If Everyone Cared

Nickelback

  • Nickelback – kanadyjska grupa muzyczna.

    Pierwszy rozgłos zespół zyskał w 2000 roku, wraz z ukazaniem się drugiej studyjnej płyty "The State", z której to pochodził pierwszy przebój grupy "Leader of Men", który odniósł spory sukces na zagranicznych listach przebojów. Dzięki temu zespół podpisał swój pierwszy poważny kontrakt płytowy z holenderską wytwórnią metalową Roadrunner Records. Światowy rozgłos grupa zyskała dzięki trzeciej płycie "Silver Side Up", wydanej we wrześniu 2001 roku. To właśnie z tej płyty pochodzi największy przebój grupy "How You Remind Me", dzięki czemu zespół zdobył dużą ilość nagród oraz rozpoczął światowe trasy koncertowe. Szacuje się, że album sprzedano w ponad 10 milionach kopii na całym świecie. Wydana w październiku 2005 roku piąta płyta "All the Right Reasons" powtórzyła sukces sprzedając się także w ponad 10-milionowym nakładzie na całym świecie.

    Szacuje się, że zespół sprzedał ponad 31 milionów płyt na całym świecie.

    Wydawcą płyt zespołu w Kanadzie jest wytwórnia EMI, natomiast w Europie Roadrunner Records. Zespół w lipcu 2008 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Live Nation, na nagranie trzech albumów. Zanim to jednak nastąpi grupa jest zobowiązana nagrać jeszcze jeden album dla wytwórni Roadrunner. W 2010 roku, grupa podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Hollywood Records.

    Historia

    Nazwa

    Nazwa "Nickelback" została wymyślona przez basistę zespołu oraz przyrodniego brata wokalisty Chada Kroegera, Mike Kroegera. W młodości pracował on w barze szybkiej obsługi Starbucks, gdzie dość często używał słów: "Here's your nickel back", które znaczą tyle co "oto pańska reszta" (gdzie "nickel" oznacza pięciocentówkę). Podczas nagrywania swego pierwszego dema "Hesher" w 1996 Mike zasugerował tę nazwę, którą reszta członków grupy zaakceptowała.

    Początki, Hesher, Curb (1995-97)

    Historia zespołu rozpoczyna się w małej kanadyjskiej miejscowości Hanna położonej 215 km na północny wschód od Calgary.

    Właściciel studia "Turtle Recording Studios", Larry Anschell poznał zespół przez ich managera Clyde'a Hilla. Był on producentem zespołu Jar w MR Management. Zespołowi spodobała się płyta wyprodukowana przez Anschella, który zaprosił grupę do swojego studia na przesłuchanie. Po przesłuchaniu grupa wraz z Anschellem podjęła wspólnie decyzję o nagraniu materiału na debiutancki album. Zespół wziął pożyczkę w wysokości 30 tysięcy dolarów. Prace nad płytą trwały od stycznia 1996 roku. Zespół część utworów nagrał w "Crosstown Studios" pod okiem producenta Jeffa Boyda (cześć tych utworów została zamieszczona na albumie "Hesher"), a część w "Turtle Recording Studios" pod okiem producenta Larry'ego Anschell'a. Sesja nagraniowa trwała 10 dni. Zespół nagrał w tym czasie 8 premierowych utworów oraz wykorzystał 4 utwory zawarte na minialbumie "Hesher" ("Where?", "Fly", "Left", "Window Shopper"). Album został wydany 3 marca 1996 roku.Dotarł on do 182. miejsca na amerykańskiej liście Billboard 200, co było dużym sukcesem w dorobku mało znanej grupy. Także w 1997 roku zespół podpisał swój pierwszy kontrakt z małą niezależną kanadyjską wytwórnią Shoreline. Do utworu "Fly" zespół nagrał także swój pierwszy teledysk, którego premiera nastąpiła 16 czerwca 1997 roku. Utwory z obu płyt były często puszczane w wielu kanadyjskich stacjach radiowych, a trasa "Curb Tour" pomogła im w promowaniu swojej muzyki w północnych Stanach. Łącznie w roku 1997 zespół zagrał 27 koncertów.

