Whitney Houston - All The Man That I Need: Wszystkie Teledyski

Whitney Houston

O Whitney Houston

Whitney Elizabeth Houston (ur. 9 sierpnia 1963 w Newark, zm. 11 lutego 2012 w Beverly Hills) – amerykańska piosenkarka muzyki pop i R&B, aktorka, producentka filmowa, aranżerka, autorka piosenek i była modelka. Według księgi rekordów Guinnessa była najczęściej nagradzaną artystką muzyczną w dziejach.

Z powodu swojego potężnego, przeszywającego pop-gospelowego głosu.

W latach 80. XX wieku była pierwszą afroamerykańską artystką, która regularnie pojawiała się w stacji MTV, w czasach kiedy dominował rock "białych" ludzi.

Była jedną z najlepiej sprzedających się gwiazd, podczas ponad 25-letniej kariery jej albumy i single rozeszły się w nakładzie przekraczającym 170 milionów egzemplarzy.

Dzieciństwo i młodość

Urodziła się w niebezpiecznej dzielnicy w Newark w stanie New Jersey. Była trzecim i najmłodszym dzieckiem Johna i gospelowej piosenkarki Cissy Houston. Miała córkę (ur. 1994) Bobbi Kristinę.

Kariera muzyczna

1977–1984

Spędziła dużo czasu w nocnych klubach wraz z jej matką. W 1977, kiedy miała 14 lat, była przedstawiana jako główna wokalistka singla "Life's a Party" grupy Michael Zagera, który zaproponował później pomoc w podpisaniu kontraktu dla młodej piosenkarki, jednak Cissy nie zgodziła się, chcąc by jej córka najpierw skończyła szkołę. W 1979, w wieku 16 lat towarzyszyła wokalnie przy nagrywaniu późniejszego hitu, "I'm Every Woman", piosenkarki Chaki Khan. We wczesnych latach 80. pracowała jako modelka, po tym jak fotograf zobaczył ją w Carnegie Hall śpiewającą z matką. Pojawiała się w magazynie Vogue.

Otrzymywała już wcześniej oferty podpisania kontraktów (Michael Zager w 1980 i Elektra Records w 1981). W 1983, Gerry Griffith, A&R przedstawiciel z Arista Records, będąc w nowojorskim klubie nocnym, był pod wrażeniem jej możliwości wokalnych. Przekonał Clive'a Davisa, kierownika wytwórni, by posłuchał śpiewającej Houston. Jemu również spodobał się jej śpiew, więc zaoferował artystce ogólnoświatowy kontrakt, który podpisała, jednak prace nad albumem nie zaczęły się natychmiastowo. Houston musiała najpierw podpisać umowę, która świadczyłaby, że nie była wcześniej związana z żadną inną wytwórnią. Następnie Davis miał wiele trudności ze znalezieniem odpowiedniego materiału dla piosenkarki. Większość producentów odsyłała ją dalej. Houston najpierw nagrała piosenkę "Hold Me" w duecie z Teddym Pendergrassem. Nagranie pojawiło się na jego albumie Love Language. Singel znalazł się na liście Top 5 R&B hit i pojawił się również na debiutanckim albumie Whitney. W 1984 zadebiutowała w telewizji wraz z Davisem w programie The Merv Griffin Show.

1985–1991

Dzięki pomocy takich muzyków jak Michael Masser, Kashif, Jermaine Jackson i Narada Michael Walden, jej debiutancki album został wydany w lutym 1985 roku. Magazyn Rolling Stone wychwalał talent Whitney, nazywając jej głos jako jeden z najbardziej zaskakujących w ciągu ostatnich lat.

W 1986 była nominowana do trzech nagród Grammy, a w tym do Album of the Year. Pomimo bycia osobą publiczną, Whitney nie mogła być nominowana w kategorii Best New Artist, wskutek jej wcześniejszych nagrań w duecie z roku 1984.

