Uncle Tupelo

  • Uncle Tupelo – amerykański zespół grający cowpunk i country alternatywne, aktywny w latach 1987-1994, pochodzący z Belleville w stanie Illinois. Zespół Uncle Tupelo został założony przez Jaya Farrara, Jeffa Tweedy'ego i Mike'a Heidorna po tym, jak wokalista ich poprzedniej grupy The Primitives opuścił jej szeregi z powodu rozpoczęcia studiów. Uncle Tupelo nagrał trzy albumy studyjne dla Rockville Records i jeden dla Sire Records. Debiutancki album Uncle Tupelo - No Depression - przysporzył zespołowi grono naśladowców. Krótko po wydaniu czwartego albumu - Anodyne - Farrar podjął decyzję o odejściu z zespołu. Oficjalnym powodem były napięte stosunki ze współautorem tekstów, Tweedym. Uncle Tupelo został rozwiązany 1 maja 1994 po zakończeniu trasy koncertowej, promującej ostatni album. Grupa rozpadła się przed osiągnięciem sukcesu komercyjnego. Farrar i Heidorn utworzyli formację Son Volt, reszta członków kontynuowała karierę muzyczną jako Wilco.

    Uncle Tupelo jest doceniany za swój wkład w country alternatywne. Styl muzyki zespołu różnił się od ówczesnego sposobu prezentowania country. Grupa czerpała inspiracje z gatunku hardcore punk (Minutemen) oraz country (The Carter Family i Hank Williams). Układane przez Farrara i Tweedy'ego teksty dotyczyły głównie tematyki średniozamożnych mieszkańców Stanów Zjednoczonych oraz robotników z okręgu Belleville.

    Historia

    The Plebes i The Primitives

    Jay Farrar razem ze swoimi braćmi - Wadem i Dadem - założył na początku lat 80. grupę The Plebes.

    Dade Farrar przed odejściem z The Plebes przedstawił zespołowi Mike'a Heidorna, młodszego brata swojej partnerki. Heidorn niebawem dołączył do grupy w charakterze perkusisty. Formacja występowała również w B St Bar w Belleville wraz z takimi artystami jak The Newsboys (później Sammy and the Snowmonkeys), Charlie Langrehr i The Symptoms.

    W połowie lat 80. w działalności The Primitives następowały przerwy. Wade Farrar, wokalista i lider grupy, spędzał z zespołem bardzo mało czasu z powodu jego zobowiązania wobec Southern Illinois University i powołania do armii amerykańskiej. W 1986 perkusista Mike Heidorn podczas jednego z koncertów złamał obojczyk, co zmusiło zespół do tymczasowego zawieszenia działalności. Jay Farrar i Tweedy w czasie przerwy zajmowali się tworzeniem nowych utworów dla zespołu. Po powrocie Heidorna do zdrowia The Primitives wznowili odbywanie prób w jego domu. Zespół powrócił na scenę w 1987. Po miesiącu współpracy z grupą Mayr opuścił jej szeregi.

    Od 1985 istniał inny zespół muzyczny pod nazwą The Primitives. Żeby zapobiec konfliktom prawnym, członkowie The Primitives postanowili zmienić nazwę na Uncle Tupelo.

    Wczesny etap kariery

    Nazwa Uncle Tupelo została zainspirowana nazwą komiksu Chucka Wagnera - przyjaciela grupy. Składa się z dwóch przypadkowo wybranych ze słownika słów. Zainspirowany tytułem Wagner narysował karykaturę Elvisa Presleya.

    Zespół nagrał swoje pierwsze oficjalne utwory w należącym do Adama Schmitta studiu w Champaign. Demo Not Forever, Just for Now zawierało utwory "I Got Drunk" i "Screen Door", a także nieukończone wersje piosenek, które pojawiły się później na debiutanckim albumie formacji.

    Nagrania dla Rockville Records

    Krótko po podpisaniu kontraktu Giant Records zmieniło nazwę na Rockville Records. Pierwszy album dla tej wytwórni, No Depression, został nagrany w ciągu 10 dni w styczniu 1990 w studiu Fort Apache South w Bostonie. Temat albumu oscyluje wokół dzieciństwa i okresu dorastania w Belleville; przykładami są piosenki opowiadające o uciekaniu od pracy w fabrykach i obawie przed poborem do wojska na wojnę w Zatoce Perskiej. Album został wydany 21 czerwca 1990 – zespół świętował wydanie płyty grając przez dwie kolejne noce w barze Cicero.

