Dimmu Borgir

  • Dimmu Borgir (IPA .

    W twórczości zespół nawiązał do takich zagadnień jak mizantropia, satanizm i antychrześcijanizm. Muzyka Dimmu Borgir to melodyjny black metal z wiodącymi partiami instrumentów klawiszowych. Od momentu wydania albumu Puritanical Euphoric Misanthropia w 2001 roku, zespołowi podczas nagrań towarzyszy orkiestra symfoniczna. Z tego powodu został również zaliczony do nurtu symfonicznego black metalu.

    Zespół dał szereg koncertów na całym świecie i uczestniczył w licznych festiwalach: With Full Force, Wacken Open Air, Gods of Metal i Ozzfest. Podczas koncertów Dimmu Borgir prezentuje charakterystyczny rodzaj ekspresji, obejmujący corpse paint oraz stosuje rozwiązania scenograficzne z użyciem efektów pirotechnicznych.

    Od 2010 roku zespół Dimmu Borgir stanowi trio: Stian "Shagrath" Thoresen, Sven "Silenoz" Atle Kopperud i Thomas "Galder" Rune Andersen

    Historia

    1993–1999

    Zespół powstał w 1993 roku z inicjatywy multiinstrumentalisty Stiana "Shagratha" Thoresena, gitarzysty Svena "Silenoza" Atle Kopperuda, basisty Brynjarda Tristana, perkusisty Kennetha "Tjodalva" Åkessona oraz klawiszowca Stiana Aarstada. Rok później nakładem Necromantic Gallery Productions ukazał się debiutancki minialbum zatytułowany Inn I Evighetens Mørke.

    Dwa lata później ukazał się drugi album pt. Stormblåst. Wkrótce potem dotychczasowy basista został usunięty z zespołu, a jego miejsce zajął Nagash. Nieobecność Aarstada, spowodowana służbą wojskową, skłoniła Shagratha do osobistego nagrania partii instrumentów klawiszowych na minialbumie.

    W 1997 roku zespół podpisał kontrakt z niemiecką wytwórnią Nuclear Blast. 20 maja tego samego roku ukazał się album pt. Enthrone Darkness Triumphant. Shagrath, oprócz partii wokalnych, zagrał także na instrumentach klawiszowych, a do zespołu dołączył drugi, pochodzący z Australii, gitarzysta Astennu.

    1999–2003

    W 1999 roku wydana została czwarta płyta studyjna pt. Spiritual Black Dimensions, na której muzyka została jeszcze bardziej zdominowana przez instrumenty klawiszowe. Nowością był także czysty śpiew w wykonaniu ICS Vortexa, znanego z występów w grupach Borknagar oraz Arcturus. Do zespołu dołączył nowy klawiszowiec o pseudonimie Mustis.

    Po wydaniu albumu zespół wystąpił na wielu dużych festiwalach muzycznych, m.in. na Dynamo Festivalu. W 1999 płyta została nominowana do nagrody Spellemannprisen. W 2001 grupa wydała przełomowy i najwyżej dotychczas oceniony album – Puritanical Euphoric Misanthropia. W dużej mierze instrumenty klawiszowe zastąpiły na nim dźwięki szwedzkiej orkiestry symfonicznej z Göteborga. Album został zarejestrowany i zmiksowany w Studio Fredman. W samym zespole zaszły istotne zmiany personalne – odeszli Astennu, Nagash oraz Tjodalv. Oświadczenie zespołu w sprawie odejścia Astennu:

    W ich miejsce pojawili się: perkusista Nicholas Barker (poprzednio w Cradle of Filth), basista i wokalista ICS Vortex (dotychczas występował w zespole jako muzyk sesyjny) oraz gitarzysta Galder – lider grupy Old Man's Child. Shagrath o albumie Puritanical Euphoric Misanthropia:

    W 2002 roku ukazało się pierwsze DVD grupy pt. World Misantrophy, które zawierało koncert nagrany podczas festiwalu Wacken Open Air. W studiu nagraniowym grupie pomagali Fredrik Nordström i Peter Tägtgren.

    2003–2007

    We wrześniu 2003 roku został wydany album pt. Death Cult Armageddon, który zawierał rozbudowane partie symfoniczne w wykonaniu praskiej Orkiestry Symfonicznej. Album został oceniony równie wysoko jak poprzedni. Odniósł sukces na świecie i był jednocześnie pierwszym albumem wytwórni Nuclear Blast, który został sprzedany w liczbie ponad 100 000 egzemplarzy. Koncert Dimmu Borgir poprzedziły występy grupy Susperia i Destruction.

