Patricia Kaas

  • Patricia Kaas (ur. 5 grudnia 1966 w Forbach) – francuska wokalistka i autorka tekstów.

    Kaas zaczęła swoją karierę muzyczną w wieku ośmiu lat, występując w kabarecieRumpelkammer w niemieckim mieście Saarbrücken. W 1985 roku została wypatrzona pod jednego z występów przez francuskiego aktora, Gérarda Depardieu, dzięki wstawiennictwu którego nagrała swój pierwszy singiel – „Jalouse”, powstały we współpracy z François Bernheimem. Trzy lata później wydała swój debiutancki album, zatytułowany Mademoiselle chante..., który dotarł do drugiego miejsca krajowych list najczęściej kupowanych płyt. Od tamtej pory artystka sprzedała łącznie ponad 16 milionów egzemplarzy płyt na całym świecie. W 2002 roku zadebiutowała jako aktorka w produkcji A Teraz... Panie i Panowie w reżyserii Claude'a Leloucha.

    W 2009 roku Kaas reprezentowała Francję podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Et s'il fallait le faire”, z którym zajęła ostatecznie 8. miejsce w klasyfikacji finałowej. W marcu 2011 roku wydała swoją pierwszą książkę autobiograficzną, zatytułowaną L’Ombre de ma Voix, kilka miesięcy później premierę miał jej album pt. Kaas chante Piaf, nagrany z okazji 50. rocznicy śmierci Édith Piaf.

    1966-1986: Dzieciństwo, początki kariery

    Patricia Kaas urodziła się 5 grudnia 1966 w Forbach we Francji jako siódme, najmłodsze dziecko francusko-niemieckiej rodziny zamieszkującej Lotaryngię. Kaas dorastała w miejscowości Stiring-Wendel, mieszczącej się między Forbach i francuską częścią Saarbrücken.

    W wieku 8 lat zaczęła ćwiczyć śpiewanie na utworach z repertuaru Sylvie Vartan, Dalidy, Claude François i Mireille Mathieu. Jej pierwszym wyróżnieniem było zdobycie pierwszej nagrody podczas konkursu piosenki pop. W wieku 13 lat podpisała kontrakt z klubem Rumpelkammer, w którym zaczęła występować pod pseudonimem Pady Pax.

    1987–89: Pierwsze sukcesy, Mademoiselle chante..., śmierć rodziców

    Dwa lata później spotkała Didiera Barbeliviena, który napisał dla niej utwór „Mademoiselle chante le blues”. Singiel został wydany w 1987 Roku pod szyldem wytwórni Polydor i zdobył 7. miejsce na francuskiej liście przebojów.

    W 1989 roku zmarła matka Kaas, u której zdiagnozowano raka. Od tamtej pory wokalistka nosi ze sobą maskotkę, którą podarowała matce podczas jej pobytu na rekonwalescencji w szpitalu. Niedługo potem zmarł także jej ojciec. Jak wyznała artystka, nie jestem smutna, tylko melancholijna. Jeżeli tracisz matkę w wieku 20 lat, a niedługo potem także i ojca, melancholia jest częścią twojego życia.

    1990-92: Scène de vie

    W 1990 roku Kaas wyruszyła w swoją pierwszą trasę koncertową, która trwała łącznie 16 miesięcy.

    Po podpisaniu umowy z nową wytwórnią, Kaas wyprodukowała album zatytułowany Scène de vie, który został wydany w 1990 roku.

    W 1991 roku Kaas otrzymała dwie prestiżowe nagrody muzyczne: statuetkę Bambi oraz w trakcie ceremonii przyznania World Music Awards, podczas której wykonała gościnnie utwór „Kennedy Rose”.

    1993-94: Je te dis vous

    W 1993 roku ukazał się kolejny album Kaas, zatytułowany Je te dis vous.

    W 1994 roku Kaas wydała swój kolejny album koncertowy, zatytułowany Tour de charme.

    1995-98: Black Coffee, Dans ma chair

    W połowie lat 90. Kaas wyprodukowała swój kolejny album, zatytułowany Black Coffee (fr. Café noir), który został nagrany na potrzeby amerykańskiego rynku muzycznego.

    W 1997 roku artystka wydała krążek pt. Dans ma chair, który został wyprodukowany w Nowym Jorku przez samą Kaas oraz Phila Ramone'a.