    The State, Silver Side Up (1998-02)

    Zespół przez kolejne lata intensywnie koncertował po całych Stanach promując swoją muzykę. W międzyczasie wokalista Chad Kroeger pracował jako sprzedawca powierzchni reklamowej. Nabyte doświadczenie postanowił wykorzystać w lepszej promocji zespołu.

    Album "The State" został wydany ponownie, tym razem już nakładem wytwórni. W styczniu ponownie ukazał się w Kanadzie, a 7 marca 2000 roku w Stanach.

    Zespół sesję nagraniową do trzeciego albumu rozpoczął w kwietniu w "Greenhouse Studios" w Burnaby, oraz w "London Bridge Studio" w Seattle (studiu Parashara). Grupa nad materiałem pracowała przez pięć tygodni. Producentem został Rick Parashar (znany ze współpracy z takimi grupami jak Pearl Jam, Temple of the Dog). Na album wybrano 9 premierowych utworów oraz utwór "Just Four" z płyty "Curb" nagrany w nowej wersji i zamieszczony na płycie pod zmienioną nazwą "Just For". Miksowaniem utworów zajął się Randy Staub (Metallica, U2). Połączenie Parashara i Stauba spowodowało, że brzmienie zespołu poszło w nowym kierunku – stało się silniejsze, ostrzejsze, ale jednak z łagodnymi refrenami i przemyconą między wierszami gitarową solówką. Prace nad płytą zakończyły się w czerwcu. Album "Silver Side Up" ukazał się na rynku amerykańskim 11 września 2001 roku. 24 września płyta swą premierę miała w Wielkiej Brytanii. W październiku ukazała się na terenie całej Europy. Pilotowana była przez singlowy utwór "How You Remind Me" wydany 17 lipca. Album, jak i sam singel przyniósł zespołowi dużą ilość nagród. Piosenki "Where Do I Hide", "Money Bought" czy "Hangnail" były grane już podczas trasy promującej "The State". Zespół został laureatem wielu prestiżowych nagród, m.in. Juno Awards w kategorii "Best New Group", otrzymał także statuetkę "Canadian Music Awards – The Fan Choice" przyznawaną przez publiczność. Zespół wydał jeszcze dwa single z utworami "Too Bad" oraz "Never Again". Oba single także odnosiły sukces. Pierwszy z nich poruszający w tekście emocjonalne przeżycia z dzieciństwa wokalisty docierał do 1. pozycji na liście Mainstream Rock Tracks oraz Canadian Airplay Chart. Ponadto teledysk zdobywa dwie nagrody Much Music Video Awards w kategorii "Best Video" oraz kategorii "MuchLoud Best Rock Video". Drugi singel "Never Again" docierał także do najwyższych pozycji listy Mainstream Rock Tracks oraz Canadian Airplay Chart. Tekst opowiada o przemocy w domu, znęcaniu się nad kobietami. Grupa nakręciła teledysk do utworu, jednakże jego emisja została zabroniona gdyż był "zbyt brutalny". Nakręcono drugi teledysk składający się z fragmentów koncertu odbytego 25 stycznia w Edmonton.

    Po tak dużym sukcesie, grupa postanowiła wydać reedycję albumu "Curb" który ukazał się w 1996 roku jedynie w Kanadzie. Album przechodził ponowny proces masteringu (tym razem zajmował się nim George Marino w "Sterling Sound") i został wydany 25 czerwca 2002 roku. Natomiast w lipcu 2002 roku Nickelback wygrał proces przeciwko swoim byłym managerom, dotyczący prawa własności do płyty. Grupa zarzuciła firmie Amar Canada Productions oraz Clyde'owi Hillowi, że nielegalnie posiadają kopię-matkę tego albumu.

    W tym samym roku frontman grupy Chad Kroeger nagrywał w duecie wraz z Joseyem Scottem z zespołu Saliva utwór "Hero", który trafiał na soundtrack do filmu Spider-Man. W nagraniu utworu udział brali ponadto Mike Kroeger (gitara basowa), Tyler Connolly (gitara prowadząca), Paul Iverson (gitara basowa), Matt Cameron (perkusja). Utwór okazał się przebojem zdobywając 1. miejsce na listach Canadian Hot 100, Mainstream Rock Tracks, Modern Rock Tracks oraz Billboard Hot 100. Ponadto Kroeger zaczynał udzielać się jako producent muzyczny (m.in. Default, Theory of a Deadman) i zakładał wraz z prawnikiem Jonathanem Simkinem wytwórnię płytową 604 Records, gdzie zajmował się promowaniem młodych zespołów.

