Into The Void

Nine Inch Nails

  • Nine Inch Nails (znany również pod skrótem NIN lub NIИ) – amerykański zespół muzyczny grający rock industrialny, założony w 1988 przez Trenta Reznora w Cleveland w stanie Ohio. Jako główny producent, wokalista, autor tekstów i multiinstrumentalista, Reznor jest jedynym stałym członkiem zespołu i jest odpowiedzialny za kierowanie nim.

    Muzyka NIN łączy w sobie wiele gatunków muzycznych, zachowując jednocześnie charakterystyczne brzmienie dzięki użyciu instrumentów elektronicznych i odpowiedniemu przetworzeniu.

    Po nagraniu nowego albumu, Reznor zazwyczaj zbiera grupę muzyków, którzy będą z nim występować podczas koncertów. Nine Inch Nails występujące na żywo niekiedy jest traktowane jako zupełnie oddzielny byt.

    Fani muzyki alternatywnej ciepło przyjęli pierwsze nagrania Nine Inch Nails. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku zespół nagrał kilka ważnych albumów, które zdobyły popularność na całym świecie. Wiele utworów stało się hitami radiowymi.

    W przeszłości NIN wydawało swoje kolejne albumy w dużych odstępach czasowych. Luki te wypełniały płyty z remiksami lub nagraniami koncertowymi. Reznor tłumaczy te przestoje problemami osobistymi. Dlatego też pisane przez niego piosenki często dotykają jego mrocznej strony. Longplay Year Zero stanowi wyjątek w introspektywnej twórczości Reznora, a płyta ukazała się już po dwóch latach od premiery poprzedniczki.

    Historia

    Wczesne lata

    W roku 1987 Reznor grał na keyboardzie w również pochodzącej z Cleveland grupie Exotic Birds, którą kierował John Malm Jr. Reznor i Malm szybko zostali przyjaciółmi i kiedy pierwszy opuścił zespół, aby pracować na własny rachunek, drugi został jego nieformalnym menedżerem. Reznor był wtedy zatrudniony jako konserwator i woźny w studiu nagraniowym Right Track Studios.

    Nagrywając te utwory, Reznor nie był w stanie znaleźć zespołu, który zagrałby jego kompozycje dokładnie tak, jak to sobie wyobrażał. Skutkiem tego, zainspirowany dokonaniami Prince'a, nagrał wszystkie piosenki sam, grając na każdym instrumencie, oprócz perkusji. W rolę multiinstrumentalisty lider NIN wcielał się przy okazji tworzenia każdej kolejnej płyty, czasami tylko korzystał z pomocy innych muzyków i asystentów.

    W 1988, po pierwszych występach na żywo jako support zespołu Skinny Puppy, Trent Reznor postanowił wydać jeden, 12-calowy singel dla jakiejś małej europejskiej wytwórni. Później, w roku 1994, dziewięć utworów ze wspomnianego dema znalazło się na nieoficjalnym wydawnictwie Purest Feeling, a część, z drobnymi zmianami, ukazała się na pierwszym studyjnym albumie grupy, Pretty Hate Machine.

    Reznor powiedział w 1994 roku, że wymyślił nazwę "Nine Inch Nails", ponieważ "łatwo się ją skraca", a nie z powodu "jakiegokolwiek znaczenia dosłownego".

    Pretty Hate Machine

    Napisany, zaaranżowany i wykonany przez Trenta Reznora album Pretty Hate Machine zadebiutował w 1989 roku. Był to wynik współpracy z Adrianem Sherwoodem, który wyprodukował pierwszy singel NIN Down in It (zrobił to w swoim studiu w Londynie, nie spotykając się wcześniej z Reznorem w cztery oczy), a także Markiem Flood Elisem. Flood pojawiał się na każdej większej produkcji Nine Inch Nails aż do 1994 roku natomiast Sherwooda można było ostatni raz usłyszeć na wydawnictwie Things Falling Apart. Reznor i współproducenci rozwinęli Demo które zostało nagrane w studiu "Right Track" dodając do niego single Head Like A Hole oraz Sin. Krytyk magazynu Rolling Stone's Michael Azerrad określił album jako "silny hałaśliwy industrial mieszczący się w ramce popu" oraz "wstrząsającą ale wpadającą w ucho muzykę". MTV emitowało teledyski do singli Head Like A Hole oraz Down in It lecz już kontrowersyjny klip do Sin został odrzucony przez stację. Pierwszy raz został opublikowany na kasecie zestawu Closure

