My Friends

Red Hot Chili Peppers

  • Red Hot Chili Peppers (w skrócie: RHCP) – kalifornijska grupa muzyczna grająca głównie funk rock, powstała w Los Angeles w 1983. Obecny skład grupy tworzą wokalista Anthony Kiedis, gitarzysta Josh Klinghoffer, basista Michael "Flea" Balzary i perkusista Chad Smith. Zróżnicowany styl muzyczny zespołu połączył tradycyjny funk z elementami innych stylów, w tym rocka alternatywnego, punk rocka, i rocka psychodelicznego.

    Oprócz Kiedisa i Balzary'ego w skład grupy pierwotnie wchodzili gitarzysta Hillel Slovak i perkusista Jack Irons. Slovak zmarł w 1988 r. z powodu przedawkowania heroiny, powodując odejście Ironsa. Na miejsce Ironsa do zespołu szybko wszedł dawny perkusista Dead Kennedys D.H. Peligro, do momentu gdy zespół znalazł stałego zamiennika w osobie Smitha, Slovak zaś został zastąpiony przez początkującego i obiecującego gitarzystę Johna Frusciantego. W tym składzie zespół nagrał czwarty i piąty album, Mother's Milk (1989) i Blood Sugar Sex Magik (1991).

    Blood Sugar Sex Magik, pierwszy znaczący album grupy, sprzedał się w nakładzie ponad 13 milionów egzemplarzy, co zapewniło grupie komercyjny sukces. U Frusciantego pogłębiało się uczucie dyskomfortu w związku z takim sukcesem i nagle opuścił zespół podczas trasy koncertowej promującej album w 1992 r., popadając w uzależnienie od narkotyków. Kiedis, Flea, i Smith zatrudnili na jego miejsce Dave'a Navarro z Jane's Addiction, aby nagrać następny album zatytułowany One Hot Minute. Mimo że album odniósł umiarkowany komercyjny sukces, nie został tak życzliwie przyjęty jak Blood Sugar Sex Magik i sprzedał się w ponad dwa razy mniejszej ilości niż poprzednik. Krótko po tym Navarro opuścił zespół z powodu różnic twórczych. Frusciante, który wyszedł z nałogu narkotykowego po odbyciu kuracji odwykowej, ponownie stał się członkiem grupy na prośbę Flea. Zjednoczony kwartet powrócił do studia, aby nagrać Californication (1999), który sprzedał się na całym świecie w piętnastu milionach egzemplarzy, odnosząc największy sukces spośród wszystkich albumów grupy. Następnym albumem był wydany trzy lata później By the Way (2002), który również odniósł sukces. W 2006 r. grupa wydała podwójny album Stadium Arcadium, który jako pierwszy w historii formacji uplasował się na 1. miejscu listy Billboard Hot 100.

    Red Hot Chili Peppers jest siedmiokrotnym laureatem Nagrody Grammy. Zespół sprzedał ponad 80 milionów albumów na całym świecie, osiem singli uplasowało się w pierwszej czterdziestce zestawienia Billboard Hot 100 (włączając trzy single w Top 10), pięć singli dostało się na listę przebojów Mainstream Rock Tracks, 11 singli zespołu osiągnęło 1. miejsce listy Modern Rock Tracks. 23 września 2009 grupa została nominowania do wprowadzenia do Rock and Roll Hall of Fame w ramach grupy nominowanych na rok 2010. Red Hot Chilli Peppers został sklasyfikowany na 30. miejscu zestawienia "Greatest Artists of Hard Rock" przygotowanego przez telewizję VH1.

    Historia

    Założenie i pierwszy album (1983–1984)

    Red Hot Chili Peppers (pierwotnie Tony Flow and the Majestic Masters of Mayhem).

    Kilka miesięcy po ich pierwszym występie, grupa podpisała kontrakt z wytwórnią – zostali zauważeni przez EMI. Dwa tygodnie później What Is This? otrzymał propozycję nagrania albumu wydanego przez MCA, dlatego Slovak i Irons, dla których RHCP było projektem pobocznym, skoncentrowali się na pracy w What is This?. Aby uniknąć rozwiązania grupy, Kiedis i Flea zdecydowali się przyjąć nowych członków. Po przesłuchaniach do zespołu dołączyli Cliff Martinez, przyjaciel Balzary'ego, i Jack Sherman.