    Ostatecznie album "Silver Side Up" uzyskał w Kanadzie status ośmiokrotnej platyny.

    29 października 2002 roku nakładem wytwórni The Island Def Jam Music Group na rynku ukazało się DVD "Live at Home" z zapisem koncertu w Edmonton. Na płycie znalazło się 14 utworów oraz bonusy w postaci reportaży zza kulis, fragmentów z innych koncertów, wywiadów itp. Producentami zostali Amber Cordero, Rick Parashar, Mike Sarkissian, Lewis Weinstein oraz zespół. DVD zdobywa status podwójnej platyny w Kanadzie, oraz złotej w Stanach.

    The Long Road, All the Right Reasons (2003-07)

    Rok 2003 zespół rozpoczął od krótkiej minitrasy koncertowej (3 koncerty) zainaugurowanej koncertem w Los Angeles 13 stycznia.

    Prace nad albumem trwały do sierpnia. 1 września w Niemczech ukazał się singel promujący album, na który został wybrany utwór "Someday". Dotarł on do 1 pozycji na liście Hot Adult Top 40 Tracks oraz Canadian Singles Chart. 5 września singel ukazał się w Stanach. Utwór spotkał się z krytyką ze strony dziennikarzy muzycznych oraz krytyków za zbyt duże podobieństwo do piosenki "How You Remind Me". Zarzucano grupie, że oba utwory mają taką samą strukturę muzyczną i styl.

    Od stycznia 2004 roku zespół kontynuował trasę "The Long Road Tour". Rozpoczął ją od trzeciego etapu trasy, czyli zagrania 26 koncertów w Kanadzie. 24 lutego ukazał się drugi singel z utworem "Figured You Out". Ze względu na swoją erotyczną tematykę zawartą w tekście został zakazany w Wielkiej Brytanii. Mimo to odniósł duży sukces, docierając do 1. pozycji na listach Mainstream Rock Tracks (gdzie na 1 miejscu utrzymał się aż 13 tygodni.

    Następnie grupa w maju udała się na 4 koncerty do Australii. W drugiej połowie maja zespół wrócił na koncerty do Europy. 5 czerwca grupa wystąpiła na prestiżowym koncercie Rock am Ring w Nürburgringu, obok takich zespołów jak Motörhead, Linkin Park czy Red Hot Chili Peppers. Zespół prócz własnego materiału, wykonał także cover heavymetalowej grupy Metallica "Sad But True". Z tego koncertu ukazało się nieoficjalne DVD. 15 czerwca grupa wydała w Stanach trzeci singel (w Europie ukazał się on 8 marca) z utworem "Feelin' Way Too Damn Good". Dotarł on do 2 pozycji na liście Canadian Singles Chart oraz 3 na liście Mainstream Rock Tracks. Dzień wcześniej na terenie Niemiec oraz Australii grupa w celach promocyjnych wydała singel z utworem "See You at the Show". Piosenka została użyta w 2005 roku przez Nine Network w Australii jako utwór przewodni podczas transmisji meczów Friday Night Football ligi Australian Football League.

    Następnie w czerwcu grupa powróciła do Stanów aby zagrać 37 koncertów i zakończyć oficjalnie trasę. W tym samym roku zespół został laureatem statuetki Juno Awards w kategorii "Grupa Roku", oraz ponownie została nagrodzona statuetką przyznawaną w wyniku głosowania publiczności. Poza tym zespół zdobył 6 nominacji do nagrody Radio Music Awards oraz 1 do American Music Awards. Zespół zdobył dwie statuetki Socan Awards w kategorii "International Archivement" oraz "Rock Music". Grupa ponownie otrzymała nominację do nagród Grammy. Tym razem w kategorii "Best Hard Rock Performance" (za utwór "Feelin' Way Too Damn Good"), "Best Rock Song – Songwriter" (za utwór "Someday") oraz "Best Rock Album" ("The Long Road").