    W 1990 roku Nine Inch Nails rozpoczęło serię koncertów po Ameryce Północnej jako support dla alternatywnych zespołów takich jak Jesus and Marry Chain czy Peter Murphy. W pewnym momencie występy Nine Inch Nails zaczęły przybierać coraz to bardziej agresywną formę (było to np. niszczenie sprzętu na scenie). Mike Gitter z Rockbeat stwierdził w jednym z wywiadów, że taka postawa Reznora podoba się publiczności.

    Broken

    W 1992 Nine Inch Nails wydało EP'kę Broken, mini album zawierał 6 nowych utworów a także dwa dodatkowe które zostały ukryte na płycie pod numerami 98 i 99 (Physical (You're So) oraz Suck). Początkowo album był sprzedawany w wersji dwu płytowej (tzn. standardowym CD i mini CD na którym znajdowały się dwa wymienione wcześniej utwory) lecz ze względu na fakt, iż niektórzy właściciele sklepów sprzedawali obydwie płyty oddzielnie, zdecydowano się wydać ją w wersji zwykłej, umieszczając kawałki z mini CD jako te które nie znalazły się na trackliście (są jednak wspomniane w notatkach płyty).

    W książeczce płyty Trent zawarł informację, że inspiracją do nagrania jego kolejnego albumu był wpływ członków zespołu z którymi koncertował w 1991 roku oraz "granie starszych kawałków na żywo w bardziej brudnej i agresywnej formie niż można było to usłyszeć na płycie". Reznor charakteryzuje Broken jako album bardziej gitarowy od swojej poprzedniczki, oparty na " riffowych podmuchach", zniszczeniu i jako trudniejszy w odbiorze niż Pretty Hate Machine. Dwie piosenki z Broken uzyskały nagrodę Grammy (jedyne w karierze NIN), pierwszą był "Wish" który dostał laur w nominacji "Best Metal Performance" drugi zaś "Happiness in Slavery" dostał gratyfikację za występ na festiwalu Woodstock 94' w 1995 roku. Reznor po otrzymaniu nagrody za "Wish" zażartował: "Na moim nagrobku powinni napisać : Powiedział FIST FUCK, wygrał Grammy"

    Peter Christopherson z Coil i Throbbing Gristle wyreżyserował wideo dla "Wish".

    Reznor i Christopherson zestawili wszystkie teledyski z Broken (łącznie z "Help Me I am in Hell" a także nowa wersją teledysku do "Gave Up" która różniła się od tej umieszczonej na "Closure") w snuff filmie zatytułowanym "Broken Movie". Film przedstawiał zabójstwo człowieka który wcześniej został porwany i torturowany przez swojego oprawcę, zmuszony był w trakcie do oglądania wideoklipów promujących "Broken". Obraz ten nigdy nie był oficjalnie wydany (jak się można domyślać ze względu na swoją treść), lecz Reznor wręczył go paru swoim znajomym którzy prawdopodobnie odpowiadają za jego wyciek i dalsze rozprzestrzenienie. Krążył jako rarytas wśród fanów NIN w latach 90 i na początku lat dwutysięcznych w formie kasety VHS (co przekładało się na jego jakość ze względu na ciągłe kopiowanie).Później film został jednak umieszczony w formacie DVD na portalu The Pirate Bay, co było gwiazdkową niespodzianką zrobioną prawdopodobnie przez samego lidera NIN (był to ten sam użytkownik który umieścił testową wersję DVD Closure na tym samym portalu).

    W tym samym roku album został poprzedzony kolejnym wydawnictwem Nine Inch Nails na którym znajdowały się remixy z "Broken", płyta dostała nazwę Fixed. Reznor tuż po jej zakończeniu wziął się za prace nad kolejnym długogrającym albumem Nine Inch Nails, który wstępnie planowany był na wydanie pod koniec 1993 roku.

