Jimi Hendrix

  • Jimi Hendrix, właśc. James Marshall Hendrix (ur. 27 listopada 1942 w Seattle w stanie Waszyngton w USA, zm. 18 września 1970 w Londynie) – amerykański gitarzysta, wokalista, kompozytor, autor tekstów.

    Jest powszechnie uważany za najwybitniejszego i najbardziej wpływowego gitarzystę rockowego w historii i festiwalu na wyspie Wight (1970). Zmarł nagle dwa miesiące przed swoimi 28 urodzinami. Zgon był spowodowany zachłyśnięciem się wymiocinami i zatruciem barbituranami.

    Wydał trzy albumy studyjne Are You Experienced, Axis: Bold as Love, Electric Ladyland i jeden koncertowy Band of Gypsys. Płyta Are You Experienced była, podobnie jak Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band zespołu The Beatles, jedną z pierwszych i najważniejszych płyt koncepcyjnych w historii.

    Dzieciństwo

    Jimi Hendrix urodził się o godzinie 10:15, 27 listopada 1942 roku, w King County Hospital w Seattle w stanie Waszyngton. Matka zostawiła go pod opieką przyjaciół z Berkeley w Kalifornii, jednak odwiedzała syna, a czasem zabierała na kilka dni.

    Rodzice Jimiego pobrali się na 3 dni przed wyjazdem na pobór jego ojca. Po zwolnieniu z wojska James Allen Ross „Al” Hendrix (1919–2002) przejął opiekę nad synem, któremu zmienił imiona na James Marshall – na cześć swego zmarłego brata Leona Marshalla Hendrixa.

    Pierwsze występy

    Pierwszym instrumentem muzyka była harmonijka ustna, którą dostał w 1947 roku.

    Latem 1959 roku dostał od ojca pierwszą elektryczną gitarę Supro Ozark 1560S (w kolorze białym).

    Grał w wielu miejscowych zespołach, czasami dając występy poza stanem Waszyngton i co najmniej jeden raz za granicą – w Vancouver. Był szczególnie zainteresowany Elvisem Presleyem, którego zobaczył na koncercie w Seattle w 1957 roku.

    Hendrix ukończył szkołę średnią, jednak nie zdołał ukończyć Garfield High School (wyrzucono go w 1959), a w latach 90. XX w. jego popiersie umieszczono w szkolnej bibliotece.

    Służba wojskowa

    Hendrix miał problemy z prawem, dwukrotnie został ukarany za kradzież samochodu.

    Początki kariery

    Chitlin' Circuit

    Po zwolnieniu z armii Hendrix i poznany w wojsku przyjaciel Billy Cox przenieśli się w pobliże Clarksville w stanie Tennessee, gdzie założyli zespół The King Kasuals. Wiosną 1964 roku w Atlancie Hendrix (występujący jako Maurice James) został zatrudniony przez Little Richarda, miał nagrywać i występować z zespołem The Royal Company.

    Brał udział w nagrywaniu singla ''I Don’t Know What You’ve Got, But It’s Got Me” wydanego przez Vee Jay Records, wystąpił też pierwszy raz w TV na kanale piątym. Hendrix był w trasie z Joeyem Dee and The Starliters, zanim powrócił do The Squires w Nowym Jorku.

    Greenwich Village

    15 października 1965 podpisał trzyletni kontrakt z producentem Edem Chalpinem otrzymując 1 dolara i 1% zysków z nagrań stworzonych z Curtisem Knightem.

    W 1966 roku uczestniczył w sesjach z Kingiem Curtisem, Rayem Sharpe, Lonniem Youngbloodem, The Icemen, Jimmym Normanem i Billym Lamontem.

    Na początku 1966 roku w „Cheetah Club” Linda Keith, dziewczyna Keitha Richardsa zaprzyjaźniona z Hendrixem, poleciła go menedżerowi The Rolling Stones Andrew Loog Oldhamowi a później producentowi Seymourowi Steinowi.

    The Jimi Hendrix Experience

    Po dotarciu do Londynu Chas Chandler przedstawił Hendrixa Pete’owi Townshendowi i Ericowi Claptonowi, z którymi ten szybko się zaprzyjaźnił.

    Gitarzysta mieszkał początkowo z Chasem Chandlerem w Hyde Park Towers, a następnie w mieszkaniu, które należało wcześniej do The Beatles – przy Montague Square 34.

    Następnie grupa wróciła do Londynu, gdzie występowała między innymi w takich klubach jak: „Marquee”, „Scotch of St. James”, „Blaises”, „Bag O’Nails”, „Cromwellian”, a także w prestiżowych programach brytyjskiej TV „Ready, Steady, Go” i „Top of the Pops”, gdzie po raz pierwszy pojawiła się w grudniu 1966, wykonując „Hey Joe”.

