Steve Vai

  • Steven Siro Vai (ur. 6 czerwca 1960 w Nowym Jorku. Uczeń Joe Satrianiego i absolwent Berklee College of Music. Założyciel fundacji Make A Noise, corocznie przydzielającej stypendia dla gitarzystów i innych muzyków szukających finansowego wsparcia. Od połowy lat osiemdziesiątych jest inspiracją dla wielu instrumentalistów na całym świecie.

    W 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 53. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów według magazynu Guitar World.

    Początki

    Steve przeżywał wtedy także fascynację muzyką Franka Zappy. Postanowił wysłać Zappie opracowane własnoręcznie transkrypcje jego solówek. Ten zaprosił go na spotkanie i był pod takim wrażeniem gry młodego Vaia, że włączył go do zespołu. Steve mógł pokazać swój talent w takich utworach jak „Moggio” i „Stevie’s Spanking”. Jeździł z Zappą także w trasy koncertowe i podpatrywał muzyków na scenie wiele się przy tym ucząc. Wraz z nim nagrał 6 płyt (1980-84).

    Kariera

    Po opuszczeniu Zappy w 1982 roku Vai przeniósł się do Kalifornii, gdzie nagrał swój pierwszy solowy album zatytułowany Flex-Able (1984) i występował w kilku zespołach. W 1985 roku zastąpił Yngwie Malmsteena w zespole Alcatrazz Grahama Bonneta, ale nie pozostał w nim długo. Zdążył jednak nagrać album Disturbing the peace.

    Jeszcze w tym samym roku Steve dołączył do grupy byłego frontmana formacji Van Halen, Davida Lee Rotha. Nagrał z nią dwa albumy: Eat’em And Smile oraz Skycraper. Jako że Roth prowadził wówczas publiczną walkę na słowa z byłymi członkami Van Halen, opinia zaczęła porównywać ówczesnego gitarzystę z jego zespołu – Steve’a, z byłym – Eddiem Van Halenem. O Vaiu zrobiło się głośno.

    W 1989 roku Steve dołączył do zespołu Whitesnake byłego wokalisty Deep Purple, Davida Coverdale’a, po tym jak na krótko przed rozpoczęciem sesji nagraniowych do nowej płyty kontuzji nabawił się Adrian Vandenberg. Współpraca zaowocowała albumem Slip Of The Tongue. Po opuszczeniu Whitesnake Vai poświęcił się solowej działalności. Począwszy od wydanego w 1990 roku albumu Passion and Warfare, wydaje kolejne płyty i bardzo dużo koncertuje.

    Instrumentarium

    Używa głównie gitar elektrycznych przedsiębiorstwa Ibanez – pomógł podczas projektowania serii Ibanez JEM, oraz siedmiostrunowych Universe które firmuje swoim nazwiskiem. Ma również zaprojektowane na indywidualne zamówienie trzygryfowe gitary Ibanez JEM Tripleneck i Ibanez Heart Tripleneck.

    • Ibanez Jemini Dual Pedal
    • Boss DS-1 (Keeley modded)
    • Ibanez Tube Screamer TS-9 (Keeley modded)
    • Morley Bad Horsie
    • Morley Little Alligator Volume Pedal
    • Digitech Whammy
    • MXR Phase 90
    • TC Electronics G system
    • Peterson Strobostomp Tuner
    • Carvin Legacy[5]

    Wideografia

    Filmografia

    • Crossroads (1986, dramat, muzyczny, reżyseria: Walter Hill)
    • The Genius of Lenny Breau (1999, film dokumentalny, reżyseria: Emily Hughes)
    • Rock Prophecies (2009, film dokumentalny, reżyseria: John Chester)
    • Lemmy (2010, film dokumentalny, reżyseria: Greg Olliver, Wes Orshoski)
    • Jason Becker: Not Dead Yet (2012, film dokumentalny, reżyseria: Jesse Vile)[22]

    Literatura przedmiotu

    • Jeff Perrin, Steve Vai: Guitar Styles and Techniques (Signature Licks), Music Sales Ltd 1995, ISBN 9780793533909.
    • Carl Culpepper, Guitar Style of Steve Vai: An Exploration of His Music Including Transcriptions and Lessons, Hal Leonard Publishing Corporation 1995, ISBN 9780793542109.

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience

adform