    The Downward Spiral

    W 1994 roku drugi pełnowymiarowy album Nine Inch Nails, The Downward Spiral, zadebiutował na drugim miejscu listy przebojów Billboard 200. Przy tej płycie po raz ostatni współpracował z zespołem Flood, który ponownie został współproducentem kilku utworów; jego wieloletni współpracownik Alan Moulder zmiksował większą część The Downward Spiral, a także przejął więcej obowiązków producenckich na następnych płytach NIN.

    The Downward Spiral nagrano w studiu nagraniowym Le Pig Studios w Beverly Hills, które zostało wybudowane przez Reznora w domu, w którym "rodzina" Charlesa Mansona zamordowała Sharon Tate, żonę znanego reżysera Romana Polańskiego.

    Na singlach wydano dwa utwory z tego albumu: "March of the Pigs" oraz "Closer"; "Hurt" i "Piggy" emitowano w radiu, mimo że nie ukazały się na oficjalnych singlach. Teledysk do "Closer", który wyreżyserował Mark Romanek często pokazywano w MTV, po tym, jak stacja usunęła z niego kilka scen, które uznała za zbyt obsceniczne. W 1997 roku wydano Closure, box set zawierający fragmenty koncertów NIN z trasy Self Destruct, pełne wersje nagranych na żywo teledysków "Eraser" i "Hurt" i nakręcony dla MTV, składający się z jednego ujęcia teledysk "March of the Pigs".

    Na The Downward Spiral gościnnie wystąpili Stephen Perkins (który grał w Jane's Addiction i Porno for Pyros) oraz Tommy Lee z Mötley Crüe.

    Większość krytyków oceniła The Downward Spiral pozytywnie: w 2005 roku album znalazł się na 25-tym miejscu w rankingu "100 najlepszych albumów, 1985-2005". Był to wynik współpracy m.in. z grającym muzykę elektroniczną Aphex Twinem, producentem Rickiem Rubinem i dawnym gitarzystą Jane's Addiction Dave'em Navarro.

    Trasa koncertowa Self Destruct promująca płytę przyciągnęła największe do tej pory grono odbiorców - dostępny przez Pay-Per-View występ w błocie na festiwalu Woodstock’94 obejrzano w 24 milionach domów.

    W 1996 roku Trent Reznor stworzył ścieżkę dźwiękową do popularnej gry Quake z gatunku First Person Shooter, której producentem było Id Software (twórcy takich gier jak Doom czy Wolfenstein 3D oraz pozostałych części Quake'a)

    Także tego samego roku, Reznor wyprodukował album Marilyna Mansona pod tytułem Antichrist Superstar, który jest uważany za przełomowy w jego karierze jeśli chodzi o przebicie się do mainstreamu. Na albumie oprócz Reznora wystąpili także inni muzycy NIN : Chris Vrenna oraz Danny Lohner.

    W 1997 roku Reznor wyprodukował soundtrack do filmu Davida Lyncha "Zagubiona autostrada", z którego wydano singiel "The Perfect Drug". Reżyserem teledysku do tego utworu został po raz kolejny Mark Romanek. Dziesiątą rocznicę wydania The Downward Spiral uczczono jego ekskluzywną reedycją w 2004 roku.

    The Fragile

    We wrześniu 1999 roku, pięć lat po wydaniu The Downward Spiral, na rynku pojawił się następny pełnowymiarowy album NIN, dwupłytowy The Fragile.

    Według Reznora, nad The Fragile skupiono się w następujący sposób : "najpierw pisano teksty piosenek, później zajmowano się projektowaniem, aranżacją i produkcją dźwięku . Kanadyjski rockowy producent Bob Ezrin uczestniczył w konsultacjach w sprawie listy utworów albumu, notatka w książeczce odnosząca się do jego osoby zawiera informacje, iż był on personą która doprowadziła do "ostatecznej kontynuacji oraz przypływu"

    Przed wydaniem albumu, utwór "Starfuckers, inc." wywołał spekulacje mediów na temat tego do kogo Reznor kierował w nim swoją cierpką i prześmiewczą lirykę.