    Na początku roku zespół planował rok przerwy w koncertowaniu. Jednak wokalista grupy, Chad Kroeger zaczął komponować nowy materiał i z przerwy ostatecznie zrezygnowano.

    17 stycznia 2006 roku grupa rozpoczynała trasę koncertową "All the Right Reasons Tour". Rozpoczynała się ona koncertem w Prince George. Pierwszy etap trasy trwał do 30 marca i obejmował Kanadę oraz Stany. 25 kwietnia zespół wydał singel z utworem "Savin' Me". Dotarł on do 1. pozycji na liście Canadian Airplay Chart oraz został wykorzystany na soundtracku do popularnego serialu Skazany na śmierć. Z tym utworem zespół występuje na gali rozdania Juno Awards, gdzie grupa zdobywała 2 statuetki w kategorii "Group of the Year" oraz "Rock Album of the Year" ("All the Right Reasons"). Poza tym zespół zdobywał także po 1 statuetce Socan Awards w kategorii "Song Award" ("Photograph"), BMI Pop Award ("Feelin' Way Too Damn Good"). Zespół spośród 3 nominacji do Much Music Video Awards zdobywał jedną statuetkę w kategorii "Best Rock Video" ("Photograph"). Ponadto grupa zostawała laureatem 3 statuetek Billboard Awards w kategoriach "Hot 100 Artists of the Year", "Duo/Group of the Year" oraz "Rock Almum of the Year" ("All the Right Reasons"). Grupa została także laureatem World Music Awards w kategorii "Best Rock Group".

    Rok 2007 zespół rozpoczynał od odpoczynku. Kontynuacja trasy nastąpiła dopiero 20 lutego koncertem w Tacoma. W marcu grupa wydała siódmy, a zarazem ostatni singel z płyty "Side of a Bullet". Osiągął on 7. pozycję na liście Mainstream Rock Tracks. Utwór jest hołdem złożonym przez grupę dla tragicznie zmarłego gitarzysty grupy Pantera Dimebaga Darrella postrzelonego podczas koncertu. W utworze zostało wykorzystane jego solo gitarowe, które Kroeger otrzymał od brata zmarłego muzyka, Vincenta Paula Abotta.

    Album "All the Right Reasons" okazał się dużym sukcesem, zarówno w Stanach jak i Europie. W Kanadzie album zyskał status 7-krotnej platyny.
    Ogólna sprzedaż albumu na świecie wyniosła ponad 10 milionów kopii, z czego 7 332 490 kopii sprzedano w Stanach.

    Dark Horse (2008-10)

    Zespół zrezygnował z aktywnego koncertowania na rzecz odpoczynku po wyczerpującej trasie, promującej album "All the Right Reasons". W marcu 2008 roku, zespół rozpoczął przygotowania do nagrań materiału na nowy album studyjny. Producentem został Robert Lange, znany ze współpracy z takimi wykonawcami jak AC/DC, Def Leppard czy Bryan Adams.

    Prace nad trwały ponad pół roku. Album nagrywany był w Mountain View Studios w Vancouver. Mastering powierzono ponownie Tedowi Jensenowi, natomiast miksem zajął się Randy Staub. Krążek dotarł także do wysokich pozycji w innych krajach, m.in. do 3. pozycji zestawienia "Australian Albums Chart", oraz "New Zealand Albums Chart". Płyta dotarła także do 4. pozycji na listach w Wielkiej Brytanii "UK Albums Chart" oraz w Niemczech "German Albums Chart". Zajęła 5. pozycję w Austrii oraz Szwajcarii. Dalsze pozycje zajął w Rosji, gdzie dotarł do 11. pozycji oraz w Irlandii, gdzie dotarł do 19. pozycji.

    11 października zespół wydał singel z utworem "If Today Was Your Last Day". Ukazał się on w formie singla promocyjnego. Dotarł on do 7 pozycji zestawienia Canadian Hot 100. Poza tym utwór dotarł na szczyt brytyjskiej listy UK Rock Chart.