Drugi album studyjny Houston zatytułowany po prostu Whitney, został wydany w czerwcu 1987. Tak samo jak przy poprzednim albumie, nad płytą pracowali Masser, Kashif i Walden, a także Jellybean Benitez. Wielu krytyków zarzucało Whitney fakt dużego podobieństwa materiału między pierwszą a drugą płytą, wskazując na "brak artystycznego rozwoju". Mimo to, stał się pierwszym albumem solowej artystki w historii, który zadebiutował na pierwszym miejscu na liście Billboard 200 w USA i w Wielkiej Brytanii, a jednocześnie będąc na szczycie list w kilku innych krajach na całym świecie. Pierwsze cztery single, "I Wanna Dance With Somebody (Who Loves Me)", "Didn't We Almost Have It All", "So Emotional" i "Where Do Broken Hearts Go" pojawiły się na 1. miejscu listy Billboard Hot 100, które przyniosły jej w sumie 7 kolejnych singli będących pierwszymi na liście Hot 100 – tym samym Whitney pobiła rekord sześciu takich singli ustanowiony przez The Beatles i Bee Gees. Piąty i ostatni singel z tej płyty, "Love Will Save the Day" również pojawił się w pierwszej dziesiątce Hot 100. Jednak, w odróżnieniu od poprzedniego albumu, żaden utwór nie dostał się na listę R&B Charts. Whitney otrzymała dziewięciokrotnie status płyty platynowej sprzedając się w nakładzie 20 mln egzemplarzy na całym świecie.

Na rozdaniu nagród Grammy w 1988 była nominowana w trzech kategoriach, w tym Album of the Year, wygrywając w jednej, tej samej co poprzednio – Best Female Pop Vocal Performance za utwór "I Wanna Dance With Somebody (Who Loves Me)". Wyruszyła w ogólnoświatową trasę koncertową The Moment of Truth, w trakcie której odbył się koncert wpisany na listę jednych z największych koncertów roku 1987. W tym samym roku nagrała piosenkę dla stacji NBC na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1988, "One Moment in Time", który znalazł się na 5. pozycji listy w USA, a także na 1. miejscu w Wielkiej Brytanii i Niemczech.

Dzięki sukcesowi jej dwóch pierwszych albumów, stała się międzynarodową gwiazdą. Jednak wielu czarnych krytyków uznało, że muzyka Houston jest "zbyt biała", dlatego więc jej płyty tak dobrze się sprzedawały.

I'm Your Baby Tonight, trzeci studyjny album został wydany w listopadzie 1990, nad którym miała większą kontrolę wybierając producentów i uczestnicząc w produkcji. W rezultacie album jest wzbogacony o produkcję Babyface i Antonio Reida, Luthera Vandrossa i Stevie Wondera. Płyta pokazuje jej wszechstronność udowodniła, że potrafi poradzić sobie z trudnymi rytmami, wzruszającymi balladami i przyśpieszającymi utworami tanecznymi. Recenzje były zróżnicowane. Magazyn Rolling Stone opisał jej album jako spójny i najlepszy album roku. Płyta uplasowała się na 3. miejscu na liście Billboard 200 i otrzymała status czterokrotnej platyny w USA, sprzedając się w nakładzie 10 mln egzemplarzy. Pierwsze dwa single, "I'm Your Baby Tonight" i "All The Man That I Need" zajęły pierwsze miejsce na liście pop i R&B. Trzeci i czwarty singel – "Miracle" i "My Name Is Not Susan" zajęły odpowiednio dziewiąte i dwunaste miejsce. Piąty singel, "I Belong to You", znalazł się na samym szczycie listy Top 10 R&B Charts, a utwór "We Didn't Know" w duecie ze Steviem Wonderem zmieścił się w R&B Top 20, mimo że nie był kolejnym singlem.

W 1991 wyruszyła w kolejne tournée I'm Your Baby Tonight World Tour, które w głosowaniu w magazynie Rolling Stone zostało wybrane "Najgorszym tournée roku".

