The Smashing Pumpkins

  • The Smashing Pumpkins (dosłownie Powalające Dynie. Jego skład kilkukrotnie ulegał zmianom; przez większość kariery tworzyli go Billy Corgan (wokal, gitara prowadząca), James Iha (gitara rytmiczna, chórki), D'arcy Wretzky (gitara basowa, chórki) oraz Jimmy Chamberlin (perkusja).

    Wyrzekając się tkwiących w muzyce punkowej korzeni, charakterystycznych dla wielu innych ówczesnych zespołów grających rock alternatywny.

    The Smashing Pumpkins osiągnęli ogólnoświatową popularność dzięki swojemu drugiemu albumowi, Siamese Dream. Kolejnych fanów udało się zdobyć poprzez towarzyszącą jego wydaniu trasę koncertową, dzięki czemu następna, podwójna płyta Mellon Collie and the Infinite Sadness zadebiutowała na miejscu pierwszym w notowaniach magazynu Billboard. Do roku 2006 sprzedano, według różnych źródeł, od około 22 do 25 milionów egzemplarzy albumów The Smashing Pumpkins (w tym około 18 milionów w samych Stanach Zjednoczonych), co uczyniło ich jednym z najpopularniejszych, a jednocześnie docenianych przez krytyków zespołów lat dziewięćdziesiątych. Mimo tego problemy z narkotykami, wewnętrzne kłótnie i niska sprzedaż późniejszych albumów doprowadziły do rozpadu zespołu w roku 2000. W kwietniu 2006 roku Billy Corgan ogłosił chęć reaktywowania grupy. Z oryginalnego składu pozostali tylko on i Chamberlin. Na czas trasy koncertowej w roku 2007, promującej nową płytę, Zeitgeist dołączyli do nich Jeff Schroeder (gitara/śpiew), Ginger Reyes (gitara basowa/śpiew) i Lisa Harriton (keyboard/śpiew). W 2009 roku grupę opuścił Chamberlin, w jego miejsce Corgan zatrudnił Mike'a Byrne'a.

    Historia

    Początki: 1988–1991

    W wieku 19 lat Billy Corgan opuścił rodzinne Chicago, przeprowadzając się do St. Petersburga na Florydzie wraz ze swoim zespołem The Marked grającym rock gotycki. Grupa nie odniosła jednak większego sukcesu i szybko się rozpadła. Corgan wrócił do Chicago, gdzie podjął pracę w sklepie muzycznym. Spotkał tam gitarzystę, Jamesa Ihę. Wspólnie zaczęli pisać piosenki, na które silny wpływ miała twórczość The Cure oraz New Order. 5 października zespół po raz pierwszy wystąpił w komplecie w Cabaret Metro. Po krótkim czasie Chamberlin został oficjalnie członkiem zespołu, a ówczesny skład pozostał niezmieniony przez najbliższe siedem lat.

    W roku 1989 zespół nagrał kilka taśm demo, które później pojawiły się na bootlegu Early 1989 Demos. W tym samym roku utwór "Dyń" po raz pierwszy pojawił się na wydanej na płycie winylowej kompilacji Light Into Dark, na której znalazły się także piosenki kilku innych alternatywnych zespołów chicagowskich. Pierwsze niezależne wydawnictwo The Smashing Pumpkins, rozpowszechniany w bardzo ograniczonym nakładzie singel "I Am One" wyszedł za pośrednictwem lokalnej wytwórni Limited Potential. Szybko został on wyprzedany, a zespół wydał następny, noszący nazwę "Tristessa", tym razem poprzez wytwórnię Sub Pop, aby w końcu podpisać kontrakt z Caroline Records.