    W trakcie trasy koncertowej promującej album, Farrar, Tweedy, Heidorn i Brian Henneman (później członek The Bottle Rockets) stworzyli cover band Coffee Creek. Henneman zaimponował członkom Uncle Tupelo, został zaproszony do zespołu w charakterze inżyniera technicznego i multiinstrumentalisty.

    Do marca 1991 album No Depression sprzedał się w nakładzie ok. 15 000 egzemplarzy i został wspomniany przez Rolling Stone w artykule o wschodzących gwiazdach muzyki.

    W 1992 dużą popularność zyskał rock alternatywny i ewentualny album wydany w tym stylu stwarzał szansę podpisania kontraktu z wpływową wytwórnią płytową. Uncle Tupelo jednak nie chcieli pójść w ślady takich grup jak Nirvana, grając utwory utrzymane w stylu country i folk jako "policzek wymierzony scenie rockowej".

    Do wydania kolejnego, trzeciego, albumu Uncle Tupelo March 16–20, 1992 doszło przy pomocy Petera Bucka, gitarzysty R.E.M., który po obejrzeniu występu grupy w 40 Watt Club w Athens-Clarke County zaoferował swoją pomoc. Buck był zachwycony utworem "Atomic Power". Płyta została nagrana w ciągu 5 dni.

    Po wydaniu March 16-20, 1992 Uncle Tupelo zyskał zainteresowanie wytwórni muzycznych, mimo że wyraźnie zespół odciął się od popularnego wówczas rocka alternatywnego

    Nowy kontrakt

    W 1992 Joe McEwen z wytwórni Sire Records zaczął starania o podpisanie kontraktu z Uncle Tupelo. McEwen, współpracownik takich artystów jak Dinosaur Jr i Shawn Colvin, był zainteresowany zespołem od czasu wydania demo Not Forever, Just for Now; niebawem McEwen zaoferował zespołowi podpisanie kontraktu. Menadżer grupy Tony Margherita zażądał od grupy 50 000 jako zwrot pieniędzy jakie zainwestował w kontrakt z Rockville Records, następnie zezwolił zespołowi na podpisanie 7-letniego kontraktu z Sire. Umowa zakładała nagranie dwóch albumów; wytwórnia zadeklarowała, że przeznaczy 150 000 dolarów na wydanie nowej płyty.

    Tuż przed rozpoczęciem nagrań do March 16–20, 1992, Heidorn podjął pracę w jednej z lokalnych gazet w okręgu Belleville, a także wdał się w związek partnerski z kobietą, która wówczas posiadała dwoje dzieci z poprzedniego małżeństwa. Uncle Tupelo zaplanował trasę koncertową po Europie, jednak Heidorn zdecydował zostać w Belleville wraz ze swoją partnerką, którą ostatecznie poślubił w sierpniu 1992.

    Zespół zorganizował casting na perkusistę zespołu; po wstępnej selekcji pozostało dwóch kandydatów – Bill Belzer i Ken Coomer. Pomimo tego że Farrar i Tweedy stwierdzili, że Coomer jest lepszym perkusistą, grupa nie wybrała go ze względu na jego kontrowersyjny wygląd, kolidujący z kreowanym wizerunkiem zespołu (m.in. dredy). Na miejsce Heidorna został wybrany Belzer, który został z grupą przez sześć miesięcy.

    Po zakończeniu europejskiej trasy koncertowej (Uncle Tupelo był supportem dla zespołu Sugar) na miejsce Belzera do zespołu przyjęto Coomera. John Stirratt zastąpił Briana Hennemana, który opuścił formację, by założyć The Bottle Rockets. Max Johnston, brat Michelle Shocked, dołączył do grupy jako koncertowy członek grający na mandolinie i skrzypcach. Stirratt z czasem stał się głównym basistą formacji, co pozwoliło Tweedy'emu grać w zespole na gitarze akustycznej.

    Jako pięcioosobowa grupa, Uncle Tupelo nagrał swój kolejny album w studiu Cedar Creek w Austin na początku 1993. Anodyne zawierał utwory nagrane w studiu na żywo, a także duet Farrara z Doug Sahm z zespołu Sir Douglas Quintet.

    Rozpad zespołu

    Po dołączeniu do formacji Stirratta, Coomera i Johnstona (tuż przed nagraniem Anodyne) stosunki pomiędzy Farrarem i Tweedym stawały się coraz bardziej napięte; po koncertach często dochodziło do kłótni.