    Nine Inch Nails wydało trzy komercyjne single z albumu w różnych częściach świata: The Day World Went Away w Ameryce Północnej, We're in this together w Europie oraz Japonii (który składał się z trzech oddzielnych płyt) a także Into the Void w Australii który nie dostał jednak oficjalnej nazwy HALO. Utwory Into The Void oraz Starfuckers, inc. były nominowane do nagrody Grammy lecz ostatecznie nie zostały pod tym względem wyróżnione. Into The Void otrzymał także nominację na rozdaniu Nagród MTV w kategorii "MTV Video Music Awards Breakthrough Video" de facto jednak przegrywając z teledyskiem Bjork All is Full of Love wyreżyserowanym przez Chrisa Cunninghama

    Reznor po wydaniu The Fragile wypuścił kolejny remix album który nazwał Things Falling Apart . Zawierał on jednak częściowo nowy materiał (cover Gary'ego Numana "Metal" oraz odrzucony wcześniej utwór z sesji The Fragile "10 Miles High").

    W 2001 roku na potrzeby soundtracku do filmu Tomb Raider została stworzona nowa piosenka o tytule "Deep", do utworu powstał także teledysk. Reżyserem był Enda McCallion. Trent Reznor w późniejszych wywiadach podkreślał jednak, że był "rozczarowany ogólną prezencją wideoklipu".

    W tym samym roku, frontman NIN został po raz kolejny zaproszony do współpracy ze studiem Id Software nad projektem do gry Doom 3, tworząc do niej dźwięk oraz muzykę. Jednakże przez "czas, pieniądze i złe zarządzanie" zrezygnował on ze swojej kolaboracji pod koniec 2002 roku

    Gdy nastąpił 2002 rok, na świat przyszedł koncertowy album And All That Could Have Been który był zapiskiem trasy koncertowej Fragillity Tour Ver. 2.0 po Ameryce Północnej. Album wydano w formacie CD, DVD oraz kasety VHS. Wersja Deluxe zawierała mini album Still na którym zarejestrowano nowy materiał a także muzyczne reinterpretacje starszych kawałków NIN.

    With Teeth

    Kolejne sześć lat upłynęło, zanim Nine Inch Nails wydało czwarty album "pełnej długości". With Teeth, został wydany 2 maja 2005 roku, choć jego wyciek nastąpił już tydzień przed premierą. Album został napisany i nagrany po bitwie Reznora z nadużywaniem alkoholu i innych substancji psychoaktywnych.

    Pierwsze doniesienia wskazują, że album początkowo miał roboczy tytuł Bleedthrough.

    Promocyjny teledysk do utworu The Hand That Feeds miał premierę na stronie NIN w marcu 2005 r., zamiast tradycyjnych kanałów muzycznych Reznor wolał na samym początku, trafić do odbiorców drogą internetową. Założyciel Nine Inch Nails wydał również pliki źródłowe do piosenki w formacie GarageBand miesiąc później, dzięki czemu fani mogli na własny sposób zremiksować kawałek.

    Nine Inch Nails rozpoczęło trasę koncertową po Ameryce Północnej jesienią 2005 r., wspólnie występując z takimi zespołami jak Queens of the Stone Age, Autolux i Death from Above 1979. Co najciekawsze, dawne studio Reznora Nothing Records które znajdowało się w górnej części miasta, nie zostało w ogóle przez niego tknięte. Na zakończenie trasy "With Teeth" , NIN dał ostateczne koncerty w amfiteatrach co miało miejsce w lecie 2006 r. Do supportu dołączyły takie zespoły jak Bauhaus, TV on the Radio i Peaches.

    W roku 2007 wydano dokument ukazujący trasę With Teeth z 2006 roku pod tytułem Beside you in time w następujących formatach: DVD, HD DVD oraz Blu-ray.

