Kolejnym dużym przebojem Grace Jones stała się piosenka "I'm Not Perfect (But I'm Perfect for You)" z albumu Inside Story, a teledysk do tego utworu uznano za dzieło sztuki i symbol estetyki lat 80. Jednak wydana w 1989 płyta Bulletproof Heart nie sprzedała się dobrze, choć promujące ją single "Love on Top of Love" i "Amado Mio" zyskały sporą popularność.

    W latach 90. ograniczyła działalność muzyczną. Wydała kilka singli, w tym "7 Day Weekend" w 1992 i "Sexdrive" w 1993 roku. Zagrała w pięciu filmach, m.in. Bumerang, Tatuaż żeglarza i Wyspa piratów. W roku 1997 razem z Tricky'm pracowała nad nową płytą, Force of Nature. Album nigdy się nie ukazał z powodu nieporozumień między artystami, wydano jedynie singel "Hurricane (Cradle to the Grave)". Światła dziennego nie ujrzała też płyta Black Marilyn, która wedle zapowiedzi miała "wstrząsnąć sceną klubową".

    W roku 2006 artystka pierwszy raz w swojej karierze wystąpiła w Polsce (3 lutego w Sali Kongresowej w Warszawie).

    Zostało potwierdzone, iż Grace Jones wystąpi w lipcu 2010 w Polsce na Open'er Festival 2010

    Życie prywatne

    Na przełomie lat 70. i 80. była związana z francuskim stylistą Jean-Paulem Goude, z którym ma syna Paulo. Zaręczyny z aktorem Dolphem Lundgrenem zostały zerwane, a w 1996 roku jej mężem został Atila Altaunbay. Miała także romans z modelką Janice Dickinson. Jest biseksualistką.

    Mierzy 6 stóp (ok. 183 cm).

    Dyskografia

    • 1977: Portfolio
    • 1978: Fame
    • 1979: Muse
    • 1980: Warm Leatherette
    • 1981: Nightclubbing
    • 1982: Living My Life
    • 1985: Slave to the Rhythm
    • 1986: Inside Story
    • 1989: Bulletproof Heart
    • 2008: Hurricane

    Filmografia

    • 1973: Wojna Gordona (Gordon's War), reż. Ossie Davis; jako Mary
    • 1976: Attention les yeux!, reż. Gérard Pirès; jako Cuidy
    • 1981: Deadly Vengeance, reż. Amin Q. Chaudhri; jako przyjaciółka Slicka
    • 1982: A One Man Show, reż. Jean-Paul Goude; jako ona sama
    • 1984: Conan Niszczyciel (Conan the Destroyer), reż. Richard Fleischer; jako Zula
    • 1985: Zabójczy widok (A View to a Kill), reż. John Glen; jako May Day
    • 1986: Wamp (Vamp), reż. Richard Wenk; jako wampirzyca Katrina
    • 1987: Z piekła rodem (Straight to Hell), reż. Alex Cox; jako Sonya
    • 1987: Sjesta (Siesta), reż. Mary Lambert; jako Conchita
    • 1988: Pee-wee's Playhouse Christmas Special, reż. Paul Reubens; jako ona sama
    • 1992: Bumerang (Boomerang), reż. Reginald Hudlin; jako Helen Strangé
    • 1995: Tatuaż żeglarza (Cyber Bandits), reż. Erik Fleming; jako Masako Yokohama
    • 1998: Wyspa piratów (McCinsey's Island), reż. Sam Firstenberg; jako Alonzo Richter
    • 1999: Palmer's Pick Up, reż. Christopher Coppola; jako Pani Remo
    • 1999: Władca zwierząt (BeastMaster), reż. Don Coscarelli; jako Nokinja
    • 2001: Wilczyca (Wolf Girl), reż. Thom Fitzgerald; jako Christoph/Christine
    • 2001: Zulus Chaka (Shaka Zulu: The Citadel), reż. Joshua Sinclair
    • 2006: No Place Like Home, reż. Perry Henzell; jako ona sama
    • 2008: Falco – Damn, We Still Live!, reż. Thomas Roth; jako kelnerka
    • 2008: Chelsea on the Rocks, reż. Abel Ferrara; jako Bev

    Nagrody i nominacje

    • 1984: Nagroda Grammy w kategorii Best Long Form Music Video za A One Man Show – nominacja
    • 1985: Saturn w kategorii Najlepsza Aktorka Drugoplanowa za rolę w filmie Conan Niszczyciel – nominacja
    • 1986: Saturn w kategorii Najlepsza Aktorka Drugoplanowa za rolę w filmie Zabójczy widok – nominacja
    • 1986: MTV Video Music Award w kategorii Best Female Video za teledysk "Slave to the Rhythm" – nominacja
    • 1987: Saturn w kategorii Najlepsza Aktorka Drugoplanowa za rolę w filmie Wamp – nominacja
    • 1988: Złota Malina w kategorii Najgorsza Aktorka Drugoplanowa za rolę w filmie Sjesta – nominacja
    • 2008: Q Awards w kategorii Idol – wygrana

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience
google remarketing

adform