    1999-2000: Le mot de passe

    W 1999 roku Kaas wydała swój piąty album studyjny, zatytułowany Le mot de passe, którego producentem został Pascal Obispo, akompaniujący wokalistce na fortepianie i gitarze akustycznej na większości utworów z płyty. Po raz kolejny artystka zaprosiła do nagrania krążka Jean-Jacques’a Goldmana, który tym razem zagrał gościnnie na gitarze w utworze „Une fille de 'l'Est”. Nowa wersja kompozycji została wykorzystana w ścieżce dźwiękowej serialu Sturmzeit, którego fabuła oparta była na książce autorstwa Charlotte Link.

    W czerwcu tego samego roku Kaas wystąpiła podczas charytatywnej trasy koncertowej Michael Jackson & Friends, która została zorganizowana w Seulu i Monachium, a cały dochód został przekazany na charytatywną Dziecięcą Fundację Nelsona Mandeli, Czerwony Krzyż i UNESCO. Oprócz pomysłodawcy wydarzenia, Michaela Jacksona, w trakcie koncertów (transmitowanych w 39 krajach) zaśpiewali m.in. Mariah Carey, Andrea Bocelli, Luther Vandross i zespół Status Quo. Kaas zdecydowała się na przeprowadzkę do Zurychu w Szwajcarii, co poskutkowało także zmianą zamieszkania jej menedżerów, którzy zmienili nazwę swojej firmy na International Talent Consulting.

    2001-02: Piano Bar

    W kwietniu 2001 roku Kaas zagrała koncert przed 50 tys. publicznością podczas uroczystości objęcia tronu Luksemburga przez wielkiego księcia Henryka, po abdykacji swojego ojca, Jana.

    W 2002 roku ukazał się kolejny album Kaas, zatytułowany Piano Bar. Kilka utworów z płyty pojawiło się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej filmu A Teraz... Panie i Panowie. Wśród wszystkich piosenek z płyty znalazły się przeboje „Where Do I Begin” z repertuaru Shirley Bassey oraz „Ne me quitte pas” (wydany jako „If You Go Away”) Jacques’a Brela. We wrześniu wokalistka wyruszyła w trasę koncertową promującą wydawnictwo Piano Bar.

    2003-07: Sexe fort

    Na początku grudnia 2003 roku Kaas wydała album zatytułowany Sexe fort (pol. Silna płeć), zawierający kilka utworów, którymi wokalistka chciała podkreślić znaczenie kobiet i ich wyższość nad mężczyznami – „C´est les femmes qui mènent la danse” (pol. To kobiety rządzą światem) i „Où sont les hommes” (pol. Gdzie są mężczyźni). Płyta zadebiutowała na 9. miejscu francuskiej listy bestsellerów.

    Niedługo po premierze płyty, 8 grudnia Kaas otrzymała Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec za jej wkład w przyjacielskie relacje między Francją a Niemcami.

    2008-10: Kabaret, Konkurs Piosenki Eurowizji

    W listopadzie 2005 roku Kaas zdecydowała się przerwać działania artystyczne aż do początku 2008 roku. W tym czasie sporadycznie występowała na kilku koncertach. W lutym 2008 roku nagrała z zespołem Uma2rman swój pierwszy singiel w języku rosyjskim – „Ne pozwonisz”, który zdobył popularność w Rosji.

    Pod koniec stycznia 2009 roku Kaas została wybrana wewnętrznie przez krajową telewizję publiczną France 3 na reprezentantkę Francji podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji, organizowanego w Moskwie. Przyznała także:

    W lipcu na kanale francusko-niemieckiej telewizji Arte wyemitowano dokument o życiu Kaas, zatytułowany Ma vie.

    Od 2011: L’Ombre de ma Voix, Kaas chante Piaf

    W marcu 2011 roku Kaas wydała pod szyldem Flammarion swoją książkę autobiograficzną, zatytułowaną L’Ombre de ma Voix. Wydawnictwo ukazało się w sześciu językach: francuskim, angielskim, rosyjskim i niemieckim.

    W listopadzie tego samego roku wokalistka wydała album pt. Kaas chante Piaf (ang. Kaas śpiewa Piaf.

    Pod koniec grudnia 2012 roku Kaas wydała własną linię kobiecych perfum, sygnowanych logotypem artystki – K.

    Filmografia

    • 2001: A Teraz... Panie i Panowie (reż. Claude Lelouch)
    • 2012: Assassinée

    Uwagi

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience
google remarketing

adform