    Siamese Dream i początki sławy: 1992–1994

    Wraz z wtargnięciem alternatywnego rocka do amerykańskiego mainstreamu poprzez popularność grunge'owych zespołów takich jak Nirvana czy Pearl Jam, The Smashing Pumpkins również osiągnęli sukces komercyjny. W tym czasie mimowolnie "Dynie" zostały włączone w ruch grunge'owy. W wywiadzie dla programu 120 Minutes w MTV Corgan powiedział: Awansowaliśmy z bycia nazywanymi "drugim Jane's Addiction" do "drugiej Nirvany", a teraz jesteśmy "drugim Pearl Jamem".

    Proces nagrywania napotykał na rozliczne trudności, głównie spowodowane wewnętrznymi tarciami w zespole. Ówczesna prasa muzyczna przedstawiała Corgana podczas sesji nagraniowych jako tyrana. On sam przyznał, że w tych stwierdzeniach było nieco prawdy, ale dziennikarze nie rozumieli do końca panującej sytuacji. Mimo wszystkich problemów z nagraniem, Siamese Dream zadebiutował na dziesiątym miejscu w notowaniach magazynu Billboard, a w samych Stanach Zjednoczonych sprzedano ponad 4 miliony egzemplarzy. Teledyski do piosenek "Today" i "Disarm" bardzo często pojawiały się w MTV, co pozwoliło "Dyniom" osiągnąć popularność także poza USA.

    Sukces grupy nie ucieszył wszystkich należących do społeczności alternatywnego rocka. Niektórzy niezależni twórcy szydzili z zespołu, nazywając jego członków karierowiczami już od początku działalności. Inni, w tym Courtney Love, członkini zespołu Hole (która przed ślubem z Kurtem Cobainem chodziła z Corganem) pochlebnie wyrażali się o zespole.

    Rok 1994 przyniósł wydanie przez wytwórnię Virgin kompilacji stron B i innych rzadkich piosenek o nazwie Pisces Iscariot. Znalazła się ona wyżej niż Siamese Dream na liście Billboardu, zajmując czwarte miejsce. W tym czasie wyprodukowana została również kaseta VHS Vieuphoria, zawierająca nagrania występów na żywo oraz relacje zza kulis. Po długiej i wyczerpującej trasie promującej wydawnictwa, w skład której weszły występy na Lollapaloozie w roku 1994 oraz festiwalu w Reading rok później, zespół rozpoczął prace nad następnym albumem.

    Mellon Collie and the Infinite Sadness: 1995–1997

    Corgan pracował bez przerwy cały rok i, jak stwierdził w wywiadach, napisał ok. 56 piosenek na nowy album.

    W 1996 roku wyruszyły na długą, ogólnoświatową trasę promującą Mellon Collie. Ówczesny wygląd Corgana – ogolona głowa, czarna koszulka z długimi rękawami i napisem "Zero" oraz srebrne spodnie – dla wielu stał się ikoniczny.

    Inna, tym razem dotycząca bezpośrednio zespołu tragedia miała miejsce 11 czerwca. Towarzyszący w trasie keybordzista Jonathan Melvoin wraz z Chamberlinem przedawkowali heroinę w pokoju hotelowym w Nowym Jorku. Melvoin nie przeżył, a Chamberlina aresztowano za posiadanie narkotyków. Kilka dni później zespół ogłosił wyrzucenie Chamberlina ze składu ze względu na ten incydent

    Adore, Machina i rozpad: 1998–2000

    Po wydaniu Mellon Collie "Dynie" stworzyły kilka piosenek wchodzących w skład różnych kompilacji. Wydany na początku 1997 roku do filmu Zagubiona autostrada utwór "Eye" opierał się niemal wyłącznie na instrumentach elektronicznych, sygnalizując tym samym drastyczne zmiany stylistyczne w porównaniu do wcześniejszej twórczości zespołu. Jak stwierdził wówczas Corgan, chodziło o zmianę centrum zainteresowania i odejście od klasycznego rockowego formatu gitary-gitara basowa-perkusja. Mimo tego ich następna płyta zawierała w sobie także kilka utworów gitarowych.