    Tego samego roku zespół ponownie otrzymał nagrodę Spellemannprisen. Niedługo po premierze Nicholas Barker opuścił zespół, a jego miejsce zajął Reno Killerich.

    W 2005 roku Shagrath i Silenoz postanowili dokonać powtórnego nagrania drugiej płyty zespołu, która nosiła tytuł Stormblåst. Album został ponownie nagrany w szwedzkim studiu Abyss, we współpracy z producentem muzycznym Peterem Tägtgrenem, liderem grup Hypocrisy i Pain. W przedsięwzięciu tym wzięli udział również Mustis i Hellhammer, podczas gdy pozostali członkowie zespołu byli zajęci własnymi projektami. Nowym materiałem na albumie był utwór Avmaktslave i przearanżowana wersja Sorgens Kammer, zatytułowana Sorgens Kammer Del II. Shagrath o reedycji albumu Stormblåst:

    Po 2007

    Kolejny album, In Sorte Diaboli, ukazał się 27 kwietnia 2007 roku i stał się najbardziej dochodowym albumem w historii grupy – w USA w ciągu tygodnia od oficjalnej premiery zostało sprzedanych ponad 14 000 egzemplarzy.

    W 2008 roku ukazało się drugie wydawnictwo DVD pt. The Invaluable Darkness.

    W 2009 roku producent gitar ESP przygotował sygnowane przez Galdera i Silenoza gitary LTD Okkultist i LTD Shadow. Okładkę i oprawę graficzną Abrahadabra zaprojektował i wykonał Joachim Luetke, który współpracował z grupą przy poprzednich albumach.

    Instrumentarium

    Sileonz gra na gitarach ESP.

    Były basista, ICS Vortex, grał w zespole na gitarach amerykańskiego producenta B.C. Rich. Muzyk używa sygnowanego swoim pseudonimem modelu Warlock, w wersji cztero- i pięciostrunowej. Używa ponadto osprzętu Axis Percussions i pałeczek perkusyjnych OSCA.

    Muzycy

    Obecni członkowie

    • Stian "Shagrath" Thoresen – śpiew, gitara, instrumenty klawiszowe, perkusja (od 1993)
    • Sven "Silenoz" Atle Kopperud – gitara, śpiew (od 1993)
    • Thomas "Galder" Rune Andersen – gitara (od 2001)
    • Dariusz "Daray" Brzozowski – perkusja (sesyjnie, od 2008)
    • Terje "Cyrus" Andersen – gitara basowa (sesyjnie, od 2010), gitara (sesyjnie, 2008)[67]
    • Geir "Gerlioz" Bratland – instrumenty klawiszowe (sesyjnie, od 2010)

    Byli członkowie

    • Lars "Archon" Haider – gitara (2000)
    • Jamie "Astennu" Stinson – gitara (1997–1999)
    • Brynjard Tristan – gitara basowa (1994–1996)
    • Jens Petter Sandvik – gitara (1996–1997)
    • Stian "Nagash" Arnesen – gitara basowa (1996–1999)
    • Nicholas Barker – perkusja (1999–2004)
    • Stian Aarstad – instrumenty klawiszowe (1993–1997)
    • Kenneth "Tjodalv" Åkesson – perkusja (1993–1999)
    • Jan Axel "Hellhammer" Blomberg – perkusja (2005–2007)
    • Simen "ICS Vortex" Hestnæs" – gitara basowa, śpiew (2000–2009)[56]
    • Øyvind Johan "Mustis" Mustaparta – instrumenty klawiszowe (1998–2009)[56]

    Muzycy sesyjni

    • Carl-Michael "Aggressor" Eide – perkusja (1997)
    • Kimberly Goss – instrumenty klawiszowe (1997)
    • Bjørn "Lord Aldrahn" Dencker – śpiew (1994)
    • Reno Kiilerich – perkusja (2004)
    • Yusuf "Vicotnik" Parvez – śpiew (1994)
    • Tony "Secthdamon" Ingebrigtsen – gitara basowa (2007)
    • Tony Laureano – perkusja (2004–2005, 2007–2008)
    • Snowy Shaw – gitara basowa, śpiew (2010)[68]

    Dyskografia

    Splity

    Single

    Nagrody i wyróżnienia

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience
google remarketing

adform