    Zespół zatrudnił gitarzystę Gang of Four Andy'ego Gilla do wyprodukowania ich pierwszego albumu. Pomimo początkowych obaw wokalisty i basisty, Gill zastymulował zespół do wprowadzenia lżejszych dźwięków do repertuaru, mogących zostać chętnie podchwycone przez radia komercyjne. Sherman ostatecznie opuścił formację, powrócił zaś do niej Slovak, zmęczony niszową popularnością What is This?.

    Freaky Styley i The Uplift Mofo Party Plan (1985–1988)

    George Clinton został wybrany do wyprodukowania nowego albumu Red Hot Chili Peppers, zatytułowanego Freaky Styley. Album został nagrany w studiu United Sound Systems w Detroit obok kampusu Wayne State University's. Clinton wplótł elementy punku i funku w repertuar grupy.

    W piosence "Yertle The Turtle" na albumie "Freaky Styley" inny głos niż Kiedisa mówi słowa: "Look at that turtle go bro". Zostało wspomniane w jego książce Blizna, że słowa te wypowiedział kokainowy diler Clintona, któremu to Clinton nie był w stanie zapłacić i zaoferował mu wypowiedzenie w utworze tych słów

    W tym czasie zespół pojawił się również w filmie Twardziele.

    Cliff Martinez odszedł z grupy w 1986, zastąpił go Jack Irons, nie mający chwilowo zespołu ani stałej pracy. Zespół chciał zatrudnić Ricka Rubina do wyprodukowania ich trzeciego albumu, lecz ten odrzucił ich ofertę. Zespół w końcu zatrudnił Michaela Beinhorna, który był ich ostatnim wyborem..

    29 września 1987 roku, wydano album The Uplift Mofo Party Plan. Był on pierwszym albumem Red Hot Chili Peppers, który pojawił się na liście Billboard Hot 200 (na 148 miejscu), odniósł znaczący sukces, w porównaniu do pierwszych dwóch albumów.

    W tym okresie Kiedis i Slovak popadli w poważne uzależnienie od narkotyków.

    Mother's Milk (1989–1990)

    Próbując poradzić sobie ze śmiercią Slovaka i odejściem Ironsa, Kiedis i Flea tymczasowo zatrudnili perkusistę Dead Kennedys, D. H. Peligro i dawnego gitarzystę P-Funk DeWayne'a McKnighta. Obaj szybko opuścili zespół z powodu braku zgrania z innymi muzykami. Pomimo, że, Peligro był krótko członkiem zespołu, jego działalność znacząco wpłynęła na kierunek rozwoju zespołu. Jego wstąpienie do zespołu doprowadziło Johna Frusciante, znajomego Peligro, do przesłuchania na wolne miejsce gitarzysty. Frusciante był zafascynowany Red Hot Chili Peppers i w efekcie był szczególnie zainteresowany w przesłuchaniu. Muzycy zagrali wspólnie jam session (jego owoce można usłyszeć na albumie Mother's Milk w utworze "Pretty Little Ditty"), w wyniku czego zespół podjął jednogłośną decyzję o przyjęciu Frusciante do zespołu.

    Na trzy tygodnie przed rozpoczęciem nagrywania albumu grupa wciąż nie miała perkusisty, pomimo wielu przesłuchań. Ostatecznie znajomy członków grupy powiedział im o perkusiście, którego znał, Chad Smith, który był tak biegły w perkusji, że "jadł . Kiedis miał wątpliwości, co do przyjęcia Smitha, jednak zdecydował się dać mu szansę. Podczas przesłuchania Smith zaskoczył grupę, wykazując się zdolnością łączenia skomplikowanych rytmów. Po zakończeniu przesłuchania, Kiedis, Frusciante i Flea przyjęli Smitha do zespołu. Smith został poproszony o ogolenie swojej głowy tak, by pasował do stylu grupy, lecz ostatecznie pozwolono mu pozostać w grupie, gdy następnego dnia przyszedł z nieogoloną głową.