1992–1998

W listopadzie 1992 zadebiutowała na dużym ekranie u boku Kevina Costnera w filmie Bodyguard, który odniósł ogromny sukces kasowy, w dużej mierze również dzięki soundtrackowi. Whitney nagrała sześć piosenek do filmu, które znalazły się też na albumie ze ścieżką filmową z filmu. Główna piosenka z filmu jest coverem utworu country I Will Always Love You w pierwotnym wykonaniu Dolly Parton. Niektórzy, m.in. David Foster byli sceptyczni co do sukcesu tej piosenki w mediach ze względu na jej wolny wstęp a capella. Wyruszyła w kolejne ogólnoświatowe tournée, trwające w latach 1993-1994.

W grudniu 1995 wyprodukowała z Babyface, okrzyknięty fenomenem w środowisku krytycznym, soundtrack Czekając na miłość do filmu o tym samym tytule. Pierwotnie, Babyface chciał, by Whitney sama wyprodukowała tę płytę, jednak ona odmówiła. Za to chciała, żeby album wyróżniał się kobiecym wokalem, tak, aby był zgodny z przesłaniem filmu silnych kobiet, a gazeta Newsday ogłosiła ją jako najbardziej znaczącą płytą R&B tej dekady

Pod koniec 1996 nagrała i wyprodukowała razem z Mervynen Warrenen gospelowy soundtrack Żona Pastora do filmu o tym samym tytule. Sześć piosenek zostało nagranych przez Georgia Mass Choir przy kościele w Atlancie. W przeciwieństwie do poprzednich ścieżek dźwiękowych Whitney, ten zawiera aż 14 z 15 utworów, w których bierze ona udział, wliczając w to współpracę z legendą muzyki gospelowej, Shirley Caesar. Soundtrack sprzedał się w nakładzie 6 mln egzemplarzy na całym świecie i stał się najchętniej kupowanym albumem gospelowym w historii. W czasopiśmie USA Today napisano, że w tym albumie można zauważyć obecność emocjonalnej głębi, czego nie można powiedzieć o wcześniejszych płytach Whitney.

1998–2001

Po pracy w branży filmowej we wczesnych latach 90. i wydaniu ścieżek dźwiękowych do tychże filmów, wyznaczając nowe kierunki w muzyce, Whitney wydała po 8 latach kolejny album studyjny. Wydana w listopadzie 1998 płyta My Love Is Your Love została dobrze przyjęta przez krytyków. Album, początkowo miał być nagrany jako największe przeboje Houston jedynie z kilkoma nowymi piosenkami, przerodził się w nowy materiał na płytę długogrającą. Nagrany i zmiksowany jedynie w 6 tygodni album zawiera produkcje takich osób jak: Rodney Jerkins, Wyclef Jean czy Missy Elliott. Brzmienie płyty jest ostrzejsze niż na jej poprzednich albumach, pokazuje jak Houston radzi sobie z muzyką hip-hopową, reggae i R&B. Pierwszy singel, laureat Oscara, "When You Believe" (Kiedy wierzysz) (duet z Mariah Carey z soundtracku do filmu Książę Egiptu) znalazł się w pierwszej dwudziestce na liście w USA, a najwyżej znalazł się na 13. miejscu. W 1999 uczestniczyła w koncercie VH1, wraz z innymi znanymi artystkami (m.in. Mary Jane Blige, Tina Turner, Cher). W tym samym roku wyruszyła w kolejne ogólnoświatowe tournée My Love Is Your Love. Podczas tej trasy koncertowej wystąpiła 22 sierpnia 1999 w Operze Leśnej w Sopocie podczas Sopot Festival, jedyny raz w Polsce.