    Ghosts I-IV

    The Slip

    The Slip (Halo 27) to siódmy studyjny album Nine Inch Nails wydany 5 maja 2008 w postaci plików do ściągnięcia z oficjalnej strony NIN. Wcześniej zaprezentowany został singiel Discipline, również dostępny jako plik MP3 za darmo na oficjalnej stronie, i utwór Echoplex, dostępny na stronie iLike. Tagi ID3 plików MP3 odsyłały słuchaczy do odwiedzenia strony nin.com 5 maja. W tym dniu znalazła się tam podstrona, z której można było bez opłat ściągnąć album w postaci plików MP3, a także formatach bezstratnych (FLAC, M4A, WAV) i pliki torrent, opatrzone komentarzem Reznora (thank you for your continued and loyal support over the years - this one’s on me).

    Podobnie jak wcześniejsze wydawnictwo Nine Inch Nails, Ghosts I-IV, The Slip został wydany na licencji Creative Commons attribution-noncommercial share alike.

    The Slip trafił na sklepowe półki 21 lipca 2008. Dzieło o ukazało się na winylu oraz na kompakcie z dodatkową płytą DVD, która zawiera materiały z prób. Ponadto do wydawnictwa dodana została 24-stronicowa książeczka i naklejka. 180-gramowy winyl zawiera taki sam booklet. Obydwie wersje są limitowane, ta z DVD do 250 tysięcy egzemplarzy.

    Na całym świecie The Slip ściągnęło blisko półtora miliona fanów.

    Hesitation Marks

    Osobny artykuł: Hesitation Marks.

    Wpływ

    Nine Inch Nails wpłynęło na wielu młodszych artystów. Według Reznora, rozciągają się oni od "ogólnych imitacji", zachęconych wczesnym sukcesem NIN, do młodych zespołów, w których brzmieniu w sposób "bardziej prawdziwy, nieudawany" odbija się echem styl Nine Inch Nails.

    Po ukazaniu się albumu The Downward Spiral, artyści głównego nurtu zaczęli dostrzegać znaczenie zespołu. David Bowie porównał wpływ NIN na muzykę do tego, co uczynił zespół The Velvet Underground.

    Charakterystyka muzyczna

    Steve Huey z Allmusic twierdzi, że Nine Inch Nails to najpopularniejszy zespół grający industrial w historii muzyki i jest w głównej mierze odpowiedzialny za rozpowszechnienie się tego gatunku muzycznego wśród masowej publiczności.

    W zbiorze technik używanych przez Nine Inch Nails znajdziemy m.in. zmiany w dynamice utworu, np. w piosenkach "Wish" i "The Day the World Went Away" ciche fragmenty momentalnie przechodzą w bardzo głośne, aby nagle się skończyć. Śpiew Reznora powiela ten wzorzec, często przechodząc od szeptu do krzyku i odwrotnie. Zespół czasami korzysta ze skomplikowanych sygnatur czasowych, jak np. w "The Collector" z albumu With Teeth.

    Stosunek do przemysłu muzycznego

    Trent Reznor otwarcie krytykuje przemysł muzyczny, a w szczególności wszelkie próby ograniczenia jego artystycznej wolności przez muzyczne korporacje. W rezultacie zespół Nine Inch Nails popadł w konflikt z paroma z nich i ostatecznie postanowił kontynuować karierę samodzielnie, bez podpisywania kontraktów z wytwórniami płytowymi.