    Nagrywanie albumu było utrudnione przez konflikt zespołu z producentem, Michaelem Beinhornem, którego celem było skłonienie Frusciante do grania agresywnych, głośnych, heavymetalowych riffów.

    Czwarty album grupy, Mother's Milk został wydany w sierpniu 1989, i zawierał pierwsze utwory grupy, które stały się przebojami – ballada dedykowana Slovakowi, "Knock Me Down".

    Blood Sugar Sex Magik, odejście Frusciante (1990–1992)

    W 1990, grupa zmieniła wytwórnię na Warner Bros. Records, zatrudnili Ricka Rubina do wyprodukowania ich piątego, niezatytułowanego albumu. Rubin później wyprodukował wszystkie późniejsze albumy studyjne zespołu. Proces pisania i komponowania materiału na album okazał się bardziej sprawny i owocny niż to miało miejsce w trakcie nagrywania Mother's Milk. Kiedis powiedział "każdego dnia dostawałem nową muzykę, by napisać do niej słowa".

    Grupa rozpoczęła wyczerpujący, sześciomiesięczny proces nagrywania i produkcji nowego albumu, lecz Rubin nie był zadowolony z pracy w zwykłym studiu nagraniowym. Uważał, że grupa będzie lepiej pracować w mniej konwencjonalnym miejscu. Odkrył "zaskakującą, wielką, pustą, pięknie położoną rezydencję o rzut kamieniem od ich sali prób".

    Członkowie grupy nie byli zdecydowani, jak zatytułować album, ale Rubinowi szczególnie spodobał się jeden utwór (stick out): "Blood Sugar Sex Magik". Co prawda nie była ona wydana jako singiel, jednak Rubin uważał, że jest to najlepszy tytuł.

    24 września 1991, album Blood Sugar Sex Magik został wydany. "Give It Away" został wydany jako pierwszy singiel, wygrał nagrodę Grammy w 1993 roku w kategorii "Best Hard Rock Performance" i jako pierwszy z singli grupy trafił na pierwsze miejsce listy Modern Rock.

    Sukces zespołu i uzależnienie od narkotyków miały zły wpływ na Frusciante , który nagle opuścił grupę podczas Blood Sugar Japanese tour w maju 1992. Zespół ostatecznie wybrał byłego gitarzystę Jane's Addiction Dave'a Navarro.

    One Hot Minute (1993–1997)

    Dave Navarro po raz pierwszy pojawił się z grupą na festiwalu Woodstock '94, gdzie ubrali się w wielkie kostiumy żarówek misternie przymocowane do wyglądających na chromowane, metalicznych ubiorów. Choć na zewnątrz sytuacja wyglądała stabilnie, to jednak wewnątrz zespołu – pomiędzy trzema stałymi członkami zespołu a Navarro relacje się pogarszały. Singel "My Friends" uplasował się na 1. miejscu listy Billboard Hot 100 (trzeci taki singel w historii działalności grupy), single "Warped" i "Aeroplane" również zostały sklasyfikowane na listach.

    Muzyka zawarta na albumie została wykorzystana na ścieżkach dźwiękowych do filmów. "I Found Out", cover utworu Johna Lennona, został wykorzystany w filmie Working Class Hero: A Tribute to John Lennon. Cover utworu Ohio Players, "Love Rollercoaster", znalazł się na soundtracku do filmu Beavis and Butthead Do America soundtrack i został wydany jako singel.

    W tym czasie Kiedis ponownie uzależnił się od narkotyków. W kwietniu 1998 zostało ogłoszone, że Navarro opuścił grupę z powodu różnic stylistycznych i tych dotyczących przyszłości zespołu. Kiedis przyznał, że decyzja była wspólna

    Powrót Frusciante, Californication (1998–2001)

    W następnych latach po odejściu Johna Frusciante, powszechnie znanym faktem stało się to, że u niego rozwijało się uzależnienie od heroiny, które doprowadziło go do biedy i był bliski śmierci.

    W kwietniu 1998, Flea odwiedził swojego przyjaciela i dawnego członka grupy i zaproponował Frusciante powrót do zespołu, co Frusciante zaakceptował:

    Pomimo rozradowania grupy z powodu powrotu Frusciante, był on fizycznie i psychicznie wyniszczony. Frusciante nie grał w zespole od czasu swojego odejścia, oraz stracił wszystkie gitary podczas pożaru swojego domu.

