Dire Straits

  • Dire Straits – brytyjska grupa rockowa założona w 1977 roku przez Marka Knopflera (gitara i śpiew), Davida Knopflera (gitara), Johna Illsleya (gitara basowa) i Picka Withersa (perkusja).

    Na muzykę Dire Straits wpłynęły różne gatunki, w tym jazz, folk czy blues. Pierwsze lata działalności zespołu przypadły na epokę gwałtownego wzrostu popularności punk rocka, z którym oszczędne, spokojne brzmienie Dire Straits, zbliżone raczej do roots rocka, zdecydowanie kontrastowało. Wiele z ich utworów cechowała melancholijność.

    Najpopularniejszy album zespołu, Brothers in Arms, sprzedał się w liczbie ponad 30 mln egzemplarzy.

    Skład zespołu zmieniał się wielokrotnie i z jego założycieli jedynie Mark Knopfler oraz John Illsley pozostali w Dire Straits aż do momentu jego rozwiązania w 1995.

    Historia

    Bracia Mark i David Knopfler wraz z przyjaciółmi, Johnem Illsleyem i Pickiem Withersem, założyli zespół w 1977 roku. W październiku 1977 powstały na zamówienie BBC Radio London dema utworów „Southbound Again”, „In the Gallery” i „Six Blade Knife”, natomiast w listopadzie kolejne: „Setting Me Up”, „Eastbound Train” i „Real Girl”.

    Pierwszy album, zatytułowany Dire Straits został nagrany w lutym 1978 w studiu Basing Street w Londynie. Całkowity budżet wyniósł 12 500 funtów.

    W tym samym roku wydany ponownie singel „Sultans of Swing” zaczął zdobywać popularność w Wielkiej Brytanii i Dire Straits wyruszył w trasę koncertową, wspierając Talking Heads.

    Rok 1979 rozpoczął się dla zespołu pierwszą trasą w Ameryce Północnej. Zagrali tam 51 koncertów w ciągu 38 dni.

    W czerwcu 1979 ukazał się drugi album Dire Straits, zatytułowany Communiqué. Nagrano go w grudniu poprzedniego roku w Compass Point Studios w Nassau, produkcją zajmowali się Jerry Wexler i Barry Beckett. Album zdobył 1. miejsce na szwedzkiej liście.

    1980–1984

    W 1980 zespół został nominowany do nagrody Grammy w kategoriach: Najlepszy nowy artysta oraz Najlepszy utwór rockowy z wokalem za „Sultans of Swing”.

    Album Making Movies zebrał głównie pozytywne recenzje. Zawierał bardziej złożone kompozycje, niż dotychczas, co od tej pory miało się stać cechą charakterystyczną zespołu. Największym powodzeniem na listach przebojów cieszył się singel „Romeo and Juliet”, który zdobył 8. miejsce na UK Singles Chart.

    Czwarty album studyjny Dire Straits, charakteryzujący się długimi, eksperymentalnymi klawiszowymi pasażami Alana Clarka Love over Gold, został wydany w 1982. Zawierał tylko 5 utworów, w tym ponad 14-minutowy „Telegraph Road”. Głównym singlem promującym album był „Private Investigations”, który mimo znacznej długości osiągnął 2. miejsce na brytyjskiej liście. W pozostałych krajach większym powodzeniem cieszył się drugi singel z albumu, „Industrial Disease”. Z myślą o Love over Gold Knopfler napisał też „Private Dancer”, późniejszy przebój Tiny Turner – po nagraniu partii instrumentalnych doszedł do wniosku, że utwór będzie odpowiedniejszy dla kobiety. W ciągu 6 tygodni po premierze Love over Gold sprzedał się w nakładzie 2 mln egzemplarzy. Mniej więcej w tym samym czasie z zespołu odszedł Pick Withers, a nowym perkusistą został Terry Williams.

    W 1983 ukazał się w sprzedaży minialbum ExtendedancEPlay, zawierający trzy nowe utwory (cztery w wersji przeznaczonej na rynek amerykański), w tym „Twisting by the Pool”, który dostał się do dwudziestki największych przebojów w Wielkiej Brytanii i Kanadzie. Zespół tymczasem wyruszył w trasę koncertową, promując album Love over Gold, który wciąż utrzymywał się na listach. Trasa zakończyła się dwoma występami w Hammersmith Odeon 22 i 23 lipca. Obydwa zostały zarejestrowane i wydane w postaci albumu koncertowego Alchemy: Dire Straits Live w marcu 1984. Materiał z koncertów ukazał się również w formacie VHS, a w 2010 został poddany remasteringowi i wydany na DVD oraz Blu-ray.