    Are You Experienced

    W 1967 roku zespół dawał koncerty w Anglii, nagrywając jednocześnie swoją debiutancką płytę Are You Experienced, nad którą pracował w kilku studiach takich jak DeLane Lea Studios, CBS, a także później, w Olympic Studios. To właśnie od sesji w studiach Olympic rozpoczęła się długotrwała współpraca (do śmierci artysty) z inżynierem dźwięku Eddiem Kramerem. Are You Experienced został wydany w dwóch wersjach, brytyjskiej (rozpowszechnianej w Europie), która ukazała się 12 maja 1967 i była dystrybuowana przez Track Records i amerykańskiej, wydanej 1 września 1967 przez Reprise Records.

    Wersja brytyjska zaczyna się od „Foxy Lady”, a amerykańska od „Purple Haze”. Amerykańskie wydanie nie zawiera kompozycji „Red House”, „Can You See Me”, „Remember”, w zamian za to oferuje wspomniane „Purple Haze”, a także „Hey Joe” i „The Wind Cries Mary”. Inne były nawet okładki, tę amerykańską zaprojektował Karl Ferris (zdjęcie zostało wykonane w Kew Gardens).

    4 czerwca w londyńskim teatrze Saville Experience dał swój ostatni występ w Anglii przed amerykańskim debiutem. Koncert był przedsięwzięciem zorganizowanym przez Briana Epsteina, menedżera The Beatles. Wśród publiczności byli Paul McCartney, George Harrison, Eric Clapton, Jack Bruce, Spencer Davis i Lulu. Swój występ rozpoczęli od utworu The Beatles „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”, pochodzącego z albumu o tym samym tytule, wydanego 1 czerwca.

    Festiwal w Monterey

    Chociaż zespół cieszył się popularnością w Europie, był zupełnie anonimowy w USA.

    Axis: Bold as Love

    Wydana w Wielkiej Brytanii 1 grudnia 1967 a w USA 15 stycznia 1968 płyta Axis: Bold as Love została nagrana w studiach Olympic. Jest to pierwszy album Hendrixa, który został stworzony przy użyciu gitary nastrojonej o pół tonu niżej i wykorzystaniu pedału wah-wah, przy nagrywaniu utworu „Bold as Love” inżynierowie dźwięku Eddie Kramer i George Chkiantz wykorzystali efekt przejścia (phasing effect), aby odtworzyć dźwięk jaki gitarzysta usłyszał we śnie.

    Do końca 1967 zespół występował w Anglii, wziął też udział w tournée po Szwecji. Podczas pobytu w Skandynawii Hendrix spotkał Bo Ingvara Hanssona i Jana Hugona Carlssona znanych jako duet Hansson & Carlsson, zaowocowało to włączeniem ich kompozycji, utworu „Tax Free”, do repertuaru scenicznego Hendrixa.

    W marcu Hendrix jamował w klubie Steve’a Paula „The Scene” wraz z Jimem Morrisonem, Buddym Milesem i Johnnym Winterem, ukazało się wiele bootlegów zawierających ten występ. 19 kwietnia Track Records wydał w Wielkiej Brytanii Smash Hits. 6 lipca wystąpił na festiwalu w Woburn, był to jego jedyny koncert w Anglii w 1968 roku oprócz czerwcowego występu w telewizyjnym programie „It Must Be Dusty!”. Festiwal zgromadził 14-tysięczną widownię.

    Electric Ladyland

    16 września w USA i 25 października w Wielkiej Brytanii wydano podwójny album Electric Ladyland, nagrywany w studiach Olympic w Londynie i Record Plant w Nowym Jorku, trzeci i ostatni w historii zespołu. W nagrywaniu płyty wspierało Hendrixa wielu zaproszonych muzyków, m.in.: Buddy Miles, Steve Winwood, Jack Casady, Dave Mason czy Chris Wood.

    Mitch Mitchell powiedział później, że Chas chętnie powoływał się na przykład „The House of the Rising Sun” – utworu, który został nagrany za pierwszym podejściem, kosztem 10 dolarów, a sprzedał się w milionach egzemplarzy. Hendrix natomiast uparcie cyzelował każdy dźwięk i eksperymentował z brzmieniem uzyskiwanym w studiu.

    W trakcie pracy relacje pomiędzy gitarzystą a basistą The Experience uległy znacznemu pogorszeniu. Doszło nawet do sytuacji, w której Redding wyszedł ze studia w trakcie pracy nad utworem „All Along the Watchtower”, zmuszając tym samym Hendrixa do nagrania partii basowych. 10, 11, 12 października zespół Hendrixa występował w Winterland w San Francisco, dając dwa koncerty dziennie.