    Zespół w 2008 roku został laureatem nagrody Western Canadian Music Awards w kategorii "International Achievement Awards". Poza tym zespół zdobył statuetkę Socan Awards za utwór "If Everyone Cared". Drugą statuetkę otrzymał Kroeger za utwór "Into the Night", nagraną w duecie z Carlosem Santaną. Materiał został zarejestrowany 8 lipca 2006 roku w ramach trasy "All the Right Reasons Tour". 15 grudnia w Stanach w formie singla promocyjnego ukazał się singel z utworem "Something in Your Mouth".Dotarł on na szczyt listy Mainstream Rock Tracks, oraz do 21 pozycji na liście Modern Rock Tracks.

    Rok 2009 zespół rozpoczął od przygotowań do trasy koncertowej. Inauguracja nastąpiła 25 lutego koncertem w Nashville. Pierwszy etap trasy trwał od 15 lutego do 26 kwietnia, i obejmował koncerty w Północnych Stanach. W międzyczasie grupa wydała singel z utworem "I'd Come for You". Ballada utrzymana w stylistyce rocka alternatywnego dotarła na szczyt listy UK Rock Chart. Na liście Canadian Hot 100 utwór uplasował się na 29 pozycji. W kwietniu zespół został laureatem 3 nagród Juno Awards. Zdobył je w kategoriach "Group of the Year", ""Album of the Year" (Dark Horse) oraz nagrodę publiczności. Poza tym Kroeger ponownie został nagrodzony za piosenkę "Into the Night". Tym razem zdobył statuetkę "BMI Pop Awards". Zespół zdobył także 2 statuetki Much Music Video Awards za utwór "Gotta Be Somebody". 1 statuetkę Word Magazine Reader's Choice zespół zdobył w kategorii "World's Best Selling Rock Artist".

    22 maja zespół zagrał 6 koncertów w Wielkiej Brytanii, w ramach drugiego etapu trasy "Dark Horse Tour". Podczas koncertu w Londynie 28 maja zespół nakręcił teledysk do singla z utworem "Burn it to the Ground". Premiera singla nastąpiła 3 dni wcześniej. Utwór dotarł do 7 pozycji w Finlandii. Piosenka najwyższą lokatę osiągnęła na liście Hot Adult Top 40 Tracks, gdzie dotarła do 5 pozycji. 16 listopada zespół wydał kolejny singel, tym razem z utworem "Shakin' Hands". Dotarł on do 11. pozycji na liście Mainstream Rock Tracks, oraz 49 Canadian Hot 100.

    Rok 2010 zespół rozpoczął od kontynuacji trasy. Zespół rozpoczął serię 10 koncertów w Europie. 28 lutego zespół wystąpił podczas ceremonii Zamknięcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Wykonał utwór "Burn it to the Ground". 23 marca grupa wydała ostatni singel. Tym razem z utworem "This Afternoon", który jest swego rodzaju kontynuacją utworu "Rockstar". Utwór zajął 5 pozycję na liście Hot Adult Top 40 Tracks. 3 kwietnia zespół rozpoczął ostatni etap trasy, który zakończył się 3 czerwca koncertem w Vancouver. Jako support podczas trasy występowali Hinder, Papa Roach, Saving Abel, Seether, Black Stone Cherry, Sick Puppies, Daughtry, Shinedown oraz Breaking Benjamin.

    W tym samym roku zespół otrzymał 2 nominację do Juno Awards oraz 1 do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance (za utwór "Burn it to the Ground"), gdzie jednak musiał uznać wyższość nad "War Machine" grupy AC/DC.

    Album "Dark Horse" odniósł duży sukces. W Kanadzie dostał status 6-krotnej platyny oraz w Szwajcarii złoto.