W kwietniu 2000 został wydany album Whitney: The Greatest Hits. Znalazł się na 5. miejscu listy Billboard Top 200 i 1. w Wielkiej Brytanii. Album wyróżnia zmiana tempa większości znanych piosenek Whitney (podczas gdy ballady zostały w oryginalnym wykonaniu), przez co płyta ma charakter muzyki klubowej i house. Płyta zaiwera również cztery nowe utwory: "Could I Have This Kiss Forever" (duet z Enrique Iglesiasem), "Same Script, Different Cast" (duet z Deborah Cox), "If I Told You That" (duet z George'em Michaelem) i "Fine", żadnemu jednak z tych utworów nie udało się przekroczyć 40. miejsca na liście Billboard. Wraz z albumem zostało wydane nagranie DVD z teledyskami największych przebojów Whitney. Płyta otrzymała status potrójnej platyny w USA (sprzedała się w nakładzie ponad 1,5 mln egzemplarzy). Łącznie sprzedaż płyty Whitney: The Greatest Hits do chwili obecnej osiągnęła poziom 8 mln egzemplarzy na całym świecie. W tym samym wystąpiła w telewizji w specjalnym programie z okazji dwudziestopięciolecia wytwórni Arista Records. W sierpniu 2001 podpisała największy kontrakt w historii muzyki z wytwórnią Arista/BMG. Przedłużyła swój kontrakt (o wartości 100 mln $) i zobowiązała się do wydania kolejnych sześciu nowych albumów.

2002–2005

W grudniu 2002 wydała piąty studyjny album, Just Whitney. Zawierał on produkcje jej ówczesnego męża − Bobby'ego Browna, jak i Missy Elliott oraz Babyface'a, jednak był to pierwszy jej album nagrany bez współpracy z Clive'em Davisem. Płyta otrzymała najgorsze recenzje ze wszystkich dotychczasowych wydań Whitney. Jednakże żadne dalsze plany nie zostały ujawnione a płyta nie została nigdy wydana.

2006–2012

Po zakończonym sukcesem leczeniu odwykowym w 2006 rozwiodła się z Bobbym Brownem i zyskała prawa rodzicielskie do opieki nad ich jedyną córką, Bobbi Kristina. Artystka zaczęła odzyskiwać dawną sławę, biorąc udział w różnych ważnych wydarzeniach muzycznych. Nagrała piosenkę "Family First" z Dionne Warwick i Cissy Houston do filmu Daddy's Little Girls. W marcu 2007 Clive Davis oznajmił, że Whitney pracuje nad jej pierwszym od 4 lat studyjnym albumem. Chociaż data premiery i tytuł płyty nie była jeszcze znana, wiadomo już było kogo produkcje zawierać będzie album; jest to m.in. will.i.am. W styczniu 2010 została nominowana do nagród NAACP Image w kategoriach: najlepsza wokalistka i najlepszy teledysk. Artystka zwyciężyła w drugiej kategorii, zdobywając nagrodę za teledysk do singla I Look To You. 16 stycznia otrzymała nagrodę BET Honors za 25-letnią aktywność na scenie muzycznej. Wokalistka ponadto uzyskała nominację do nagrody Echo Awards (niemiecka wersja nagrody Grammy) w kategorii najlepszy artysta międzynarodowy.

9 grudnia 2009 rozpoczęła światową trasę koncertową pod nazwą Nothing But Love Tour. Była to pierwsza jej trasa koncertowa od ponad 10 lat, mająca być wielkim powrotem gwiazdy na scenę. Jednak słabe recenzje występów postawiły pytania o to, czy artystka powinna kontynuować występy. Trasa jednak odbyła się zgodnie z planem i zakończyła się 17 czerwca 2010. W jej ramach Houston zagrała 50 koncetów w Azji, Europie i Australii.

W kwietniu 2010 brytyjska gazeta The Mirror ogłosiła, że Whitney Houston myśli o nagraniu swojego ósmego studyjnego albumu. Artystka podjęła ponowną współpracę z takimi artystami jak will.i.am, był on prawdopodobnie główną osobą, która miała współpracować z artystką podczas prac nad jej kolejnym wydawnictwem.

W 2012 wystąpiła w filmie "Sparkle" – remake'u hitu z 1976. To jej pierwsza rola od czasu występu w 1996 w filmie "The Preacher's Wife". Ostatni raz zaśpiewała 9 lutego 2012 utwór Yes Jesus Loves Me.