    Rozpad The Experience

    Po roku spędzonym w Stanach Hendrix wrócił do Anglii i wraz ze swoją dziewczyną Kathy Etchingham wynajął mieszkanie przy Brook Street w zachodnim Londynie.

    W styczniu koncertował w Skandynawii i Niemczech. 9 stycznia dwukrotnie w Konserthuset w Sztokholmie, pierwszy występ zadedykował Szwedce Ewie Sundqvist.

    29 czerwca 1969 na Mile High Stadium w Denver The Experience dał swój ostatni występ w oryginalnym składzie: Hendrix, Redding, Mitchell. Podczas wykonywania utworu „Voodoo Child (Slight Return)” publiczność próbowała wtargnąć na scenę, policja użyła gazu łzawiącego mimo wiatru wiejącego w stronę muzyków, grupa zmuszona była przerwać koncert. Po występie w Denver basista grupy Noel Redding ze względu na brak porozumienia z Hendrixem i jego wywiad, w którym stwierdził, że chce rozszerzyć Experience o nowych muzyków (nie konsultował tego z Reddingiem).

    Po rozpadzie grupy Hendrix wystąpił sam w „Dick Cavett Show” 7 lipca 1969, zagrał „Hear My Train a Comin'” razem z orkiestrą występującą w programie.

    Festiwal Woodstock

    Na początku lipca gitarzysta przeniósł się do Shokan spokojnej wioski w pobliżu Nowego Jorku, gdzie mógł wypoczywać i doskonalić swój muzyczny repertuar.

    Wkrótce po zakończeniu koncertu zespół dał jeszcze dwa występy: 5 września w Harlemie i 10 września na otwarciu nowojorskiego klubu Salvation.

    Band of Gypsys

    W październiku 1969 Jimi Hendrix, Billy Cox i Buddy Miles założyli Band of Gypsys, który po zagraniu dwóch koncertów 31 grudnia 1969. Ostatecznie Redding nie wrócił do grupy ze względu na sprzeciw Hendrixa, zastąpił go Billy Cox.

    Band of Gypsys ukazał się w 25 marca w USA i 12 czerwca w Wielkiej Brytanii, był drugim najlepiej sprzedającym się albumem po Are You Experienced, utrzymywał się przez 61 tygodni na liście Billboard’s US Top 200.

    W 1999 wydano płytę Live at the Fillmore East zawierającą niektóre utwory z występów 31 grudnia 1969/1 stycznia 1970, a w 2002 The Baggy's Rehearsal Sessions zawierającą nagrania studyjne zarejestrowane podczas sesji w studiach Baggy’s z 18 i 19 grudnia 1969 roku. Koncerty w Fillmore East i Madison Square Garden były jedynymi występami grupy. Podczas gry w Band of Gypsys Hendrix używał oprócz pedałów wah-wah i fuzz-face, wykorzystywanych już w Experience, także univibe używanego na Woodstock oraz octavii.

    Reaktywacja The Experience

    25 kwietnia 1970 roku koncertem w Los Angeles Forum reaktywowane The Jimi Hendrix Experience w składzie: Jimi Hendrix, Mitch Mitchell, Billy Cox, rozpoczęło amerykańskie tournée, często określane mianem „The Cry of Love Tour”. Hendrix zgodził się wziąć w nim udział pod warunkiem zmiany jego harmonogramu. Różnił się on znacznie od poprzednich, głównie tym, iż występy zaplanowano na weekendy, dzięki czemu w pozostałe dni Hendrix mógł pracować w studiu. 1 sierpnia 1970 występem w Honolulu na Hawajach trasa koncertowa została zakończona. Był to zarazem ostatni w życiu artysty koncert w ojczyźnie.

    Electric Lady Studios

    W wolnych dniach pomiędzy koncertami Hendrix pracował w studiu nad swoim nowym albumem First Rays of the New Rising Sun, na początku 1970 roku głównie w Record Plant. 15 czerwca otwarto nieoficjalnie jego własne studio Electric Lady, pomysł jego budowy pojawił się i został wdrożony do realizacji już w 1969. Wcześniej Hendrix nagrywał w różnych studiach, głównie w Olympic Studios w Londynie i Record Plant w Nowym Jorku. Własne studio miało być w dłuższej perspektywie tańsze od wynajmowanego. Miejscem, gdzie mógłby czuć się swobodnie, jego drugim domem, dlatego projekt, którego realizacji podjął się architekt i akustyk John Storyk, powstał na podstawie osobistych wskazówek muzyka.

    Europejskie tournée

    Po raz kolejny zespół przyjechał do Europy. W środku nocy z 30 na 31 sierpnia wystąpił na wyspie Wight, na zakończenie Isle of Wight Festival, który zgromadził 600 tys. publiczność. Był to jeden z najbardziej znanych koncertów Hendrixa.