    • Na początku lat 90. zespół Nine Inch Nails zamieszany był w osławiony konflikt z TVT Records, swoją pierwszą wytwórnią płytową. Reznor sprzeciwiał się czynionym przez wytwórnię próbom ingerencji w jego własność intelektualną[24]. Ostatecznie powstało wspólne przedsięwzięcie Nine Inch Nails i Interscope Records, w wyniku czego Reznor zrzekł się części swoich praw wydawniczych na rzecz TVT Music, w zamian za możliwość posiadania własnego logo – Nothing Records[82]. W 2005 roku Reznor pozwał swojego byłego przyjaciela i współzałożyciela Nothing Records – Johna Malma – między innymi za oszustwo oraz naruszenie warunków umowy i obowiązków powierniczych[83]. Ich znajomość została oficjalnie zakończona podczas rozprawy w Nowym Jorku, kiedy to Reznorowi przyznane zostało odszkodowanie przewyższające sumę trzech milionów dolarów[84].
    • Na wniosek Prudential Securities, w czasie postępowania upadłościowego w 2005 roku, TVT wystawiło na aukcję prawa wytwórni do nagrań Reznora. Oferta ta obejmowała cały katalog TVT, włączając Pretty Hate Machine i część tantiem z wydawnictwa Reznora, Leaving Hope Music/TVT Music. Wytwórnia Rykodisc, mimo przegranej aukcji, zdołała nabyć prawa autorskie od Prudential i 22 listopada 2005 roku ponownie wydała album Pretty Hate Machine, którego poprzedni nakład zdążył się wyczerpać[85]. 31 stycznia 2006 roku Ryko wydała także singiel "Head Like a Hole" oraz winylową edycję Pretty Hate Machine. Wytwórnia rozważała również wydanie limitowanej edycji specjalnej, podobnej do The Downward Spiral wypuszczonej przez Interscope, jednak Reznor odmówił wyprodukowania jej bez wynagrodzenia[86].
    • Nine Inch Nails miało zagrać na MTV Movie Awards w 2005 roku, jednak zespół sam zrezygnował w wyniku nieporozumienia z siecią o tło do "The Hand that Feeds", gdzie użyto nie zmienionego w żaden sposób wizerunku George’a W. Busha. Wkrótce potem Reznor napisał na oficjalnej stronie NIN: "najwyraźniej widok naszego prezydenta jest tak samo obraźliwy dla MTV, jak i dla mnie"[84]. MTV odpowiedziało, że szanuje punkt widzenia Reznora, jednak czuło się "nieswojo" z występem "opartym na stronniczych politycznych oświadczeniach". Foo Fighters zajęli lukę w show pozostawioną przez NIN[87].
    • W 2006 roku, po ostrzeżeniu otrzymanym ze strony internetowej fanów, Reznor wystąpił do sądu o nakaz zaprzestania działalności dla Fox News za bezprawne wykorzystanie trzech utworów z The Fragile na antenie. Utwory "La Mer", "The Great Below" i "The Mark Has Been Made" pojawiły się w jednym z odcinków War Stories with Oliver North dotyczącym bitwy o Iwo Jimę[88]. Na swoim blogu Reznor napisał: "Dzięki dla kierownictwa Fox News. Wystąpiłem o nakaz zaprzestania działalności. Pieprzyć pieprzone Fox News".[89][90]
    • Jako część alternate reality game, która towarzyszyła wydaniu Year Zero, trzy nagrania z albumu celowo „wyciekły” przed premierą na kilku koncertach NIN w postaci pen drive’ów[91]. Wysokiej jakości pliki audio szybko dostały się do Internetu, a właściciele stron, na których znajdowały się materiały, wkrótce otrzymali od Recording Industry Association of America nakazy usunięcia danych, mimo że kampania wirusowa, wraz z pen drive’ami, przeprowadzana była za zgodą wytwórni płytowej zespołu[92].

    Obecny skład

    • Trent Reznor – wokale, samplery, pianino, gitara
    • Justin Meldal-Johnsen – gitara basowa, samplery
    • Robin Finck – gitara, samplery
    • Ilan Rubin - perkusja

    Poszczególne składy live NIN

    "Pretty Hate Machine 1989" / "Hate 1990" / "Jesus & Mary Chain 1990" / "Pretty Hate Machine Winter 1991" / "Lollapoloza 1991" / "Hate 1991"

    • Richard Patrick – gitara
    • James Woolley – klawisze
    • Jeff Ward – perkusja (na początku trasy)
    • Chris Vrenna – perkusja (przez resztę tournée)

    "Self Destruction Tour" / "Further Down The Spiral" / "Dissonance" / "Clubs" / "Nights Of Nothing" – 1994-1996

    • Robin Finck – gitara
    • Danny Lohner – gitara basowa, gitara, klawisze
    • Chris Vrenna – perkusja
    • James Woolley – syntezator, klawisze (1994)
    • Charlie Clouser – syntezator, klawisze (1994 - 1996)