    Californication uplasował się na 3. miejscu listy Billboard 200 w USA; trzy single z albumu uplasowąły się na 1. miejscu listy Modern Rock Tracks: "Scar Tissue", "Otherside" i "Californication". "Scar Tissue" wygrał Grammy Award for Best Rock Song w 2000 roku. Utwór został wykonany podczas ceremonii razem z krótkim jamem z raperem Snoop Doggiem na zakończenie. Inne single pochodzące z albumu to "Around the World", "Road Trippin'" i "Parallel Universe", które zostały sklasyfikowane w pierwszej 40. Modern Rock Tracks.

    W lipcu 1999 podczas dwuletniej międzynarodowej trasy koncertowej promującej nowy album, Red Hot Chili Peppers zagrali na Woodstock 1999. Około 10 minut przed rozpoczęciem występu zostali poproszeni przez siostrę Jimiego Hendrixa do zagrania coveru jego utworu. Zespół zagrał "Fire", którego cover został umieszczony na albumie Mother's Milk. Przypadkowo, w finałowej fazie koncertu, wzniecony został niewielki pożar, co doprowadziło do interwencji ochrony.

    W 2001, Red Hot Chili Peppers wydali pierwszy koncert nagrany na DVD, Off the Map. DVD zostało wyreżyserowane przez wieloletniego przyjaciela Dicka Rude'a, który również wyprodukował teledyski do utworów "Catholic School Girls Rule" i "Universally Speaking". Zdjęcia zostały wykonane w czasie dwóch koncertów, i zostały połączone z niezmienionymi wersjami utworów grupy.

    By the Way (2002–2004)

    Grupa zaczęła pisać następny album w 2001 roku , i wydała By the Way ponad rok później, 9 lipca 2002, sprzedając ponad milion egzemplarzy w pierwszym tygodniu i trafiając na 2 miejsce listy Billboard 200. Wyprodukowano pięć singli: "By the Way", "The Zephyr Song", "Can't Stop", "Dosed" i "Universally Speaking"i był najłagodniejszym albumem dotychczas wydanym. Zespół skupił się na melodycznych balladach, niemal nie umieszczając rapowo-funkowych piosenek, z których byli znani.

    Red Hot Chili Peppers nagrali dwie nowe piosenki, "Fortune Faded" i "Save the Population" na albumie Greatest Hits wydanej w listopadzie 2003, ponieważ nie były na niej obecne utwory takie jak "Can't Stop" czy "The Zephyr Song", które były bardzo popularne.

    Podczas europejskiej części trasy koncertowej promującej album By the Way został wydany drugi koncert zespołu nagrany na DVD, Live at Slane Castle, który został nagrany podczas występu w Slane Castle 23 sierpnia 2003, w Irlandii. Zespół również zdecydował się wydać pierwszy album koncertowy, Live in Hyde Park; nagrany podczas trzech dni występów Hyde Parku w Londynie w 2004 roku. Ponad 258 000 fanów zapłaciło ponad 17 100 000 dolarów za bilety, the event ranked #1 on Billboard's Top Concert Boxscores of 2004.

    Album zawierał dwa niesłyszane wcześniej utwory, "Rolling Sly Stone" i "Leverage of Space", które podobno zostały nagrane podczas nagrywania materiałów do albumu Greatest Hits.

    Stadium Arcadium (2005–2007)

    W 2006 zespół wydał album Stadium Arcadium wyprodukowany przez Ricka Rubina. Co prawda 38 utworów zostało napisanych z zamiarem wydania ich na trzech albumach w odstępach sześciu miesięcy.