    Tuż przed wyjściem na scenę poprosił Gerry’ego Stickellsa – menedżera trasy zespołu – o zanucenie hymnu Wielkiej Brytanii – moment ten zarejestrowany został na filmie dokumentującym występ. Chwilę później rozpoczął koncert własną wersją „God Save the Queen”. Ponad dwugodzinny występ zakończył jedną ze swych najnowszych kompozycji, utworem „In from the Storm. Kilka godzin później – 31 sierpnia wystąpił w Sztokholmie.

    2 września w Aarhus zagrał tylko trzy utwory po czym zakończył występ. 4 września wystąpił w Berlinie, gitarzysta Robin Trower nazwał ten koncert „najwspanialszą rzeczą jaką kiedykolwiek widział”.

    „Isle of Fehmarn Love & Peace Festival” był ostatnim koncertem. Pierwotnie zaplanowany na 5 września został przełożony na następny dzień ze względu na gwałtowną ulewę. Hendrix był najlepiej opłacanym artystą, za występ otrzymał 75 tys. marek niemieckich”.

    Wśród publiczności szacowanej na 30 tys. osób znajdowali się między innymi członkowie rywalizujących ze sobą niemieckich gangów motocyklowych.

    18.09.1970 dzień śmierci

    W nocy 17 września dziewczyna Hendrixa Monika Dannemann zawiozła muzyka do mieszkania jakichś ludzi w pobliżu Marble Arch (nie powiedział, z kim ma zamiar się spotkać, być może z Devon Wilson, która była w tym czasie w Londynie). Odebrała go godzinę później, a następnie razem wrócili do hotelu Samarkand. Hendrix napisał tam poemat „The Story of Life”, potem pił czerwone wino, wziął 9 tabletek nasennych Vesperax (zazwyczaj brał dwie) i poszedł spać. Kilka godzin później, gdy Dannemann obudziła się, Hendrix był nieprzytomny, wymiotował i dusił się – próbowała go ocucić, ale nie dała rady. W końcu wezwała karetkę.

    Nieprawdziwym jest stwierdzenie, iż umarł z powodu przedawkowania narkotyków – zgon nastąpił w wyniku komplikacji po zażyciu środków nasennych. Oficjalnie przyjmuje się, że śmierć Jimiego Hendrixa była nieszczęśliwym wypadkiem, jednak nigdy nie udało się w 100% wykluczyć morderstwa lub samobójstwa.

    Niewyjaśnione kwestie

    W lutym 1971 roku Devon Wilson w niewyjaśnionych okolicznościach wypadła przez okno nowojorskiego Hotelu Chelsea. 5 marca 1973 roku w katastrofie lotniczej zginął Michael Jeffery - wiele osób w tym Noel Redding uważa, że Jeffery, który regularnie spóźniał się na samoloty, wykorzystał okazję, aby symulować własną śmierć i uciec z pieniędzmi grupy. Monika Dannemann popełniła samobójstwo 5 kwietnia 1996 roku.

    Pośmiertne kompilacje

    Po śmierci Hendrixa sprzedaż płyt w czwartym kwartale wzrosła o 450% w porównaniu z trzecim kwartałem 1970 roku.

    Experience Hendrix L.L.C.

    W 1995 roku w wyniku długoletnich procesów sądowych ojciec artysty Al Hendrix otrzymał prawa do zarządzania muzyką syna, a po jego śmierci w 2002 roku przejęła je Janie Hendrix (przyrodnia siostra gitarzysty).

    Legenda

    Miejsce pochówku

    Mówił wielokrotnie, że chciałby być pochowany w Anglii, jednak po jego śmierci Al Hendrix sprowadził ciało syna do Stanów.

    Pomnik składa się z granitowej kopuły wspieranej przez trzy filary, na każdym widnieje u podstawy autograf artysty, z boku znajduje się zegar słoneczny z mosiężnym gnomonem, całość otoczona jest przez 54 działki należące do rodziny. Prace nie zostały jeszcze zakończone, brak też statuy z brązu przedstawiającej Jimiego Hendrixa, która – jak ogłoszono – powstaje we Włoszech.

    The Jimi Hendrix Foundation

    W 1988 roku Al Hendrix założył fundację imienia swojego syna która wykorzystuje wizerunek artysty w celu przyciągnięcia kapitału aby realizować cele statutowe, do których należą: programy związane ze sztuką i muzyką oraz ochrona zdrowia i edukacja.

    Wyróżnienia muzyczne

    Hendrix zdobył za życia wiele nagród i wyróżnień, jednak dużo częściej był nagradzany pośmiertnie. Poniższa lista jest tylko ich wybiórczym wykazem ze względu na trudności przy ich należytym udokumentowaniu.