    "Fragility 1.0 & 2.0 Tour" − 1999-2000

    • Charlie Clouser – syntezator, teremin
    • Jerome Dillon – perkusja
    • Robin Finck – gitara, syntezator
    • Danny Lohner – gitara basowa, gitara, syntezator

    "With Teeth Summer Tour" i "With Teeth Winter Tour" – 2005-2006

    • Alessandro Cortini – klawisze
    • Aaron North – gitara
    • Jeordie White (Marilyn-Manson, Ex-A Perfect Circle) – gitara basowa
    • Jerome Dillon – perkusja
    • Alex Carapetis – perkusja (7 października – 1 grudnia 2005; zastąpił Jerome Dillon'a który przebywał w szpitalu z powodu problemów z sercem)
    • Josh Freese – perkusja (4., 5 października, od 6 grudnia 2005)

    "Performance" (Year Zero tour) – 2007

    • Alessandro Cortini – klawisze
    • Aaron North – gitara
    • Jeordie White – gitara basowa
    • Josh Freese – perkusja

    "Lights In The Sky" - 2008

    • Robin Finck - gitara
    • Josh Freese - perkusja
    • Alessandro Cortini - klawisze
    • Justin Meldal-Johnsen - bass

    "NIN|JA" / "Wave Goodbye" - 2009

    • Robin Finck - gitara, klawisze
    • Ilan Rubin - perkusja, klawisze
    • Justin Meldal-Johnsen - bass

    Dyskografia

    Nine Inch Nails wyprodukowało dziewięć albumów studyjnych:

    • 1989: Pretty Hate Machine
    • 1992: Broken EP
    • 1994: The Downward Spiral
    • 1999: The Fragile
    • 2005: With Teeth
    • 2007: Year Zero
    • 2008: Ghosts I-IV
    • 2008: The Slip
    • 2013: Hesitation Marks

    Wydany w 1992 roku EP Broken czasami jest uważany za album studyjny, jako że zawiera nowy materiał, promowany teledyskami.

    Oprócz wymienionych, ukazało się również kilkanaście innych wydawnictw, takich jak albumy z remiksami, single z rozbudowanymi b-side'ami i dokumentacje tras koncertowych. Większość z nich jest oznaczona tak zwanymi numerami Halo, które składają się na chronologiczny system numerowania oficjalnych nagrań zespołu.

    Nine Inch Nails nagrało również pięć piosenek, które ukazały się tylko na ścieżkach dźwiękowych filmów: cover utworu "Dead Souls" zespołu Joy Division do filmu Kruk, piosenka "Burn" i nowa wersja "Something I Can Never Have" do Urodzonych morderców, "The Perfect Drug" do Zagubionej autostrady i Deep do Lara Croft: Tomb Raider. Reznor sam zremiksował pokaźną liczbę utworów innych wykonawców, ale tylko kilka z nich jest zaliczanych do dorobku NIN.

    Zespół stworzył również muzykę do słynnej gry komputerowej Quake.

    Nadchodzące wydawnictwa

    Reznor wyraził chęć wydania nowych wersji albumów Pretty Hate Machine, Broken/Fixed i The Fragile w związku z dziesiątym, jubileuszowym wydaniem The Downward Spiral.