    Pierwszy singiel z albumu, "Dani California", był najszybciej sprzedającym się singlem grupy, debiutując na szczycie Modern Rock Tracks, plasowując się na 6. miejscu Billboard Hot 100, i osiągając 2. miejsce w Wielkiej Brytanii. Piosenka ta również ukazała się na ścieżce dźwiękowej do filmu Death Note. "Tell Me Baby", wydane jako następny singiel, również wspięło się na szczyty notowań w 2006. "Snow ((Hey Oh))" został wydany pod koniec 2006. Utwór jest grany podczas napisów końcowych w filmie Death Note: The Last Name. Singel był 11. utworem grupy sklasyfikowanym na 1. miejscu listy Billboard Hot 100, co dało nagraniom zespołu sumę 81 tygodni spędzonych na 1. miejscu zestawienia. Po raz pierwszy również trzy single pochodzące z tego samego albumu formacji uplasowały się na 1. miejscu. "Desecration Smile" został wydany w lutym 2007 i osiągnął 27. miejsce listy UK Albums Chart. "Hump de Bump" początkowo miał zostać wydany jako singel jedynie w USA, Kanadzie i Australii, jednak ze względu na pozytywny odbiór teledysku przez publiczność, został wydany na całym świecie w maju 2007.

    Zespół rozpoczął w 2006 międzynarodową trasę koncertową promującą Stadium Arcadium; rozpoczęto ją od promocyjnych występów w Europie, kończąc krótką europejską trasą koncertową od maja do lipca. Następnie rozpoczął się amerykański etap trasy (sierpień-listopad), pod koniec miesiąca nastąpił powrót do Europy na kolejny etap trasy, który trwał do końca grudnia. Red Hot Chili Peppers rozpoczęli rok 2007 od drugiego etapu amerykańskiego, wyjątkowo wliczono również Meksyk (styczeń-marzec). Następnie zespół zagrał szereg koncertów w Australii i Nowej Zelandii (kwiecień) oraz w Japonii (początek czerwca). Następny etap trasy koncertowej zespołu trwał od końca czerwca do końca sierpnia. Formacja zagrała podczas koncertu Live Earth na Wembley Stadium 7 lipca 2007. W ramach trasy koncertowej red Hot Chili Peppers wystąpił na wielu międzynarodowych festiwalach, m.in. Oxegen w lipcu 2006, Lollapalooza w sierpniu 2006 w Grant Park, Chicago, Coachella Valley Music and Arts Festival w Indio, California pod koniec kwietnia 2007. W sierpniu 2007 formacja zagrała trzy występy na festiwalach w Reading i Leeds (obok zespołów Razorlight i Smashing Pumpkins).

    W lutym 2007 Stadium Arcadium wygrał 5 nagród Grammy: najlepszy rockowy album, najlepszy rockowy utwór ("Dani California"), Best Rock Performance By A Duo Or Group With Vocal ("Dani California"), Best Boxed Or Special Limited Edition Package i Best Producer (Rick Rubin).

    Przerwa, drugie odejście Frusciante (2007–2009)

    Po zakończeniu trasy koncertowej promującej Stadium Arcadium, zespół udał się na długą przerwę. Według Kiedisa zespół był wyczerpany z powodu grania bez przerwy od wydania Californication. Kiedis wyjaśnił, że był zajęty opieką nad synem i być może tworzeniem krótkiego telewizyjnego serialu nazwanego "Spider and Son".

    Trzech członków grupy (Kiedis, Flea, and Smith) występowało podczas piątej edycji MusiCares. Anthony Kiedis otrzymał wtedy nagrodę Stevie Ray Vaughan w ramach podziękowania za pomoc i wspieranie fundacji MusiCares oraz wspieranie osób uzależnionych będących w trakcie kuracji. John Frusciante nie był w stanie przybyć ze względu na jego ówczesny pobyt w Europie..

    3 lipca 2007 Red Hot Chili Peppers po raz pierwszy zagościli na koncercie w Polsce, na Stadionie Śląskim w Chorzowie.

    20 maja 2008 roku grupa potwierdziła, że działalność na okres jednego roku w październiku 2007 roku została zawieszona.

    12 października 2009 roku, po 2 latach przerwy, grupa wznowiła działalność. Muzycy zaczęli pisać piosenki, o czym wspomniał ojciec Anthony'ego Kiedisa na jednej ze stron internetowych. Wznowienie działalności zespołu potwierdzili między innymi perkusista Chad Smith oraz basista Flea. 13 grudnia 2009 roku, w internecie znalazły się kolejne pogłoski o tym, że John Frusciante opuścił zespół Red Hot Chili Peppers, a jego miejsce zajmie Josh Klinghoffer, który w 2007 roku koncertował z zespołem.