    Wydana w 1998 roku Adore, nagrana po rozwodzie Corgana i śmierci jego matki, niosła ze sobą znaczącą zmianę stylu w porównaniu do wcześniejszego gitarowego rocka, podążając w stronę muzyki elektronicznej. Album, nagrany przy pomocy zastępczych pałkarzy oraz automatów perkusyjnych, niósł ze sobą także znacznie mroczniejsze niż poprzednio brzmienie. Grupa zmieniła także swój image, odrzucając swój uprzedni, alternatywny styl i zamieniając go na bardziej stonowany. Adore otrzymała w większości pochlebne recenzje i nominację do Nagrody Grammy za najlepszy album alternatywny (Best Alternative Music Performance). Mimo tego do końca roku w Stanach Zjednoczonych sprzedano zaledwie 830 tysięcy egzemplarzy albumu, co uznano za ogromny zawód. Co więcej, członkowie grupy zapłacili z własnych kieszeni za wszystkie wydatki związane z trasą.

    W roku 1999, zespół zaskoczył fanów ponownie rekrutując będącego po odwyku Jimmy'ego Chamberlina i ruszając z nim w krótką trasę nazwaną "The Arising", na której prezentował zarówno nowy, jak i klasyczny repertuar. Skład w starej formie nie przetrwał jednak długo; we wrześniu, podczas nagrywania materiału na nowy album Machina/The Machines of God, grupę opuściła Wretzky.

    23 maja 2000 w wywiadzie na żywo dla KROQ-FM, stacji radiowej z Los Angeles, Billy Corgan ogłosił rozpad zespołu pod koniec roku, poprzedzony nowymi nagraniami oraz trasą koncertową, 22 grudnia 2000. W ten sposób Machina II stała się jedynym wydawnictwem wchodzącym w skład oficjalnej dyskografii zespołu, które nie zostało wydane przez żadną wytwórnię należącą do EMI.

    2 grudnia 2000 The Smashing Pumpkins wystąpili na pożegnalnym koncercie w tym samym chicagowskim klubie, w którym dwanaście lat wcześniej rozpoczęli swoją karierę. Podczas czterogodzinnego występu zespół zagrał 35 piosenek stanowiących przekrój przez całą twórczość grupy, zaś widzowie dostali za darmo nagranie pierwszego koncertu, Live at Cabaret Metro 10-5-88. Z koncertem zbiegło się wydanie ostatniego singla,"Untitled".

    Po rozpadzie: 2001–2004

    W roku 2001 wydano zbiór największych hitów zespołu, Rotten Apples. Jego limitowana edycja zawierała dodatkową płytę o nazwie Judas Ø, zawierającą strony B oraz rzadkie piosenki. W tym samym czasie światło dzienne ujrzała kolekcja teledysków zespołu na płycie DVD, zawierająca wszystkie klipy zespołu promujące twórczość od Gish do Machiny, a także niewydany wcześniej materiał. Vieuphoria została wydana na DVD w roku 2002, jednocześnie z wydaniem audio o nazwie Earphoria, wcześniej wysłanym tylko do stacji radiowych.

    Billy Corgan i Jimmy Chamberlin w 2001 weszli w skład nowego projektu pierwszego z nich, supergrupy Zwan. Ich jedyny album, Mary Star of the Sea, otrzymał pochlebne recenzje, ale po odwołaniu występów na kilku festiwalach Corgan w 2003 roku ogłosił rozpad zespołu z nieokreślonych przyczyn. W roku 2001 Corgan wziął udział w trasie koncertowej zespołu New Order, użyczając także wokali na ich pierwszej po reaktywacji płycie, Get Ready. Październik 2004 przyniósł wydanie pierwszej książki Corgana, zbioru poetyckiego Blinking with Fists. W czerwcu 2005 nagrał on solowy album TheFutureEmbrace. Wydawnictwo spotkało się z mieszaną reakcją krytyków, a wyniki jego sprzedaży były bardzo niskie. Album promował tylko jeden singel, "Walking Shade".