    Styl muzyczny i odbiór przez krytyków

    Nickelback odniósł duży sukces w ojczystej Kanadzie w drugiej połowie lat 90. oraz na początku trzeciego tysiąclecia w Europie. Szacuje się, że zespół sprzedał 31 milionów płyt, z czego 19 w Stanach Zjednoczonych. O zespole w ojczystej Kanadzie zrobiło się głośno w roku 1998, za sprawą wydania drugiej płyty pt. "The State". Dzięki takim utworom jak np. "Leader of Men", zespołem zainteresowały się duże wytwórnie, co w ostateczności zaowocowało podpisaniem kontraktu z wytwórnią Roadrunner. Album sprzedał się w ponad milionowym nakładzie. Prawdziwy sukces przyszedł wraz z albumem "Silver Side Up" w roku 2001. Album osiągnął bardzo duży sukces, sprzedając się w ponad 10 milionach kopii na całym świecie oraz zdobywając statusy złotych, a także platynowych płyt. Zespół jest także laureatem wielu prestiżowych nagród przemysłu fonograficznego, m.in. Juno Awards, American Music Awards, Billboard Music Awards czy MuchMusic Video Awards. Grupa zdobyła także 12 nominacji do nagrody Grammy. Muzyka zespołu często jest także wykorzystywana przez World Wrestling Entertainment (WWE). Utwory grupy nierzadko goszczą na ścieżkach dźwiękowych do filmów i seriali telewizyjnych.

    Mimo, iż grupa odniosła bardzo duży sukces komercyjny, jest często krytykowana przez popularne serwisy muzyczne takie jak Allmusic Zespół często jest krytykowany za brak oryginalności. W 2001 roku magazyn Rolling Stone skrytykował styl zespołu mówiąc: "Jeśli szukasz oryginalności, możesz nie brać przykładu z Nickelback". W roku 2003 przy okazji wydania "The Long Road", Rolling Stone napisał: "Był rzetelny i spójny w wyobraźni".

    W 2005 roku przy okazji wydania "All the Right Reasons" dziennikarz portalu Allmusic, Stephen Thomas Erlewine zauważa, że na tym albumie zespół przechodzi z charakterystycznego, brudnego grunge'owego brzmienia do bardziej czystego rocka, skierowanego w nieco mocniejszą stronę. Zauważa także, że wokalista grupy Chad Kroeger pisze nieco bardziej osobiste teksty, co słychać w singlowym utworze "Photograph", czy chociażby żal wyrażony w utworze "Side of a Bullet" z powodu śmierci Darrella. Portal zauważa także wykorzystanie przez zespół instrumentów klawiszowych oraz skrzypiec w niektórych utworach, przez co album jest o wiele bardziej zróżnicowany. Mimo to portal krytycznie odnosi się do nowej płyty zespołu, twierdząc, że zespół pozostaje bez zmian.

    Ze względu na wpływy takich grup muzycznych jak Alice in Chains, Soundgarden czy Pearl Jam, muzyka grupy często postrzegana jest i określana jako post grunge. Serwis Allmusic jako zespoły grające podobnie jak Nickelback wymienia takich wykonawców jak 3 Doors Down, Korn, Daughtry, Seether, Puddle of Mudd czy Limp Bizkit

    Skład zespołu

    Instrumentarium

    Wokalista grupy Chad Kroeger gra na gitarach marki Paul Reed Smith. Poza tym korzysta z siedmiostrunowej gitary Epiphone (budowanej na bazie Gibsona), oraz Gibsona Les Paula Silverburst. Gra także na gitarze akustycznej Tacoma oraz Yamaha CJX32. Używa wzmacniaczy Mesa – BoogieTriple Rectifier Heads oraz Mesa 4x12 Recto Standard Cabs. Korzysta z efektu gitarowego Roger Mayer Vision Wah oraz Boss Tremolo Tr2, oraz kostki gitarowej Dunlop Tortex 0.6.

    Gitarzysta Ryan Peake najczęściej używa gitar marki Gibson (Gibson Les Paul, Gibson Explorer, Gibson Flying V). Używa także zmodyfikowanej szklanej gitary Lucite Gibson, kształtem podobnej do Flying V. We wczesnej karierze Peake przeważnie używał zmodyfikowanego Fendera Telecaster. Wymienił przetworniki Telecaster na EMG Humbuckers. Korzysta także z gitar akustycznych marki Morgan oraz Gibson. Poza tym używa wzmacniaczy oraz kolumn firmy Mesa Boogie Rectifiers oraz JCM Slash 2555 Jubilee Signature Amplifier.

    Basista Mike Kroeger gra na gitarach basowych firmy Warwick, Fender Precision Bass, Fender Jaguar Bass, MusicMan StingRay, Fender Jazz Bass oraz własnym sygnowanym modelu Spector MK5 Signature. Korzysta ze wzmacniaczy firmy Samson Power Amp oraz Mesa Boogie M-2000 Bass Head.