    Tweedy spodziewał się, ze przyjęcie do zespołu nowych członków pozwoli mu oddziaływać w większym stopniu na muzykę grupy, jednak Farrar traktował jego zamiary z pogardą. Po latach powiedział w jednym z wywiadów, że był zmuszony odejść z zespołu po tym, jak zobaczył Tweedy'ego ciągnącego za włosy jego dziewczynę; Farrar odebrał ten incydent jako próbę gwałtu.

    Tweedy był zdziwiony i wściekły, gdy dowiedział się o odejściu Farrara z zespołu od Margherity. Następnego dnia doszło do debaty pomiędzy dwoma muzykami.

    Po rozwiązaniu

    Po zakończeniu ostatniej trasy koncertowej Tweedy przekonał swoich przyjaciół do dołączenia do jego nowej formacji. Udało mu się przekonać większość byłych członków Uncle Tupelo. W rezultacie powstał zespół Wilco, który zaczął próby tuż po rozwiązaniu Uncle Tupelo. W sierpniu 1994 zespół Tweedy'ego zaczął nagrania do swojego debiutanckiego albumu, A.M.. Farrar natomiast szukał członków do swojej nowo tworzonej grupy Son Volt. Do współpracy zaprosił Jima Boquista - multiinstrumentalistę, który wcześniej występował z Joe Henrym - supportem w ostatniej trasie Uncle Tupelo. Do zespołu dołączyli także brat Boquista - Dave - oraz Mike Heidorn. W listopadzie 1994 Son Volt rozpoczął nagrania do swojego pierwszego albumu pt. Trace.

    Wilco podpisał kontrakt z wytwórnią Reprise Records, zaś Son Volt związał się z Warner Bros. Records. Pierwszy album Son Volt utrzymany był w stylu college rock; hitem z płyty Trace był "Drown"; z kolei Wilco był zespołem bardziej komercyjnym – regularnie występował w programach telewizyjnych i dużych imprezach.

    Farrar i Tweedy w 2000 wytoczyli proces sądowy wytwórniom Rockville Records i Dutch East India Trading w sprawie zaległych należności za dochody ze sprzedaży płyt; zakończył on się wygraną muzyków – Tweedy i Farrar otrzymali zaległe honoraria, a także przejęli prawa do trzech pierwszych albumów Uncle Tupelo. Po zastrzeżeniu praw do nagrań zespół wydał w 2002 kompilację 89/93: An Anthology. W 2003 Uncle Tupelo wydali reedycje swoich trzech pierwszych albumów, które pierwotnie sprzedały się w nakładzie ponad 200 000 kopii.

    Inspiracje

    Jako The Primitives, Farrar i Tweedy czerpali inspiracje z muzyki takich zespołów jak Ramones i Sex Pistols. Z czasem obaj muzycy stali się pasjonatami muzyki country i zaczęli taką muzykę komponować (było to również spowodowane tym, ze punk rock nie był popularny w okolicach Belleville i Saint Louis). Obaj artyści posiadali rodziców słuchających country, którzy starali się przenieść pasje muzyczne na swoich synów, jednak dopiero w latach 80. Farrar i tweedy zaczęli słuchać country dla przyjemności.

    Tweedy był przede wszystkim zainspirowany zespołem Minutemen, napisał również utwór o D. Boonie, wokaliście i gitarzyście grupy, tuż po jego śmierci w wypadku samochodowym.

    Dziedzictwo

    Uncle Tupelo jest uważany za jeden z pionierów i twórców country alternatywnego, połączenia rocka alternatywnego i tradycyjnej muzyki country.

    Pierwsze trzy albumy grupy zainspirowały późniejszych przedstawicieli gatunku roots rock (Richmond Fontaine i Whiskeytown).

    Od wydanego w 1990 albumu No Depression pochodzi nazwa magazynu muzycznego skupiajacego się na muzyce country, powstałego we wrześniu 1995.

    Dyskografia

    • No Depression (21 czerwca 1990)
    • Still Feel Gone (17 września 1991)
    • March 16-20, 1992 (3 sierpnia 1992)
    • Anodyne (5 października 1993)

    Bibliografia

    • David Goodman: Modern Twang: An Alternative Country Guide and Directory. Nashville: Dowling Press, 1999. ISBN 1-8918-4703-1.
    • Greg Kot: Wilco: Learning How to Die. Nowy Jork: Broadway Books, 2004. ISBN 0-7679-1558-5.

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience

adform