    • W 1967 został wybrany muzykiem roku na świecie („World’s Top Musician”) przez czytelników magazynu „Melody Maker”[100].
    • W 1992 roku został uhonorowany nagrodą Grammy Lifetime Achievement Award[101].
    • W 1992 jego zespół The Jimi Hendrix Experience został wprowadzony do US Rock and Roll Hall of Fame[102].
    • W 1994 roku poświęcono mu gwiazdę w hollywoodzkiej alei sław (6627 Hollywood Blvd.)[103].
    • W 2000 roku DVD „Live at the Fillmore East” zdobyło nagrodę Grammy w kategorii „Best Music Video, Long Form”[104].
    • Utwór „All Along the Watchtower” w jego wykonaniu został wybrany najlepszym coverem wszech czasów przez „The Daily Telegraph”[105].
    • W 2005 roku amerykańska wersja jego debiutanckiego albumu Are You Experienced? została wprowadzona do „Amerykańskiego Narodowego Rejestru Nagrań” (United States National Recording Registry)[106].
    • W 2005 został wprowadzony do UK Music Hall of Fame[107].
    • Zajął 3 miejsce na liście największych rockowych legend wszech czasów opublikowanej na łamach „Herald Sun”[108].
    • W kwietniu 2007 magazyn „Guitar Techniques” umieścił go na okładce czasopisma z dopiskiem „How to sound like the greatest guitarist of all time” („Jak brzmieć jak najlepszy gitarzysta w historii”)[109].
    • 5 listopada 2007 poświęcono mu miejsce w alei sław w Nashville[110].
    • W sierpniu 2009 magazyn „Time” umieścił go na 1 miejscu listy 10 najwybitniejszych gitarzystów grających na gitarze elektrycznej[111].
    • W listopadzie 2009 roku utwór „Voodoo Child (Slight Return)” został wybrany na najlepszy gitarowy riff w historii przez czytelników portalu Music Radar[112].

    Wyróżnienia przyznane przez magazyn „Rolling Stone”:

    • W 1992, 2003 i 2011 zajął 1 miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów[113][19]
    • W 2003 albumy Are You Experienced?, Axis: Bold as Love i Electric Ladyland zajęły kolejno 15[114], 82[115] i 54[116] miejsce na liście 500 albumów wszech czasów.
    • W 2004 zajął 6 miejsce na liście najwybitniejszych muzyków wszech czasów[117].
    • W 2004 utwory „Purple Haze”, „Voodoo Child (Slight Return)” i „Machine Gun” zajęły kolejno 2, 12 i 49 miejsce na liście 100 najlepszych utworów gitarowych wszech czasów[118].
    • W 2004 utwory „Purple Haze”, „All Along the Watchtower”, „Voodoo Child (Slight Return)”, „Foxy Lady”, „Hey Joe”, „Little Wing” i „The Wind Cries Mary” zajęły kolejno 17, 48, 101, 152, 198, 357 i 370 miejsce na liście 500 najlepszych utworów wszech czasów[119].
    • Zespół The Jimi Hendrix Experience został wybrany najlepszym trio rockowym wszech czasów[120].

    Wyróżnienia przyznane przez magazyn „Q”:

    • W 2005 „Purple Haze” zostało wybrane najlepszym utworem gitarowym w historii[121].
    • Albumy Electric Ladyland i Are You Experienced? zajęły kolejno 1 i 16 miejsce na liście 40 najlepszych psychodelicznych albumów wszech czasów[122].
    • Album Are You Experienced? zajął 8 miejsce na liście 20 albumów które zmieniły świat, wydanych w latach 1954–1969[123].
    • W 2006 utwory „All Along the Watchtower” i „Voodoo Child (Slight Return)” zajęły kolejno 41 i 85 miejsce na liście 100 najlepszych utworów wszech czasów[123].
    • W 2007 „Little Wing” zajęło 3 miejsce na liście 20 najlepszych utworów gitarowych[123].

    Wyróżnienia przyznane przez magazyn „Guitar World”:

    • W zestawieniu 100 najlepszych gitarowych solówek znalazło się jego 6 utworów: All Along the Watchtower (5), Voodoo Child (Slight Return) (11), Little Wing (18), Machine Gun (32), Star Spangled Banner (52), Purple Haze (70)[124].
    • W 2004 znalazł się na 12 miejscu w zestawieniu 100 największych gitarzystów heavymetalowych w historii[125].

    Wyróżnienia przyznane przez magazyn „Total Guitar”:

    • W sierpniu 2002 znalazł się na 1 miejscu listy 100 największych gitarzystów w historii[57].
    • W kwietniu 2007 roku jego 4 utwory znalazły się na liście 100 najlepszych riffów w historii: „Purple Haze” (20), „Voodoo Child (Slight Return)” (27), „Little Wing” (60), „Foxy Lady” (87)[109].