    Perkusista Daniel Adair korzysta z zestawu perkusyjnego firmy DW, zaopatrzonego w talerze kanadyjskiego producenta Sabian, pałeczki Regal Tip Daniel Adair Signature Series, oraz naciągi firmy Remo. W skład zestawu wchodzą pedały DW 5000 Turbo Double Kick Pedal, tom-tomy 10x8 oraz 12x9 cali, floor tom 16x14 cali, bass drums 22x18 cali, werbel 14x6 cala oraz 12x5.

    Covery

    W repertuarze grupy znajduje się kilkanaście własnych interpretacji utworów zespołów oraz wykonawców, którzy inspirowali zespół w początkowej fazie istnienia, a także w obecnym czasie. Jednym z pierwszych coverów przygotowanych przez zespół, był utwór grupy Pearl Jam pt. "Even Flow", pochodzący z albumu "Ten" z 1991 roku. Zespół ten utwór grywał na koncertach w latach 1996-1997. Poza tym zespół w początkowej fazie swojego istnienia chętnie sięgał także po covery takich wykonawców jak Soundgarden, Alice in Chains, Red Hot Chilli Peppers czy Soul Coughing.

    W roku 1998 za sprawą trasy koncertowej promującej album "The State" zespół włączył do swojego repertuaru takie covery jak "Blown Wide Open" grupy Big Wreck, "People of the Sun" grupy Rage Against the Machine czy "Super Bon Bon" zespołu Soul Coughing. Ten ostatni utwór na koncertach śpiewał gitarzysta grupy Ryan Peake.

    W roku 2002 za sprawą światowej trasy "Silver Side Up Tour" zespół do swego repertuaru włączył takie utwory jak chociażby "It Ain't Like That" zespołu Alice in Chains (koncertowa wersja tej piosenki wykonana w duecie z Jerrym Cantrellem znajduje się na DVD "Live at Home"), "Would?", "Rooster" (też Alice in Chains), "Mistake" grupy Big Wreck (ten utwór zespół wykonywał w wersji akustycznej, jej zapis można znaleźć na płycie "Live at Home"), "The Four Horsemen" grupy Metallica (zespół odgrywał jedynie krótki fragment piosenki składający się z jednej zwrotki oraz refrenu) oraz utwór "Love Will Keep Us Together" z repertuaru Captain'n'Teneal (ten utwór grupa nagrała w 2001 roku dla "Breakfast Show Musical Challenge" pod okiem Andrew Denton'a dla australijskich rozgłośni radiowych).

    W roku 2003 oraz 2004 zespół podczas trasy "The Long Road Tour" w swoim repertuarze posiadał interpretacje coverów następujących wykonawców: "Relax Don't Go It" grupy Frankie Goes to Hollywood, ponownie "Super Bon Bon" grupy Soul Coughing, kolejny raz "The Four Horsemen" grupy Metallica, "Sad but True", także z repertuary amerykańskiej grupy heavymetalowej (na koncertach zespół wykonywał jedynie pierwszą zwrotkę oraz refren utworu, jego zapis można znaleźć na DVD "Rock am Ring z 2004 roku), "Saturday Night's Alright (for Fighting)" z repertuaru piosenkarza Eltona Johna, oraz "The Ghost of Tom Joad" Bruce'a Springsteena.

    Podczas trasy "All the Right Reasons Tour" w 2006 oraz 2007 roku zespół wykonywał: "Seek & Destroy" Metalliki (grupa odgrywała jedynie rozpoczynający utwór riff), ponownie "Saturday Night's Alright (for Fighting)" z repertuaru Johna (ze śpiewem Ryana Peake), "We Will Rock You" grupy Queen (nowa wersja coveru znalazła się na albumie studyjnym grupy Nickelback pt. "All the Right Reasons" w 2005 roku, oraz otwierała koncerty w 2005 i 2006 roku), ponownie "Super Bon Bon" grupy Soul Coughing, oraz "Mistake" (grany już wcześniej) grupy Big Wreck.