    Perkusista Jimmy Chamberlin, również wchodzący w skład Zwan, założył także własny zespół łączący rock alternatywny z jazz fusion o nazwie The Jimmy Chamberlin Complex. Jedyny album grupy, Life Begins Again, został wydany w roku 2005. Corgan wystąpił gościnnie w utworze "Lokicat". James Iha został gitarzystą zespołu A Perfect Circle, biorąc udział w trasie promującej album Thirteenth Step, a następnie nagrywając z grupą płytę eMOTIVe. Udzielał się także w Team Sleep oraz Vanessa and the O's. Obecnie zajmuje się prowadzeniem wytwórni Scratchie Records. D'arcy Wretzky nie udzielała wywiadów ani nie zabierała publicznie głosu od opuszczenia zespołu w roku 1999. 25 stycznia 2000 została aresztowana za posiadanie kokainy, ale uniknęła kary biorąc udział w programie prewencyjnym przeznaczonym dla osób po raz pierwszy przyłapanych na posiadaniu narkotyków.

    Podczas tego okresu Corgan był przeciwny odrodzeniu zespołu, choć po rozpadzie Zwan stwierdził: "Sądzę, że moje serce wciąż biło dla Smashing Pumpkins

    Reaktywacja: 2005–2008

    21 czerwca 2005, w dniu wydania swojego solowego albumu TheFutureEmbrace, Corgan zamieścił całostronne ogłoszenie w Chicago Tribune, w którym ogłosił swoje plany odrodzenia grupy. Jak napisał: "Już od roku trzymałem to w tajemnicy, tajemnicy, której chciałem dochować. Ale teraz chcę, abyście byli pośród pierwszych osób, które dowiedzą się o moich zamiarach na odnowienie i wskrzeszenie The Smashing Pumpkins. Chcę odzyskać swój zespół, a razem z nim moje piosenki, a razem z nimi moje marzenia.".

    20 kwietnia 2006 na oficjalnej stronie "Dyń", www.smashingpumpkins.com, potwierdzono reaktywację grupy: "To już oficjalna wiadomość. The Smashing Pumpkins obecnie tworzą piosenki na ich nadchodzący album, pierwszy od 2000 roku.". Chamberlin podał jednak 20 października na swoim blogu w serwisie MySpace, że zespół zakończył współpracę z Bakerem, zaś jego miejsce zajął Terry Date, który wcześniej pracował m.in. z grupami Deftones, Pantera i Soundgarden.

    Corgan i Chamberlin potwierdzili swoją obecność w zreaktywowanym zespole, ale wciąż niejasna była obecność reszty byłych członków grupy. W kwietniu 2007 Iha i Auf der Maur niezależnie od siebie zaprzeczyli swojemu udziałowi w projekcie.

    W styczniu 2008 roku zespół wydał EPkę American Gothic, w skład której weszły cztery utwory. W Stanach Zjednoczonych miała ona premierę w sklepie internetowym iTunes, podczas gdy w innych krajach można było ją nabyć na płycie CD. Jeszcze przed premierą Chamberlin ujawnił, że członkowie grupy po zakończeniu trasy koncertowej wracają do studia, aby nagrać nowy album. W październiku 2008 grupa wydała singel noszący tytuł "G.L.O.W". Utwór został wydany poprzez serwis iTunes razem z "Superchrist". Na początku roku 2009 grupa udostępniła fanom do darmowego pobrania kolejny nowy singiel noszący tytuł "FOL" (w skrócie "Feel Our Love").

    Odejście Chamberlina i Teargarden by Kaleidyscope: 2009–teraz

    20 marca 2009 roku na oficjalnej stronie zespołu pojawiła się informacja dotycząca odejścia perkusisty, Jimmy'ego Chamberlina.

    Najnowszy album "Dyń", Teargarden by Kaleidyscope, ma zostać opublikowany za darmo w Internecie, przy czym kolejne utwory z niego będą udostępniane pojedynczo.