Śmierć

Zmarła 11 lutego 2012 w Beverly Hills ok. 16:00 czasu pacyficznego w swoim pokoju w Beverly Hilton Hotel, w wieku 48 lat, mimo reanimacji, nie udało się jej uratować. Pochowana w sobotę, 18 lutego w jej rodzinnym mieście Newark (stan New Jersey), w kościele baptystów, w którym śpiewała jako dziecko. Ceremonię rozpoczął występ chóru gospel, a zakończyło odtworzenie jej największego przeboju "I Will Always Love You". "Whitney jest już w domu" – powiedział Kevin Costner w mowie pogrzebowej.

Dyskografia

Albumy studyjne

  • 1985: Whitney Houston
  • 1987: Whitney
  • 1990: I'm Your Baby Tonight
  • 1998: My Love Is Your Love
  • 2002: Just Whitney
  • 2003: One Wish: The Holiday Album
  • 2009: I Look to You

Ścieżki dźwiękowe

  • 1992: The Bodyguard
  • 1995: Czekając na miłość
  • 1996: Żona Pastora

Kompilacje

  • 2000 – Whitney: The Greatest Hits
  • 2001 – Love, Whitney
  • 2004 – Artist Collection: Whitney Houston
  • 2007 – The Ultimate Collection Whitney Houston
  • 2011 – Essential Whitney Houston
  • 2012 - I Will Always Love You: The Best of Whitney Houston

Wideo/DVD

  • 1986: Number One Video Hits
  • 1991: Star Spangled Banner
  • 1991: Welcome Home Heroes
  • 1994: Concert for a New South Africa
  • 1997: Classic Whitney Concert
  • 1999: VH1 Divas Live '99
  • 2000: The Greatest Hits
  • 2000: Fine
  • 2002: Whatchulookinat Video/Whatchulookinat Behind-the-Scenes Footage/Love to Infinity Megamix Video
  • 2004: Artist Collection: Whitney Houston

Trasy koncertowe

  • 1986: Greatest Love Tour
  • 1987–1988: Moment of Truth World Tour
  • 1991: I'm Your Baby Tonight World Tour
  • 1993–1994: Whitney Houston 1993-1994 World Tour|The Bodyguard World Tour
  • 1999: My Love Is Your Love World Tour
  • 2009–2010: Nothing But Love World Tour
  • 1990: Feels So Right Tour (Japonia)
  • 1997: Pacific Rim Tour|The Pacific Rim Tour
  • 1998: The European Tour (Whitney Houston)|The European Tour
  • 2004: Soul Divas Tour
  • 1991: Welcome Home Heroes with Whitney Houston
  • 1994: Whitney: The Concert for a New South Africa|The Concert for a New South Africa
  • 1996: " Brunei: Royal Celebration Wedding" - prywatny koncert, na ślub księżniczki Rashidah, najstarszej córki sułtana Brunei.
  • 1997: Classic Whitney Live from Washington, D.C.

Filmografia

Jako producentka

Piosenki numer 1

Numery jeden na Billboard Hot 100:

  • 1985; “Saving All My Love for You”
  • 1986; “How Will I Know”
  • 1986; “Greatest Love of All”
  • 1987; “I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me)”
  • 1987; “Didn't We Almost Have It All”
  • 1988; “So Emotional”
  • 1988; “Where Do Broken Hearts Go”
  • 1990; “I'm Your Baby Tonight”
  • 1991; “All the Man That I Need”
  • 1992; “I Will Always Love You”
  • 1996; “Exhale (Shoop Shoop)”

Numery jeden UK singles chart:

  • 1985; “Saving All My Love for You”
  • 1987; “I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me)”
  • 1988; “One Moment in Time”
  • 1992; “I Will Always Love You”

Numery jeden na U.S. Dance chart:

  • 1987; “I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me) ”
  • 1987; “So Emotional”
  • 1988; “Love Will Save the Day”
  • 1992; “I'm Every Woman”
  • 1992; “Queen of the Night”
  • 1998; “Heartbreak Hotel” (featuring Faith Evans & Kelly Price)
  • 1999; “It's Not Right but It's Okay”
  • 1999; “My Love Is Your Love”
  • 2000; “I Learned from the Best”
  • 2002; “Whatchulookinat”
  • 2003; “Try It on My Own”
  • 2004; “Love That Man”

Linki zewnętrzne

TO BE DONE