Karat

  • Karat – niemiecki zespół rockowy, stworzony w 1975 roku we Wschodnim Berlinie. Karat zyskał również uznanie w Berlinie Zachodnim kiedy w 1982 ich album Der blaue Planet zyskał miano najlepiej sprzedającego się albumu w obu częściach Niemiec, sprawiając, że Karat stał się jednym z najwybitniejszych zespołów w niemieckojęzycznego rocka.

    Historia

    Karat wyewoluował we Wschodnim Berlinie z jazz-rockowej grupy Panta Rhei. Początkowo Karat składał się z wokalisty Hansa-Jochima „Nuemi” Neumanna, klawiszowca i komposytora Ulricha „Eda” Swillmsa, basisty Henninga Protzmana, perkusisty Konrada „Conniego” Burkerta, gitarzysty akustycznego Herberta Dreilicha i gitarzysty elektronicznego Ulricha Pexa.

    W 1976 Burkert został zastąpiony przez Michaela Schwandta, a Pexa przez Berna Römera. Neumann opuścił zespół w 1977 roku na rzecz służby wojskowej. Do roku 1978, Karat wydał kilka singli, połączonych z kilkoma innymi utworami w debiutancki album o nazwie „Karat”. Zawierał on utwór o tytule „König der Welt”, piosenkę która ustanowiła styl zespołu jako psychodeliczny rock.

    Drugi album zatytułowany Über sieben Brücken (Poprzez siedem mostów) i wydany w 1979, przyniósł zespołowi rozgłos. Zawierał siedmiominutowy utwór „Albatros”, którego tekst („...der Albatros kennt keine Grenzen.”/... albatros nie zna żadnych granic)miał metaforyczne znaczenie, krytykując NRD oraz nałożone przez Mur Berliński ograniczenia. Tytułowa piosenka „Über sieben Brücken mußt Du geh’n” nadal jest najlepiej znanym utworem Karatu.

    Trzeci album Schwanenkönig wydany w 1980, przyniósł zespołowi rozgłos zarówno we Wschodnich, jak i Zachodnich Niemczech.

    W przeciwieństwie do poprzedniego, płyta Der blaue Planet (Niebieska Planeta) z 1982 roku, została sprzedana w ponad 1,3 milionach egzemplarzy, napędzona radiowym utworem tytułowym, odnoszącym się do zagrożeń nuklearnego i ekologicznego kataklizmu. Ta piosenka, nadal puszczana w niemieckim radiu, spowodowała, że „Der Blaue Planet” stal się nie tylko najlepiej sprzedającym się album Karata, ale najlepiej sprzedającym się albumem spośród wszystkich artystów Wschodnich Niemiec wewnątrz i na zewnątrz kraju.

    Kolejny nadchodzący album Die sieben Wunder der Welt w 1983, został ogłoszony największym sukcesem zespołu, znajdując odbiorców zarówno w całych Niemczech, innych krajów wschodniej i zachodniej Europy, a nawet w ZSRR. W 1984 roku, Karat i kompozytor Norbert Kaiser zostali uhonorowani Państwową Nagrodą NRD w dziedzinie Sztuki i Literatury. Po wystąpieniu w znanym programie telewizyjnym „Wetten dass...?” Karat otrzymał „Złotą Europę”, najstarszą nagrodę telewizyjną w Zachodnich Niemczech.

    Punkt zwrotny nadszedł w 1987, kiedy Ulrich „Ed” Swillms, opuścił zespół ze względów zdrowotnych. Drugi klawiszowiec, Thomas Kurzhals, został przyjęty w 1984 i pozostał w stałym składzie. Pierwszy album zespołu po odejściu Swillmsa, ... im nächsten Frieden, został wydany w 1990, krótko po upadku Muru Berlińskiego. Odzwierciedla silne przesunięcie gatunkowości w stronę radiowego Pop rocka. Kiedy zachodnie zespoły weszły na rynek niemiecki, Karat stracił popularność.

    Po wydaniu kolejnego albumu w 1991, który poprzez tytuł Karat miał oznaczać nowy początek, zespół nie wydał ani jednej płyty przez cztery lata.

    W 1993-1994 albumy Karata zostały ponownie wydane w wersji płyt kompaktowych przez DSB, prywatną wytwórnię AMIGA.

    W 2000 roku zespół wydał płytę Ich liebe jede Stunde złożoną z kilku remake’ów i kilku nowych piosenek.

    Album z 2003 roku Licht und Schatten zawierał pierwszą i jedyną piosenkę zespołu w języku angielskim, "Someone got hurt". Tego samego roku zmarł Dreilich w wieku 62 lat.

    Z powodu pozwu sądowego ze strony żony Dreilicha, która postawiła się w roli właścicielki nazwy „Karat”, ze względu na to, że jej mąż zarejestrował go jako znak towarowy w 1998 roku, zespół zmienił w 2006 nazwę na K...!. Po wygraniu procesu przez zespół, sędzia przyznał wcześniejszą nazwę członkom, którzy powrócili do nazwy Karat.

    W kwietniu 2010 zespół obchodził trzydziestopięciolecie poprzez dwa koncerty w „Alte Oper Erfurt”. W tym też roku została wydana książka „Weitergeh’n”, opowiadająca historię Karata.

    Zespół nadal koncertuje oraz okazjonalnie nagrywa i wydaje pojedyncze utwory.

    Członkowie

    Aktualny skład

    • Ulrich "Ed" Swillms – klawisze (1975–1987, od 2004)
    • Bernd Römer – gitara prowadząca (od 1976)
    • Michael Schwand – perkusja (od 1976)
    • Christian Liebig – gitara basowa (od 1986)
    • Martin Becker – instrument klawiszowy (od 1992)
    • Claudius Dreilich – wokal (od 2004)

    Byli członkowie

    • Herbert Dreilich – główny wokalista, gitara akustyczna (1975–2004)
    • Henning Protzmann – gitara basowa, menadżer (1975–1986)
    • Hans-Joachim „Neumi” Neumann – wokal (1975–1977)
    • Ulrich Pexa – główny wokalista (1975-1976)
    • Konrad Burkert – perkusja (1975-1976)
    • Thomas Natschinski – instrument klawiszowy (1981–1984)
    • Thomas Kurzhals – klawisze (1984–1992; zmarł w 2014)

    Dyskografia

    Płyty

    • 1978 Karat
    • 1979 Über sieben Brücken
    • 1979 Albatros
    • 1980 Schwanenkönig
    • 1982 Der blaue Planet
    • 1983 Die sieben Wunder der Welt
    • 1985 10 Jahre Karat – Auf dem Weg zu Euch – Live
    • 1987 Fünfte Jahreszeit
    • 1990 ... im nächsten Frieden
    • 1991 Karat
    • 1995 Die geschenkte Stunde
    • 1997 Balance
    • 2000 Ich liebe jede Stunde
    • 2001 25 Jahre Karat – Das Konzert
    • 2003 Licht und Schatten
    • 2005 30 Jahre Karat
    • 2010 Weitergeh’n
    • 2010 Ich liebe jede Stunde
    • 2013 Symphony
    • 2015 Seelenschiffe

    Filmy

    • 2001 25 Jahre Karat – Das Konzert (VHS, DVD)
    • 2007 Ostrock in Klassik (DVD)
    • 2010 Live aus der Alten Oper Erfurt (DVD)
    • 2011 Albatros (DVD)

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience
google remarketing

adform