    Styl i inspiracje

    Na kierunek, w jakim zmierzała muzyka grupy, dominujący wpływ miał Corgan – gitarzysta, główny wokalista i autor większości piosenek. Jak napisał dziennikarz Greg Kot: "Muzyka The Smashing Pumpkins nie byłaby taka, jaka jest, bez jego ambicji i wizji, a także słynnych już mocno nadłamanych relacji z jego rodziną, znajomymi i pozostałymi członkami grupy.".

    The Smashing Pumpkins zawdzięczali swoje charakterystyczne brzmienie w epoce przed Adore nakładaniu wielu ścieżek gitarowych na siebie podczas nagrywania piosenek. Flood, współproducent Mellon Collie and the Infinite Sadness nazwał tę metodę "overdubbingową armią gitar Pumpkinsów".

    Jak wiele ówczesnych zespołów alt-rockowych, The Smashing Pumpkins często stosowali nagłe zmiany w dynamice i głośności piosenki. Corgan przyznał się w tym aspekcie do inspiracji Zen Arcade, albumem grupy Hüsker Dü. Frontman powiedział również, że spodobała mu się idea tworzenia swoimi piosenkami alternatywnego wszechświata, gdzie dźwięk mówi słuchaczowi "Witamy w Pumpkinlandzie, tak to brzmi na Planecie Pumpkin.".

    "Dynie" czerpały również inspiracje z wielu innych gatunków, niekoniecznie docenianych przez ówczesnych krytyków. Corgan szczególnie otwarcie wyrażał uznanie dla muzyki heavymetalowej, nazywając Dimebaga Darrella z Pantery swoim ulubionym ówczesnym gitarzystą.

    Z kolei sama grupa jest nazywana źródłem inspiracji przez relatywnie niewiele zespołów. W roku 2001 dziennikarz Greg Kot napisał, że: "Podczas gdy Nirvana doprowadziła do powstania niezliczonych mini-Nirvan, twórczość "Dyń" pozostała swego rodzaju bezludną wyspą.".

    Teledyski

    The Smashing Pumpkins chwalono za "jedne z najbardziej uderzających i zapadających w pamięć teledysków lat 90." i posiadanie "klipów doskonałych z całkowicie artystycznego punktu widzenia zamiast zwyczajnych reklamówek mających na celu sprzedaż albumu".

    W latach 90. zespół był nominowany do kilku nagród MTV Video Music Awards; w roku 1996 klipy do piosenek "Tonight, Tonight" i "1979" zdobyły ich łącznie siedem, w tym najważniejszą z nich, za najlepszy teledysk, która przypadła pierwszemu z nich. Rok później został on nominowany do Nagrody Grammy w tej samej kategorii. Fani reagowali równie entuzjastycznie, co Corgan, mówiąc o teledysku do "Tonight, Tonight", skwitował stwierdzeniem: "Chyba nigdy nie wywołaliśmy u ludzi