    Wyróżnienia przyznane przez magazyn „Mojo”:

    • W 1996 zajął 1 miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów[126].
    • W 2003 Are You Experienced? uznano za najlepszy gitarowy album w historii[127].

    Wyróżnienia przyznane przez „VH1”:

    • Zajął 3 miejsce na liście najlepszych artystów hardrockowych[128].

    Pomniki

    • We wrześniu 1997 roku w jego dawnym miejscu zamieszkania przy Brook Street w Londynie została zainstalowana pamiątkowa tablica[129].
    • W jego rodzinnym mieście Seattle nazwano jego imieniem park[130], postawiono pomnik z brązu przedstawiający artystę[131] i ufundowano pamiątkową tablicę[132].
    • Jedna z figur woskowych Madame Tussauds przedstawia Hendrixa[133].
    • W bibliotece Garfield High School w Seattle – w szkole, do której uczęszczał – znajduje się popiersie muzyka wykonane z brązu[134].
    • W Evreux, miejscu debiutu The Experience znajduje się pamiątkowa tablica[135].
    • Na wyspie Fehmarn znajduje się pomnik upamiętniający występ z 6 września 1970 roku[136].
    • Na wyspie Wight znajduje się statua z brązu przedstawiająca artystę wraz z pamiątkową tablicą[137].
    • W Londynie (London Pavillon) znajduje się statua przedstawiająca artystę[138].
    • Popiersie Jimiego Hendrixa w Alei Sław na Skwerze Harcerskim im. Szarych Szeregów w Kielcach w Polsce.
    • W Dąbrowie Górniczej w 2012 umieszczono ławkę na której siedzi statua artysty. Powodem tego było to że tuż obok znajduje się pomnika Bohaterów Czerwonych Sztandarów który w latach 90' został przez młodzież nazwany pomnikiem Jimi'ego Hendrix'a. Młodzież obroniła go przed wysadzeniem pomimo tego że pomnik miał już nawiercone otwory na dynamit. Postacie na pomniku przez lata był wielokrotnie malowane przez młodzież i stały się lokalnym symbolem popkultury.

    Statystyki

    • Według RIAA sprzedał w USA 22,5 mln płyt co daje mu 94 miejsce na liście wszech czasów[139].
    • Obecnie na świecie sprzedaje rocznie 1,2 mln płyt w tym około 0,5 mln w USA[140][141].
    • Łącznie na świecie sprzedał ponad 50 mln albumów[142].
    • Ściągalność jego utworów w internecie wzrosła z 800 tys. w 2007 do 915. tys. w 2008[140].
    • Łączna Certyfikacja RIAA dla jego albumów – 17 x złoto, 10 x platyna, 6 x multi – platyna[143].
    • Album Are You Experienced? był najlepiej sprzedającym się w USA w 1968 roku[144].
    • Z 6 mln dolarów dochodu rocznie Hendrix plasuje się na 11 pozycji wśród najlepiej zarabiających zmarłych artystów[145].

    Experience Music Project

    W czerwcu 2000 roku w Seattle otworzono Experience Music Project, muzeum wybudowane kosztem 240 mln dolarów przez Paula Allena, zagorzałego fana artysty.

    Experience Hendrix Tribute Tour

    Experience Hendrix Tribute Tour jest inicjatywą mającą na celu upamiętnienie muzyki i postaci Jimiego Hendrixa. Po raz pierwszy zostało zorganizowane w formie mini tournée w 2004 roku, choć już w 1995 roku rodzina Hendrixa zorganizowała koncert poświęcony pamięci artysty, pojedyncze występy przerodziły się w Red House Tour organizowany w latach 1999–2001.

    Thanks Jimi Festival

    Thanks Jimi Festiwal to polska impreza upamiętniająca gitarzystę, jest organizowana przez Leszka Cichońskiego we Wrocławiu, gdzie co roku bity jest rekord Guinessa we wspólnej grze na gitarach. Uczestnicy grają na żywo utwór „Hey Joe”.

    Sylwetka

    Inspiracje

    Największy wpływ na jego muzykę mieli następujący artyści: Bob Dylan,

    Wpływ

    Na Hendriksie wzorują/wzorowali się (w różnym stopniu) tacy artyści jak: Eric Clapton, Freddie Mercury.

    Zainteresowania

    Jego niemuzyczne zainteresowania skupiały się głównie na fantastyce. Był wielbicielem komiksów – na przykład poświęconych Spidermanowi i kreskówek takich jak Mighty Mouse i Rocky and Bullwinkle (jego ulubiona), lubił też takie gry jak „Monopoly” czy „Risk”.