    W latach 1983–1984 Mark Knopfler był zaangażowany w kilka projektów poza zespołem. Skomponował ścieżki dźwiękowe do filmów Biznesmen i gwiazdy oraz Cal (obie wydane jako albumy, tytułowy utwór z tego pierwszego filmu znalazł się na Alchemy) oraz wyprodukował album Boba Dylana Infidels (w jego nagrywaniu wziął również udział Alan Clark). W 1984 John Illsley nagrał swój pierwszy album solowy z pomocą kolegów z zespołu – Knopflera, Clarka i Williamsa.

    1985-1986

    Pod koniec 1984 zespół zebrał się w Air Studios w Montserrat (studio zniszczone przez huragan w 1989.

    W wywiadzie udzielonym magazynowi Sound on Sound Neil Dorfsman ujawnił, że miesiąc po rozpoczęciu sesji nagraniowej perkusista Terry Williams został tymczasowo zastąpiony przez jazzowego muzyka sesyjnego Omara Hakima, który w czasie dwudniowego pobytu w studiu nagrał kilka ścieżek do nowego albumu

    Brothers in Arms ukazał się w maju 1985 i natychmiast zajął 1. miejsce w UK Albums Chart, aby spędzić w tym zestawieniu łącznie 268 tygodni (stan na kwiecień 2015).

    Album był promowany przez kilka singli, z których każdy okazał się przebojem: „Money for Nothing” (1. miejsce na amerykańskiej Billboard Hot 100, 4. na brytyjskiej UK Singles Chart), „So Far Away” (20. miejsce w Wielkiej Brytanii, 19. w USA), „Brothers in Arms” (16. miejsce w Wielkiej Brytanii), „Walk of Life” (2. miejsce w Wielkiej Brytanii, 7. w USA) oraz „Your Latest Trick” (26. miejsce w Wielkiej Brytanii). Niewiele brakowało, aby „Walk of Life” w ogóle nie znalazł się na albumie, gdyż taki wniosek zgłosił Dorfsman, został jednak przegłosowany przez zespół. Teledysk towarzyszący „Money for Nothing” był pierwszym wyemitowanym w brytyjskiej MTV i charakteryzował się gościnnym udziałem wokalnym Stinga, który został też wymieniony jako współautor tego utworu, mimo że jedynie zasugerował użycie fragmentu melodii z „Don’t Stand So Close to Me” i nie napisał żadnej części tekstu.

    Brothers in Arms był jednym z pierwszych albumów nagranych przy użyciu sprzętu cyfrowego, jako że Knopfler naciskał na zwiększenie jakości dźwięku. Edycja na płycie kompaktowej zawierała pełne wersje wszystkich utworów, które na wydaniu analogowym zostały zamieszczone na pierwszej stronie płyty w skróconych wersjach.

    W latach 1985–86 zespół przebywał na trasie koncertowej, promującej nowy album. Podczas londyńskiego etapu trasy, 13 lipca 1985, zespół wystąpił na Live Aid, wykonując m.in. „Money for Nothing” z gościnnym udziałem Stinga.

    W 1987 Brothers in Arms zdobył tytuł „najlepszego brytyjskiego albumu” na ceremonii Brit Awards.

    1987–1990

    Po zakończeniu trasy promującej Brothers in Arms Mark Knopfler zawiesił działalność zespołu i skoncentrował się na solowych projektach i ścieżkach dźwiękowych. Dire Straits został reaktywowany na jeden koncert w 1988, podczas którego Eric Clapton zastąpił nieobecnego Jacka Sonniego. W tym samym roku John Illsley wydał swój drugi solowy album, Glass, na którym gościnnie wystąpili: Mark Knopfler, Alan Clark, Guy Fletcher i Chris White.

    W 1989 Knopfler sformował zespół The Notting Hillbillies, grający muzykę country, w skład którego weszli m.in. Guy Fletcher, Brendan Croker i Steve Phillips. Jedyny album tej grupy, Missing... Presumed Having a Good Time, wraz z promującym go singlem „Your Own Sweet Way”, wydano w 1990.

    W 1990 Dire Straits wystąpił na Knebworth Festival wspólnie z Erikiem Claptonem i Eltonem Johnem, wykonując trzy utwory: „Solid Rock”, „Money for Nothing” oraz nowy utwór „I Think I Love You Too Much”, zapowiedziany przez Knopflera jako „eksperymentalny”.

    1991–1995

    W pierwszych miesiącach 1991 Knopfler i Illsley oraz menedżer, Ed Bicknell, postanowili reaktywować Dire Straits. Do składu dołączono klawiszowców: Alana Clarka oraz Guya Fletchera. Zapadła decyzja, że stałych członków zespołu będzie tylko czterech. Podczas sesji nagraniowych do nowego albumu skorzystano z usług muzyków sesyjnych: gitarzysty Paula Franklina, perkusistów Danny’ego Cummingsa i Jeffa Porcaro, saksofonisty Chrisa White’a i kolejnego gitarzysty, Phila Palmera.