    Dyskografia

    Chronologia publikacji wydawnictw

    • Nothing Ever Changes (1988) – demo
    • The Smashing Pumpkins (28 marca 1989) – demo
    • Moon (1989) – demo
    • Eye Demo (1989) – demo
    • I Am One (maj 1990) – singel promocyjny – 3 szt.
    • Gish (maj 1991) – CD/LP
    • Tristessa (grudzień 1990) – singel
    • Siva (sierpień 1991) – singel
    • I Am One (sierpień 1992) – singel
    • Lull (5 listopada 1991) – EP
    • Daughter (luty 1992) – dodatek do magazynu Reflex
    • Peel Sessions (czerwiec 1992) – sesja live audycji radiowej (3 utwory)
    • Siamese Dream (26 lipca 1993 UK, 27 lipca 1993 US) – CD/LP
      • Cherub Rock (13 lipca 1993) – singel
      • Today (30 września 1993) – singel
      • Disarm (22 marca 1994) – singel
      • Rocket (1994) – singel
    • Pisces Iscariot – kompilacja stron B
    • Siamese Singles (1994) – zestaw singli z Siamese Dream
    • Mellon Collie and the Infinite Sadness (23 października 1995) – 3xLP/2xCD
      • Bullet With Butterfly Wings (23 października 1995) – singel
      • 1979 (22 stycznia 1996) – singel
      • 1979 mixes (12 marca 1996) – miksy utworu 1979
      • Tonight, Tonight (15 kwietnia 1996) – singel
      • Zero (23 kwietnia 1996) – singel
      • Thirty-Three (11 listopada 1996) – singel
    • The Aeroplane Flies High (26 listopada 1996) – zestaw singli z Melon Collie and the Infinite Sadness
    • The End Is the Beginning Is the End (2 czerwca 1997) – singel ze ścieżki dźwiękowej filmu "Batman i Robin"
    • The End Is the Beginning Is the End (The Remixes) (11 sierpnia 1997) – remiksy utworu
    • Adore (1 czerwca 1998) – CD
      • Ava Adore (18 maja 1998) – singel
      • Perfect (7 września 1998) – singel
    • Machina/The Machines of God (29 lutego 2000) – CD
      • Stand Inside Your Love (21 lutego 2000) – singel
      • Try, Try, Try (11 września 2000) – singel
    • Machina II/The Friends & Enemies of Modern Music (5 września 2000) – 3xEP+2xLP/2xCD – album dostępny tylko w darmowej dystrybucji
    • Rotten Apples (19 listopada 2000 EU, 20 listopada 2000 US) – kompilacja największych przebojów
      • Untitled (2000) – singel promujący Rotten Apples
    • Judas O (19 listopada 2000 EU, 20 listopada 2000 US) – kompilacja stron B
    • Live at Cabaret Metro 10-5-88 (2 grudnia 2000) – Live
    • Earphoria (26 listopada 2002) – wersja audio Vieuphorii
    • Zeitgeist (10 lipca 2007) – CD
      • Tarantula (21 maja 2007 – iTunes, 2 lipca) – singel
      • That's the Way (My Love Is) (10 września 2007) – singel
    • American Gothic (EP) (1 stycznia 2008 – iTunes, 11 lutego) – EP
    • G.L.O.W. (4 listopada 2008 – iTunes) – singel
    • Teargarden by Kaleidyscope (od 7 grudnia 2009 - do dziś) studyjna płyta wydawana w sieci utwór po utworze (44 piosenek)
      • Freak (20 czerwca 2010) – singel
      • Owata (4 maja 2011) – singel
      • Oceania (19 czerwca 2012) - CD, "album w albumie", płyta jest jednocześnie osobnym wydawnictwem jak i częścią 44 utworowego wydawnictwa Teargarden by Kaleidyscope
        • The Celestials (19 czerwca 2012) - singiel
        • Panopticon (15 września 2012) - singiel
      • Monuments to an Elegy (5 grudnia 2014) - CD, "album w albumie"...
        • Being Beige (20 października 2014) - singiel
        • One and All (We Are) (5 listopada 2014) - singiel
        • Drum + Fife (20 listopada 2014) - singiel
      • Day for Night (2015?) - CD, "album w albumie"...
    • Oceania: Live in NYC (24 września 2013) - Live

    Bibliografia

    • Michael Azerrad, "Smashing Pumpkins' Sudden Impact", Rolling Stone, 1 października 1993.
    • Ji DeRogatis, Milk It!: Collected Musings on the Alternative Music Explosion of the 90's. Cambridge: Da Capo, 2003. ISBN 0-306-81271-1
    • Stephen Thomas Erlewine, Greg Prato, "The Smashing Pumpkins", Allmusic (AllMusic.com).
    • Greg Kot, "Pumpkin Seeds", Guitar World, styczeń 2002.
    • Dave Thompson. "Third Ear: Alternative Rock", San Francisco: Miller Freeman, 2000. ISBN 0-87930-607-6

    Linki zewnętrzne

    Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

fb custom audience
google remarketing

adform