    Na trasie "Dark Horse Tour" w 2009 oraz 2010 roku zespół zaprezentował dużą ilość nowych coverów w swoim repertuarze. Znalazły się wśród nich: "Hey Man, Nice Shot" grupy Filter (podczas koncertów zespół wykonywał ten utwór z wokalistą grupy Seether, Shaunem Morganem, który śpiewał), "Highway to Hell" z repertuaru AC/DC (w utworze tym śpiewali Chris Robertson z grupy Black Stone Cherry oraz Jacoby Shaddix, lider grupy Papa Roach), "Friends in Low Places" z repertuaru muzyka Gartha Brooksa (sam wokalista kilkakrotnie wystąpił z zespołem śpiewając ten utwór), "Sad but True" Metalliki (tym razem jedynie sam riff, bez wokalu), "Use Somebody" grupy Kings of Leon (na koncertch utwór śpiewał Ryan Peake), "Tequila Makes Her Clothes Fall Off" z repertuaru Joego Nicholsa, "Dude (Looks Like a Lady)" z repertuaru Aerosmith (zespół krótko jammował ten utwór), "Patience" grupy Guns N' Roses (wykonywany w krótkim fragmencie w wersji akustycznej), "Don't Stop Believing" grupy Journey (także wykonywany akustycznie i w krótkim fragmencie), "Wanted Dead or Alive" z repertuaru Bon Jovi oraz ponownie "The Four Horsemen" zespołu Metallica.

    • Utwory:

    Utwory ze ścieżek dźwiękowych

    Nagrody

    American Music Awards:

    • 2006: Favorite Pop/Rock Album – "All the Right Reasons"
    • 2007: Favorite Pop/Rock Band/Duo/Group – Nickelback

    Billboard Music Awards:

    • 2002: Hot 100 Single of the Year
    • 2002: Hot 100 Airplay Single of the Year
    • 2002: Top 40 Track of the Year
    • 2002: Hot 100 Single of the Year by Duo/Group
    • 2006: Duo/Group of the Year – Nickelback
    • 2006: Hot 100 Artist Duo/Group of the Year – Nickelback
    • 2006: Rock Album of the Year – "All the Right Reasons"

    Juno Awards:

    • 2001: Best New Group – Nickelback
    • 2002: Best Rock Album – "Silver Side Up"
    • 2002: Best Single – "How You Remind Me"
    • 2002: Best Group – Nickelback
    • 2003: Songwriter of the Year – "Spiderman Soundtrack"/"Silver Side Up"
    • 2004: Group of the Year – Nickelback
    • 2004: Juno Fan Choice Award – Nickelback
    • 2006: Rock Album of the Year – "All the Right Reasons"
    • 2006: Group of the Year – Nickelback
    • 2008: Album of the Year – "Dark Horse"
    • 2009: Group of the Year – Nickelback
    • 2009: Juno Fan Choice Award – Nickelback

    MuchMusic Video Awards:

    • 2002: Best Video – "Too Bad"
    • 2002: MuchLoud Best Rock Video – "Too Bad"
    • 2006: MuchLoud Best Rock Video – "Photograph"
    • 2007: MuchMoreMusic Award – "Far Away"
    • 2009: Video of the Year – "Gotta Be Somebody"
    • 2009: Post Production of the Year – "Gotta Be Somebody"
    • 2009: MuchLOUD Rock Video of the Year – "Gotta Be Somebody"

    Socan Awards:

    • 2002: Rock Music – "Nickelback"
    • 2004: International Archivement
    • 2004: Rock Music: – "Nickelback"
    • 2005: International Archivement – "Figured You Out", "Someday"
    • 2006: Song Award: "Photograph"
    • 2007: Rock Music Award: "Savin' Me"
    • 2007: Socan Saluts: "Photograph", "Savin' Me"
    • 2008: Song Award: "Rockstar", "If Everyone Cared"

    People's Choice Award:

    • 2007: Favorite Group – Nickelback

    World Music Awards:

    • 2006: World's Best Selling Rock Artist – Nickelback

    Record of the Year Award:

    • 2008: Record of the Year – "Rockstar"

    Word Magazine Reader's Choice:

    • 2009: World's Worst Band – Nickelback

    Choice Music Awards:

    • 2000: Favourite Heavy Metal – Nickelback

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience

adform