    Album On Every Street ukazał się we wrześniu 1991. Spotkał się z umiarkowanym entuzjazmem i mieszanymi recenzjami – niektórzy, jak All Music Guide, określili go jako „rozczarowującego” następcę Brothers in Arms.

    Single promujące album nie odniosły znaczącego sukcesu w kraju. Pierwsze tego rodzaju wydawnictwo, „Calling Elvis” zajęło w Wielkiej Brytanii 21. miejsce, ale utrzymało się na liście tylko przez cztery tygodnie. Następny singel, „Heavy Fuel”, nie dostał się na brytyjską listę. Znacznie lepsze notowania single z On Every Street miały w Stanach Zjednoczonych – tutaj „Heavy Fuel” osiągnął 1. pozycję, „Calling Elvis” – trzecią, natomiast „The Bug” – ósmą.

    Trasa koncertowa, w którą zespół wyruszył po ukończeniu prac nad albumem, trwała łącznie dwa lata i składała się z 300 występów. Ten wysiłek przyczynił się do późniejszego upadku zespołu – jak napisał Bill Flanagan w „Gentleman's Quarterly”: (...) światowa trasa zajęła prawie dwa lata, zarobiła góry pieniędzy i pociągnęła Dire Straits do piachu.

    Po zakończeniu trasy Knopfler wyraził chęć odpoczynku od koncertowania na taką skalę i – na pewien czas – od muzycznego biznesu w ogóle. W maju 1993 wydano koncertowy album On the Night, który mimo mieszanych recenzji dostał się do najlepszej piątki na brytyjskiej liście, co było rzadkim osiągnięciem jak na tego typu album.

    W 1995 ukazał się album Live at the BBC, zawierający nagrania „na żywo” z lat 1978-1981. Następnie Mark Knopfler rozwiązał zespół, aby kontynuować solową karierę.

    Po 1995

    W sierpniu 1996 album Brothers in Arms uzyskał status dziewięciokrotnej platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych. W tym samym roku cała dyskografia Dire Straits, poddana remasteringowi przez Boba Ludwiga, została wydana ponownie na płytach CD.

    Knopfler, John Illsley, Alan Clark i Guy Fletcher zagrali po raz ostatni razem 19 czerwca 1999, wykonując pięć utworów na weselu Illsleya.

    W listopadzie 2005 wydano album kompilacyjny Private Investigations: The Best of Dire Straits & Mark Knopfler, zawierający przeboje ze studyjnych albumów Dire Straits, solowych albumów Knopflera oraz ścieżek dźwiękowych, które wyprodukował, a także jeden niewydany dotychczas utwór – „All the Roadrunning”. W tym samym roku ukazało się wznowienie Brothers in Arms (na dwudziestolecie oryginalnego wydania) w limitowanej edycji. Wydawnictwo to otrzymało nagrodę Grammy w kategorii Best Surround Sound Album.

    John Illsley w październiku 2008 wyjawił BBC, że chciałby, aby Knopfler zgodził się reaktywować zespół i wybrać się z nim w trasę koncertową, jednak były frontman odmówił.

    W grudniu 2009 stowarzyszenie PRS for Music przyznało zespołowi wyróżnienie Heritage Award – na bloku w Deptford w Londynie, gdzie Dire Straits zagrał swój pierwszy koncert, umieszczono pamiątkową tablicę.

    W 2011, Alan Clark, Chris White, Phil Palmer, a także Tom Petty i Steve Ferrone (obaj z grupy Heartbreakers) założyli zespół o nazwie The Straits, który wystąpił na charytatywnym koncercie w Albert Hall.

    Muzycy

    Wymieniono tylko stałych członków zespołu, w nagrywaniu niektórych albumów brali udział muzycy sesyjni. Również podczas niektórych tras koncertowych zespołowi towarzyszyli dodatkowi muzycy.

    • Mark Knopfler – śpiew, gitara prowadząca (1977–1995)
    • John Illsley – gitara basowa, wokal wspierający (1977–1995)
    • Alan Clark – instrumenty klawiszowe (1980–1995)
    • Guy Fletcher – syntezator, wokal wspierający (1984–1995)
    • David Knopfler – gitara rytmiczna, instrumenty klawiszowe, wokal wspierający (1977–1980)
    • Pick Withers – perkusja (1977–1982)
    • Terry Williams – perkusja (1982–1989)
    • Jack Sonni – gitara rytmiczna, wokal wspierający (1985–1988)
    • Hal Lindes – gitara rytmiczna, wokal wspierający (1980–1985)

    Dyskografia

    Albumy kompilacyjne

    Minialbumy

    • 1983 ExtendedancEPlay
    • 1993 Encores

    Uwagi

    Przypisy

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience
google remarketing

adform