    Gitary, wzmacniacze, efekty

    Najważniejszą gitarą Hendrixa był Fender Stratocaster, korzystał też z innych modeli np. z Gibson Flying V czy Gibson SG. Sporadycznie grał na takich gitarach jak: Gibson Les Paul, Fender Jazzmaster, Fender Duosonic, Fender Jaguar, '67 Gretsch Corvette, '59 Hofner Club 40, Ibanez Rhythm Guitar czy 12-strunowy Zemaitis Acoustic.

    Uzależnienia

    Hendrix jak i pozostali członkowie The Experience był uzależniony od narkotyków, alkoholu i seksu. Gdy grupa dowiedziała się że jeden z występów ma dać na trzeźwo, odmówiła gry.

    Ubiór

    Wiele fotografii przedstawia Hendrixa noszącego chusty, pierścienie, medaliony i broszki, na początku kariery także odznaki, np. z napisem „Bob Dylan”, co było wyrazem jego fascynacji tym muzykiem. Tuż po dotarciu do Anglii nosił ciemny garnitur i jedwabne koszule, później jego ubiór stawał się coraz bardziej ekstrawagancki.

    Dzieci

    Jimi Hendrix miał dwójkę dzieci: Jamesa Daniela Henrika Sundquista (ur. 1970) którego matką była Szwedka Ewa Sundquist oraz starszą od niego córkę Tamikę Laurice Carpenter James (ur. 1966) której matką była Diana Carpenter, fakt ten nie był długo znany opinii publicznej. Oficjalnie są to jego jedyne dzieci, choć niewykluczone że jest ich więcej.

    Dyskografia

    Oryginalne albumy wydane za życia muzyka

    • 1967: Are You Experienced
    • 1967: Axis: Bold as Love
    • 1968: Electric Ladyland
    • 1970: Band of Gypsys

    Pośmiertnie wydane albumy studyjne

    • 1971: The Cry of Love
    • 1971: Rainbow Bridge
    • 1972: War Heroes
    • 1974: Loose Ends
    • 1975: Crash Landing
    • 1975: Midnight Lightning
    • 1980: Nine to the Universe
    • 1997: First Rays of the New Rising Sun
    • 2010: Valleys of Neptune
    • 2013: People, Hell and Angels

    Literatura

    Na temat Jimiego Hendrixa napisano kilkadziesiąt pozycji.
    W języku polskim ukazało się:

    • Czy jesteś Doświadczony? Prawdziwa historia The Jimi Hendrix Experience (Noel Redding, Carol Appleby)
    • „Pokój pełen luster. Biografia Jimiego Hendrixa” (Charles R. Cross)
    • "Jimi Hendrix. Oczami brata" (Leon Hendrix, Adam Mitchell)

    W języku angielskim:

    • „Room Full of Mirrors a biography of Jimi Hendrix” (Charles R. Cross)
    • „Jimi Hendrix The Man, The Magic, The Truth” (Sharon Lawrence)
    • „My Son Jimi” (James „Al” Hendrix)
    • „Eyewitness: 1968” (Ben Valkhoff)
    • „Eyewitness: 1969/1970” (Ben Valkhoff)
    • „Ultimate Hendrix: An Illustrated Encyclopedia of live Concerts and Sessions” (John McDermott, Eddie Kramer, Billy Cox)
    • „Jimi Hendrix: Musician” (Keith Shadwick)
    • „Jimi Hendrix: An Illustrated Experience” (Janie Hendrix, John McDermott)
    • „Jimi Hendrix” (Janie Hendrix, John McDermott)
    • „Jimi Hendrix – The Lyrics” (Jimi Hendrix, Janie Hendrix)
    • „Jimi Hendrix – Smash Hits” (Jimi Hendrix)
    • „Jimi Hendrix – A Musician’s Collection” (Jimi Hendrix)
    • „Jimi Hendrix – Signature Licks” (Jimi Hendrix)
    • „Jimi Hendrix: The Complete Guide To His Music” (Peter Doggett)
    • „Jimi Hendrix” (J. Rita Markel, Rebeeca Poole)
    • „Jimi Hendrix: Musician” (Evva Dale Gelfand)
    • „Jimi Hendrix” (Charles Shaar Murray)
    • „Jimi Hendrix: The Ultimate Experience” (Johnny Black)
    • „The Jimi Hendrix Experience” (Jerry Hopkins)
    • „Jimi Hendrix: Voodoo Child: The Stories Behind Every Song” (David Stubbs)
    • „Crosstown Traffic: Jimi Hendrix and the Post-War Rock and Roll Revolution” (Charles Shaar Murray)
    • „Are You Experienced? The Inside Story of The Jimi Hendrix Experience” (Noel Redding, Carol Appleby)
    • „Midnight Lightning: Jimi Hendrix and the Black Experience” (Greg Tate)
    • „Ultimate Hendrix” (John McDermott)
    • „Hendrix: Setting The Record Straight” (John McDermott, Eddie Kramer, Mark Lewisohn)
    • „Jimi Hendrix: Electric Gypsy” (Harry Shapiro, Caesar Glebbeek)
    • „Black Gold: The Lost Archives of Jimi Hendrix” (Steven Roby)
    • „Jimi Hendrix Sessions: The Complete Studio Recording Sessions, 1963-1970” (John McDermott, Billy Cox, Eddie Kramer)
    • „Jimi Hendrix: The Complete Masons Yard Sessions” (Gered Mankowitz)
    • „Jimi Hendrix: Transcribed Solos” (Jimi Hendrix)
    • „Jimi Hendrix: Recorded Poems” (Jimi Hendrix, Roger St. Pierre)
    • „'Scuse Me While I Kiss the Sky: Jimi Hendrix: Voodoo Child” (David Henderson)
    • „The Jimi Hendrix Companion: Three Decades of Commentary” (Chris Potash)
    • „Jimi Hendrix: Voices From Home” (Mary Willix)
    • „Jimi Hendrix: The Intimate Story of a Betrayed Musical Legend” (Sharon Lawrence)
    • „Jimi Hendrix: The Man, The Music, The Memorabilia” (Caesar Glebbeek, Douglas J. Noble)
    • „Jimi Hendrix: Starchild” (Curtis Knight)
    • „Jimi Hendrix Talking” (Tony Brown)
    • „Jimi: An Intimate Biography of Jimi Hendrix” (Curtis Knight)
    • „'Scuse me while I kiss the sky: the life of Jimi Hendrix” (David Henderson)
    • „The Inner World of Jimi Hendrix” (Monika Dannemann)
    • „Jimi Hendrix: As It Happened” (Alan Clayson)

    W języku niemieckim:

    • „Jimi Hendrix” (Theweleit Klaus, Höltschl Rainer)
    • „Elektrisch! Jimi Hendrix” (Lothar Trampert)
    • „Jimi Hendrix – Hinter den Spiegeln” (Charles R. Cross)
    • „Scuse Me While I Kiss The Sky. Das Leben von Jimi Hendrix” (David Henderson)
    • „Still the wind cries Jimi. Hendrix in Marokko" (Brigitte Tast, Hans-Jürgen Tast) ISBN 978-3-88842-040-5

    Zobacz też

    • lista koncertów Jimiego Hendrixa
    • Klub 27
    • Pomnik Bohaterom Czerwonych Sztandarów w Dąbrowie Górniczej

    Bibliografia

    1. Charles R. Cross Room Full of Mirrors a Biography of Jimi Hendrix, Londyn, Sceptre, 2005 ISBN 978 0 340 82684 3. (ang.)
    2. Noel Redding & Carol Appleby, Czy jesteś doświadczony? Prawdziwa historia The Jimi Hendrix Experience, Poznań, Kagra, 2000 ISBN 83-87598-91-7. (pol.)
    3. Joe Boyd A Film About Jimi Hendrix DVD, Warner Bros., 2005 (pol.)
    4. Joe Boyd From Ukulele to the Strat DVD, Warner Bros., 2005 (pol.)
    5. Live at Woodstock Deluxe Edition 2 DVD, Universal, Experience Hendrix, 2005 (ang.)
    6. Live at Monterey DVD, Universal, Experience Hendrix, 2007 (ang.)
    7. Live at Fillmore East DVD, Universal, Experience Hendrix, 1999 (ang.)
    8. Biografia na oficjalnej stronie Jimiego Hendrixa (ang.)
    9. Are You Experienced? CD, książeczka, Universal, Experience Hendrix, 1997 (ang.)
    10. Band of Gypsys CD, książeczka, Universal, Experience Hendrix, 1997 (ang.)
    11. The Jimi Hendrix Experience 4CD+DVD, książeczka i DVD „Blues”, Universal, Experience Hendrix, 2003 (ang.)
    12. Voodoo Child: The Jimi Hendrix Collection 2CD, książeczka, Universal, Experience Hendrix, 2001 (ang.)
    13. Live at the Isle of Fehmarn CD, książeczka, Dagger Records, Experience Hendrix, 2005 (ang.)
    14. Jimi Hendrix: Blues CD, książeczka, MCA Records, Experience Hendrix, 1994 (ang.)
    15. Classic Albums: Electric Ladyland DVD, Eagle Rock, Experience Hendrix 1997 (ang.)

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience
google remarketing

adform