    Wideografia

    • 1989 – Down In It (reżyseria: Eric Zimmermann i Benjamin Stroke)
    • 1990 – Head Like A Hole (reżyseria: Eric Zimmermann)
    • 1990 – Sin (reżyseria: Brett Turnbull) [nieemitowany ze względu na treść]
    • 1992 – Pinion (reżyseria: Eric Goode i Serge Becker)
    • 1992 – Wish (reżyseria: Peter Christopherson)
    • 1992 – Help Me I Am In Hell (reżyseria: Eric Goode i Serge Becker) [nieemitowany ze względu na treść]
    • 1992 – Happiness in Slavery (reżyseria: Jon Reis) [nieemitowany ze względu na treść]
    • 1992 – Gave Up (reżyseria: Jon Reis)
    • 1994 – March Of The Pigs (reżyseria: Peter Christopherson i Trent Reznor)
    • 1994 – Burn (reżyseria: Hank Corvin i Trent Reznor)
    • 1994 – Closer (reżyseria: Mark Romanek) [wersja "Nothing" została dopuszczona do emisji przez MTV. Oryginał pierwszy raz nadano dopiero w 2002 roku podczas pasma "MTVs Most Controversial Videos"]
    • 1995 – Hurt (reżyseria: Simon Maxwell)
    • 1997 – The Perfect Drug (reżyseria: Mark Romanek)
    • 1997 – Wish (live) (reżyseria: Simon Maxwell [oryginalne nagranie pochodzące z kasety Closure)
    • 1999 – The Day The World Went Away [teledysk odrzucony ze "względów osobistych". Jego urywki wplecione w wykonanie utworu na żywo można znaleźć na wydawnictwie "And All That Could Have Been"]
    • 1999 – We're In This Together (reżyseria: Mark Pellington)
    • 2000 – Into The Void (reżyseria: Walter Stern i Jeff Richter)
    • 2000 – Starfuckers, Inc. (reżyseria: Robert Hales i Marilyn Manson)
    • 2001 – Deep (reżyseria: Enda McCallion)
    • 2001 – The Wretched (Live) (reżyseria: Rob Sheridan [jest to oryginalne nagranie pochodzące z wydawnictwa And All That Could Have Been)
    • 2005 – The Hand That Feeds [Ian Inaba version] (reżyseria : Ian Inaba [teledysk odrzucony, nigdy nieemitowany])
    • 2005 – The Hand That Feeds (reżyseria: Rob Sheridan)
    • 2005 – Only (reżyseria: David Fincher)
    • 2006 – Everyday Is Excatly The Same (reżyseria: Francis Lawrence [teledysk został odrzucony podczas post-produkcji, nigdy nieemitowany])
    • 2007 – Survivalism (reżyseria: Alex Lieu, Rob Sheridan oraz Trent Reznor)
    • 2013 – Came Back Haunted (reżyseria: David Lynch)

    Nagrody

    Certyfikaty RIAA

    Te statystyki zostały stworzone na podstawie internetowej bazy danych RIAA.

    • Pretty Hate Machine (Potrójna platynowa płyta – maj 2003)
    • Broken (Platynowa płyta – grudzień 1992)
    • The Downward Spiral (Poczwórna platynowa płyta – październik 1998)
    • Further Down the Spiral (Złota płyta – lipiec 1996)
    • The Fragile (Podwójna platynowa płyta – styczeń 2000)
    • With Teeth (Złota płyta – lipiec 2005)

    Nagrody Grammy

    Nine Inch Nails było nominowane do nagrody Grammy dwanaście razy i wygrało dwa razy. Zwycięskie nominacje zostały poniżej wyróżnione pogrubieniem.

    • "Wish" – Nagroda Grammy w kategorii Best Metal Performance, 1992[100]
    • The Downward Spiral – Nagroda Grammy w kategorii Best Alternative Music Performance, 1994 (nominacja)[100]
    • "Happiness in Slavery" – Nagroda Grammy w kategorii Best Metal Performance, 1995 (ze składanki Woodstock '94)[100]
    • "Hurt" – Nagroda Grammy w kategorii Best Rock Song, 1995 (nominacja)[100]
    • "The Perfect Drug" – Nagroda Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance, 1997 (nominacja)[100]
    • The Fragile – Nagroda Grammy w kategorii Best Alternative Music Performance, 1999 (nominacja)[100]
    • "Starfuckers, Inc." – Nagroda Grammy w kategorii Best Metal Performance, 1999 (nominacja)[100]
    • "Into the Void" – Nagroda Grammy w kategorii Best Male Rock Vocal Performance, 2000 (nominacja)[100]
    • "The Hand That Feeds" – Nagroda Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance, 2005 (nominacja)[101]
    • "Every Day Is Exactly the Same" – Nagroda Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance, 2006 (nominacja)[102]
    • "34 Ghosts IV" — Nagroda Grammy w kategorii Best Rock Instrumental Performance, 2009 (nominacja)
    • "Ghosts I–IV" — Nagroda Grammy w kategorii Best Boxed Set or Limited Edition Package, 2009 (nomination)

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience
google remarketing

adform