    16 grudnia, 2009, Frusciante ogłosił, że w 2008 opuścił Red Hot Chili Peppers.

    I'm with You (2009 – teraz)

    Red Hot Chili Peppers powrócili do studia 12 października 2009 z nowym gitarzystą, Joshem Klinghofferem. Dnia 27 lipca 2012 roku Red Hot Chili Peppers zagrało w Polsce na Impact Festival w Warszawie na lotnisku Bemowo.

    Styl muzyczny

    Techniki

    Kiedis operuje kilkoma stylami wokalnymi w trakcie śpiewania. Jego styl śpiewania: wersy mówione, "rap" (główny styl jego wokalu do Blood Sugar Sex Magik) zostały połączone z tradycyjnym stylem śpiewania, dzięki czemu zespół wypracował względnie spójny i oryginalny styl.

    Styl grania na gitarze Hillela Slovaka oparty był na bluesie i funku.

    Styl gry na basie Flea jest połączeniem funku, psychodelii, punku, i hard rocka miały więcej basowych melodycznych linii.

    Improwizacja

    Improwizacja była zawsze ważną częścią gry zespołu – pierwsze występy zespołu na żywo składały się niemal wyłącznie z utworów improwizowanych. Ponadto wiele gitarowych partii solowych nagranych na potrzeby kolejnych nagrań i granych przez Frusciante podczas koncertów, są improwizowane, podobnie część solo Balzary'ego. Zespół na przestrzeni ostatniej dekady rozpoczynał niemal każdy swój występ od krótkiej improwizacji, zagranej w tej samej tonacji co utwór rozpoczynający koncert. Czasami początki, środki bądź zakończenia utworów, są wydłużone przez improwizację do utworów takich jak "My Lovely Man", "If You Have to Ask", "Californication", "Parallel Universe", "Can't Stop", "Throw Away Your Television", "By the Way" oraz "Dani California". Zespół kończy każdy występ dłuższą improwizacją i solami gitarzystów, zazwyczaj w rytmie utworu "Give It Away".

    Teksty

    Przez lata Kiedis poruszał różne tematy, które z biegiem czasu ulegały zmianie. Tematyka jego repertuaru sięga przyjaźni, miłości.

    Członkowie zespołu

    Obecny skład zespołu

    • Anthony Kiedis – wokal (1983–)
    • Flea – gitara basowa, trąbka, pianino (1983–)
    • Josh Klinghoffer – gitara, chórki (2009-)
    • Chad Smith – perkusja (1989–)

    Byli członkowie zespołu

    • John Frusciante – gitara, chórki (1988-1992; 1998-2009)
    • Hillel Slovak - gitara (1983; 1985-1988)
    • Jack Sherman - gitara (1983-1985)
    • DeWayne "Blackbyrd" McKnight - gitara (1988-1989)
    • Arik Marshall - gitara (1992-1993)
    • Jesse Tobias - gitara (1993)
    • Dave Navarro - gitara (1993-1998)
    • Jack Irons - perkusja (1983; 1985-1988)
    • Cliff Martinez - perkusja (1983-1985)
    • D.H. Peligro - perkusja (1988-1989)

    Nagrody

    • 1993: Grammy Award for Best Hard Rock Performance - "Give It Away"
    • 2006: Grammy Award for Best Rock Album - "Stadium Arcadium"
    • 2006: Grammy Award for Best Rock Performance By A Duo Or Group With Vocal - "Dani California"

    Dyskografia

    • The Red Hot Chili Peppers (1984)
    • Freaky Styley (1985)
    • The Uplift Mofo Party Plan (1987)
    • Mother's Milk (1989)
    • Blood Sugar Sex Magik (1991)
    • One Hot Minute (1995)
    • Californication (1999)
    • By the Way (2002)
    • Stadium Arcadium (2006)
    • I'm with You (2011)

    Bibliografia

    • Anthony Kiedis, Sloman, Larry: Scar Tissue. Hyperion, 2004-10-06. ISBN 1-4013-0101-0.
    • Jeff Apter: Fornication: The Red Hot Chili Peppers Story. Omnibus Press, 2004-11-23. ISBN 1-84449-381-4.

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience

adform